De ontwikkelingsperiode voor het geestelijke was zo vastgesteld, dat dit voor het vrij komen uit de vorm volop voldoende was, want wat zich in die tijd niet voor God wilde buigen, dat negeert ook elke verdere mogelijkheid tot een opwaartse ontwikkeling en alleen nog maar de hardste vorm kan de drang naar vrijheid opwekken, maar op geen enkele manier de laatste belichaming op aarde, waar het geestelijke zijn boeien niet meer zo knellend voelt.
Weliswaar werd door de ondenkbaar lange tijd van het gebonden zijn, zijn verzet in zoverre gebroken, dat het tot dienen besloten had. Dat het dus nu de vele stadia van opwaartse ontwikkeling door kon maken, maar hij deze wil weer in het laatste stadium als mens opgaf en geen enkele mogelijkheid gebruikte om zich definitief vrij te maken. Het verzet zich opnieuw tegen God, wat nu in een toegenomen liefdeloosheid tot uitdrukking komt.
En daarom wordt deze verlossingsperiode beëindigd. Het geestelijke treedt nu een nieuwe periode van haar ontwikkeling binnen. Het wordt dus opnieuw gebonden en nu gedwongen tot passiviteit, wat het nu dubbel voelt na de staat van gedeeltelijke vrijheid, die het al bereikt had. Deze geestelijke omwenteling, de geestelijk achterwaartse ontwikkeling, vereist ook een opnieuw vormen van de schepping, die dit geestelijke weer tot verblijfplaats moet dienen. Ze vereist een volledig andere inrichting en samenstelling van dat, wat als uiterlijke vorm het geestelijke nu toebedacht is.
Want dit geestelijke legt niet dezelfde weg op aarde af, maar er zijn zowel sterkere boeien nodig alsook andere activiteiten, zodra het weer tot zoiets toegelaten wordt. En bijgevolg zal de aarde, die nu ontstaat, nieuwe scheppingen laten zien, die geheel van de oude aarde afwijken. De aarde zal anders gevormd worden en het geestelijke talloze nieuwe mogelijkheden bieden om zich opwaarts te ontwikkelen.
Zo’n hervorming van de aarde is sinds eeuwigheid voorzien, want God kent sinds eeuwigheid de weerspannige wil van de mensen, die in de eindtijd van deze verlossingsperiode de aarde bewonen. Maar eerst gebruikt Hij nog alle middelen om het geestelijke tot het opgeven van zijn verzet te bewegen en hem een tweede gebonden toestand gedurende eindeloze tijden te besparen. Want de laatste middelen zijn leed en aardse nood in zo’n omvang, dat de mensen de weg naar God moeten nemen, als ze niet geheel verstokt van geest zijn en volledig met Hem breken.
Maar dan is elke terugkeer naar God uitgesloten. Het geestelijke moet zich aan een hernieuwd veranderingsproces onderwerpen, want ook in het hiernamaals bestaat er voor dit geestelijke geen ontwikkelingsmogelijkheid, omdat het hem aan elke liefde ontbreekt, dus ook elke kennis en pas de kennis in het hiernamaals maakt een geestelijke vooruitgang mogelijk. Maar de zielen, die in uiterste liefdeloosheid het aardse leven beëindigen, bevinden zich in de diepste duisternis en kunnen niet meer tot het licht geraken en de tweede gang door de schepping is de enige weg, die weer na een eindeloos lange tijd tot de belichaming als mens leidt en zodoende toch een keer de definitieve bevrijding kan brengen.
Maar deze hernieuwde gang op aarde is zo kwellend, dat het zwaarste leed op deze aarde, dat de mensen door moeten staan, alleen maar als genade te beschouwen is. Het kan toch het geestelijke, de ziel van de mens, voor een tweede gang over de aarde behoeden, als het als dat herkend wordt, wat het is: als een middel dat God gebruikt om het van Hem afgevallen geestelijke weer naar Zichzelf terug te leiden.
Amen
VertalerLe temps du développement pour le spirituel est mesuré de sorte qu’il soit complètement suffisant pour la libération de la forme, parce que celui qui ne veut pas se plier devant Dieu dans ce temps laisse aussi inaperçue chaque possibilité ultérieure de développement vers le Haut et seulement la forme dure peut encore réveiller la poussée pour la liberté, mais nullement la dernière incorporation sur la Terre où le spirituel ne sent plus le poids de ses chaînes comme accablant. À travers le temps inconcevablement le long de son état relégué, sa résistance a certes été cassée puisqu'il s'est décidé pour le service, donc maintenant il a pu passer à travers les nombreux stades de développement vers le Haut, mais de nouveau il a renoncé à sa volonté dans le dernier stade comme homme et il n'a pas utilisé les possibilités de se libérer définitivement, il s’est de nouveau opposé à Dieu, ce qui se manifeste dans une absence augmentée d’amour. Et donc ce temps de Libération est terminé. Le spirituel entre dans une nouvelle période de développement, donc il est à nouveau relégué et maintenant forcé à l'inactivité, chose que maintenant il perçoit doublement après l'état de liberté partielle qu’il avait déjà atteint. Ce tournant spirituel, ce développement spirituel en rétrogradation, demande aussi une nouvelle forme de la Création qui doit de nouveau servir à ce spirituel comme demeure. Il demande une organisation totalement différente et un assemblage différent pour ce qui est attribué au spirituel comme forme extérieure. Parce que ce spirituel ne parcourt pas le même chemin sur la Terre, mais il a besoin de chaînes plus fortes comme aussi d’une autre activité dès qu’il est de nouveau admis à cela. Et par conséquent la Terre qui maintenant se lève aura à montrer des Créations nouvelles qui diffèrent entièrement de celles de la vieille Terre. La Terre sera formée autrement et offrira au spirituel d’innombrables nouvelles possibilités de se développer vers le Haut. Une telle transformation de la Terre est prévue depuis l'Éternité, parce que Dieu sait depuis l'Éternité la volonté rebelle des hommes qui vivent sur la Terre dans le temps final de cette période de Libération. Mais auparavant Il emploie encore tous les moyens pour inciter le spirituel au renoncement de sa résistance pour lui épargner un état lié répété pendant des temps infinis. Les derniers moyens cependant sont la souffrance et la misère terrestre dans une mesure telle que les hommes doivent prendre le chemin vers Dieu, s'ils ne sont pas entièrement de mentalité obstinée et s'ils ne s’éloignent pas totalement de Lui. Mais alors n'importe quel retour à Dieu est exclu, le spirituel doit se soumettre à un processus renouvelé de changement, parce que même dans l'au-delà pour ce spirituel il n'existe aucune possibilité de développement, vu qu’il lui manque n'importe quel amour, donc aussi n'importe quelle connaissance et seulement la connaissance rend possible un progrès spirituel dans l'au-delà. Mais les âmes qui concluent la vie terrestre dans le désamour le plus extrême sont dans l'obscurité la plus profonde et elles ne peuvent plus arriver à la Lumière et un parcours répété à travers la Création est l'unique manière qui, après un temps infiniment long, peut de nouveau mener à l'incarnation comme homme et avec cela peut encore une fois apporter la libération définitive. Mais ce parcours renouvelé sur la Terre est si atroce que la souffrance la plus grave sur la Terre que les hommes doivent vivre jusqu'au bout, est à considérer seulement comme une Grâce, vu qu’elle peut préserver le spirituel, l'âme de l'homme, d'un autre parcours terrestre répété lorsqu’il est reconnu comme ce qu’il est, comme un moyen que Dieu emploie pour reconduire de nouveau à Lui-Même le spirituel mort.
Amen
Vertaler