• Terug

Een ware vereniging van zielen uit vrije beweging

Een innige vereniging van zielen moet de mensen met elkaar verbinden, opdat ze gezamenlijk opwaarts streven en elkaar aansporen tot een leven in liefde en een diep geloof. Een ware vereniging is bevorderlijk voor het uitrijpen van de zielen, maar de mensen moeten zulks uit eigen beweging nastreven. Ze moeten zich in het hart gedrongen voelen om hun liefde aan de medemensen te geven en wederzijds proberen om een geestelijke gedachtewisseling te bevorderen om te geven en te ontvangen, wat ze aan geestelijke goederen bezitten of begeren.

Zodra er dwang uitgeoefend wordt, dus een vereniging weloverwogen opgericht wordt, waarbij de mensen zich aan moeten sluiten, wordt haar waarde minder, want er ontbreekt dan de innigheid, die pas de waarde van een vereniging vormt. En daarom zal zulk streven, dat een werkzaam zijn in liefde moet zijn, ook zelden nuttig zijn voor de ziel. Die in het beste geval alleen maar voorgeschreven handelingen zijn, die moeten getuigen van de gemeenschapszin. Die werken van naastenliefde moeten zijn, maar zonder aandrang van hart gedaan worden. Die alleen maar gedaan worden om naar buiten toe een vereniging voor te wenden, waaraan echter de innerlijke geest van de liefde ontbreekt. Het is veeleer een mechanische uitoefening van bepaalde plichten, die niets met actieve naastenliefde gemeen hebben, want niet de daad op zich bepaalt de waarde van een handeling, maar de liefdesgraad van het hart van de mens, die deze daad verricht. Maar de mens loopt het gevaar om zelfs het werkzaam zijn in liefde te staken, als hij daar in een vereniging volgens plan toe aangezet wordt.

Een innige gemeenschap van zielen daarentegen bevordert het werkzaam zijn in liefde uit eigen beweging. En de mensen voelen zich tot goede handelingen gedrongen, omdat deze niet van hen geëist, maar in volledig vrije wil uitgeoefend worden en daarom ook voor God pas echte waarde hebben.

Amen

Wahre Seelengemeinschaft aus innerem Antrieb....

Eine innige Seelengemeinschaft soll die Menschen miteinander verbinden, auf daß sie gemeinsam zur Höhe streben und sich anspornen zu einem Leben in Liebe und tiefer Gläubigkeit. Wahre Gemeinschaft ist förderlich für das Ausreifen der Seelen, doch es müssen die Menschen aus eigenem Antrieb eine solche anstreben, sie müssen sich im Herzen gedrängt fühlen, ihre Liebe dem Mitmenschen zu geben, und sich also gegenseitig suchen, um geistigen Gedankenaustausch zu pflegen, um zu geben und zu empfangen, was sie an geistigem Gut besitzen oder begehren. Sowie ein Zwang ausgeübt wird, also eine Gemeinschaft planmäßig gebildet wird, der sich die Menschen anschließen sollen, wird ihr Wert herabgesetzt, denn ihr fehlt dann die Innigkeit, die erst den Wert einer Gemeinschaft ausmacht. Und darum werden auch selten solche Bestrebungen von Nutzen sein für die Seele, die als Liebeswirken gelten sollen, jedoch im besten Falle nur vorschriftsmäßige Handlungen sind, die den Gemeinschaftssinn bezeugen sollen.... die Werke der Nächstenliebe sein sollen, aber ohne Drang des Herzens ausgeübt werden.... die nur getan werden, um nach außen eine Gemeinschaft vorzutäuschen, die jedoch des inneren Liebesgeistes entbehrt. Es ist dies vielmehr eine mechanische Ausübung gewisser Pflichten, die mit der tätigen Nächstenliebe nichts gemein haben, denn nicht die Tat an sich macht den Wert einer Handlung aus, sondern der Liebesgrad des Herzens des Menschen, der diese Tat vollbringt. Der Mensch ist aber in Gefahr, selbst das Liebeswirken einzustellen, so er in einer Gemeinschaft planmäßig dazu angehalten wird. Innige Seelengemeinschaft dagegen fördert die Liebetätigkeit aus eigenem Antrieb, und die Menschen fühlen sich gedrängt zu guten Handlungen, weil solche nicht von ihnen gefordert, sondern in völlig freiem Willen ausgeübt werden und darum auch vor Gott erst rechten Wert haben....

Amen