• Terug

Een ware vereniging van zielen uit vrije beweging

Een innige vereniging van zielen moet de mensen met elkaar verbinden, opdat ze gezamenlijk opwaarts streven en elkaar aansporen tot een leven in liefde en een diep geloof. Een ware vereniging is bevorderlijk voor het uitrijpen van de zielen, maar de mensen moeten zulks uit eigen beweging nastreven. Ze moeten zich in het hart gedrongen voelen om hun liefde aan de medemensen te geven en wederzijds proberen om een geestelijke gedachtewisseling te bevorderen om te geven en te ontvangen, wat ze aan geestelijke goederen bezitten of begeren.

Zodra er dwang uitgeoefend wordt, dus een vereniging weloverwogen opgericht wordt, waarbij de mensen zich aan moeten sluiten, wordt haar waarde minder, want er ontbreekt dan de innigheid, die pas de waarde van een vereniging vormt. En daarom zal zulk streven, dat een werkzaam zijn in liefde moet zijn, ook zelden nuttig zijn voor de ziel. Die in het beste geval alleen maar voorgeschreven handelingen zijn, die moeten getuigen van de gemeenschapszin. Die werken van naastenliefde moeten zijn, maar zonder aandrang van hart gedaan worden. Die alleen maar gedaan worden om naar buiten toe een vereniging voor te wenden, waaraan echter de innerlijke geest van de liefde ontbreekt. Het is veeleer een mechanische uitoefening van bepaalde plichten, die niets met actieve naastenliefde gemeen hebben, want niet de daad op zich bepaalt de waarde van een handeling, maar de liefdesgraad van het hart van de mens, die deze daad verricht. Maar de mens loopt het gevaar om zelfs het werkzaam zijn in liefde te staken, als hij daar in een vereniging volgens plan toe aangezet wordt.

Een innige gemeenschap van zielen daarentegen bevordert het werkzaam zijn in liefde uit eigen beweging. En de mensen voelen zich tot goede handelingen gedrongen, omdat deze niet van hen geëist, maar in volledig vrije wil uitgeoefend worden en daarom ook voor God pas echte waarde hebben.

Amen

Verdadeira comunidade da alma fora da unidade interior....

Uma comunidade íntima de almas deve unir as pessoas para que elas se esforcem juntas e se estimulem mutuamente para uma vida de amor e fé profunda. A verdadeira comunidade é propícia ao amadurecimento das almas, mas as pessoas devem esforçar-se por ela por si mesmas, devem sentir-se instadas em seus corações a dar seu amor ao próximo e assim buscar umas às outras para cultivar um intercâmbio de pensamentos espirituais, a fim de dar e receber o bem espiritual que possuem ou desejam. Assim que a coerção é exercida, ou seja, uma comunidade é formada de acordo com o plano ao qual as pessoas devem aderir, o seu valor é reduzido, pois então lhe falta a intimidade que primeiro constitui o valor de uma comunidade. E, portanto, tais esforços raramente serão úteis à alma, que se destinam a ser obras de amor, mas que, na melhor das hipóteses, são meras acções prescritas, destinadas a testemunhar o sentido de comunidade...., que se destinam a ser obras de amor ao próximo, mas que se realizam sem o impulso do coração...., que se realizam apenas para fingir uma comunidade no exterior, mas que carecem do espírito interior de amor. Trata-se antes de um exercício mecânico de certos deveres que nada têm em comum com o amor ao próximo ativo, pois não é o ato em si que determina o valor de uma ação, mas o grau de amor do coração da pessoa que realiza esse ato. No entanto, o ser humano corre o risco de deixar de agir com amor se for sistematicamente encorajado a fazê-lo numa comunidade. Em contraste, a comunhão íntima da alma promove a atividade amorosa por si mesma, e as pessoas se sentem exortadas a fazer boas ações porque não são exigidas delas, mas são realizadas por sua livre vontade e, portanto, só têm o valor correto diante de Deus._>Amém