• Terug

Het verzet tegen God vertraagde de belichaming als mens – Liefdeloosheid – Nieuwe aarde – Nieuwe verlossingsperiode

De ontwikkelingsperiode voor het geestelijke was zo vastgesteld, dat dit voor het vrij komen uit de vorm volop voldoende was, want wat zich in die tijd niet voor God wilde buigen, dat negeert ook elke verdere mogelijkheid tot een opwaartse ontwikkeling en alleen nog maar de hardste vorm kan de drang naar vrijheid opwekken, maar op geen enkele manier de laatste belichaming op aarde, waar het geestelijke zijn boeien niet meer zo knellend voelt.

Weliswaar werd door de ondenkbaar lange tijd van het gebonden zijn, zijn verzet in zoverre gebroken, dat het tot dienen besloten had. Dat het dus nu de vele stadia van opwaartse ontwikkeling door kon maken, maar hij deze wil weer in het laatste stadium als mens opgaf en geen enkele mogelijkheid gebruikte om zich definitief vrij te maken. Het verzet zich opnieuw tegen God, wat nu in een toegenomen liefdeloosheid tot uitdrukking komt.

En daarom wordt deze verlossingsperiode beëindigd. Het geestelijke treedt nu een nieuwe periode van haar ontwikkeling binnen. Het wordt dus opnieuw gebonden en nu gedwongen tot passiviteit, wat het nu dubbel voelt na de staat van gedeeltelijke vrijheid, die het al bereikt had. Deze geestelijke omwenteling, de geestelijk achterwaartse ontwikkeling, vereist ook een opnieuw vormen van de schepping, die dit geestelijke weer tot verblijfplaats moet dienen. Ze vereist een volledig andere inrichting en samenstelling van dat, wat als uiterlijke vorm het geestelijke nu toebedacht is.

Want dit geestelijke legt niet dezelfde weg op aarde af, maar er zijn zowel sterkere boeien nodig alsook andere activiteiten, zodra het weer tot zoiets toegelaten wordt. En bijgevolg zal de aarde, die nu ontstaat, nieuwe scheppingen laten zien, die geheel van de oude aarde afwijken. De aarde zal anders gevormd worden en het geestelijke talloze nieuwe mogelijkheden bieden om zich opwaarts te ontwikkelen.

Zo’n hervorming van de aarde is sinds eeuwigheid voorzien, want God kent sinds eeuwigheid de weerspannige wil van de mensen, die in de eindtijd van deze verlossingsperiode de aarde bewonen. Maar eerst gebruikt Hij nog alle middelen om het geestelijke tot het opgeven van zijn verzet te bewegen en hem een tweede gebonden toestand gedurende eindeloze tijden te besparen. Want de laatste middelen zijn leed en aardse nood in zo’n omvang, dat de mensen de weg naar God moeten nemen, als ze niet geheel verstokt van geest zijn en volledig met Hem breken.

Maar dan is elke terugkeer naar God uitgesloten. Het geestelijke moet zich aan een hernieuwd veranderingsproces onderwerpen, want ook in het hiernamaals bestaat er voor dit geestelijke geen ontwikkelingsmogelijkheid, omdat het hem aan elke liefde ontbreekt, dus ook elke kennis en pas de kennis in het hiernamaals maakt een geestelijke vooruitgang mogelijk. Maar de zielen, die in uiterste liefdeloosheid het aardse leven beëindigen, bevinden zich in de diepste duisternis en kunnen niet meer tot het licht geraken en de tweede gang door de schepping is de enige weg, die weer na een eindeloos lange tijd tot de belichaming als mens leidt en zodoende toch een keer de definitieve bevrijding kan brengen.

Maar deze hernieuwde gang op aarde is zo kwellend, dat het zwaarste leed op deze aarde, dat de mensen door moeten staan, alleen maar als genade te beschouwen is. Het kan toch het geestelijke, de ziel van de mens, voor een tweede gang over de aarde behoeden, als het als dat herkend wordt, wat het is: als een middel dat God gebruikt om het van Hem afgevallen geestelijke weer naar Zichzelf terug te leiden.

Amen

Rebelliousness against God delayed embodiment as a human being.... lovelessness.... new earth.... new epochs of redemption....

The time of development was so measured for the spiritual that it was completely sufficient for the liberation from the form, because what does not want to bow before God in time also disregards every further possibility of higher development, and only the hardest form can still awaken the urge for freedom, but by no means the last embodiment on earth, where the spiritual no longer feels its fetter so oppressively. Through the inconceivably long time of being bound its rebelliousness has indeed been broken insofar as that it has decided to serve, thus it could now go through the many stages of higher development, however, it gave up this will again in the last stage as man and used no possibilities at all to finally free itself.... It resists God anew, which is now expressed in increased lovelessness.... And that is why this time of redemption comes to an end.... The spiritual enters a new period of development, it is therefore banished again and now forced to inactivity, which it now feels doubly after the state of partial freedom it had already achieved. This spiritual turnaround, the spiritual regression, also necessitates a new moulding of creation, which is to serve this spiritual being again as a residence. It necessitates a completely different form and composition of that which is now intended for the spiritual as an external form. For this spiritual substance will not cover the same path on earth but will require stronger restraints as well as different activity as soon as it is allowed to do so again. And consequently the earth, which now comes into being, will have to show new creations, which completely deviate from those of the old earth. The earth will be shaped differently and offer the spiritual countless new possibilities to develop upwards. Such a remodelling of the earth has been planned since eternity, for God has known since eternity about the rebellious will of people who will inhabit the earth at the end of this redemption period. But before that He still uses all means to persuade the spiritual to give up its resistance in order to spare it a renewed bound state through endless times. But the last means are suffering and earthly hardship to such an extent that people have to take the path to God if they are not completely hardened in spirit and completely renounce Him. But then any return to God is impossible, the spiritual substance has to undergo a renewed process of change, for even in the beyond there is no possibility of development for this spiritual substance since it lacks all love, thus also all realization, and only the realization in the beyond makes spiritual progress possible. The souls, however, which end their earthly life in utter lack of love are in deepest darkness and can no longer reach the light, and the only path which leads to embodiment as a human being again after an infinitely long time and thus can bring final liberation after all. Yet this renewed path on earth is so agonizing that the most severe suffering on this earth, which people have to go through, can only be regarded as a mercy, as it can save the spiritual substance, the human being's soul, from another earthly path if it is recognized for what it is.... as a means used by God to bring the spiritual being that has fallen away from Him back to Himself....

Amen