• Terug

Een ware vereniging van zielen uit vrije beweging

Een innige vereniging van zielen moet de mensen met elkaar verbinden, opdat ze gezamenlijk opwaarts streven en elkaar aansporen tot een leven in liefde en een diep geloof. Een ware vereniging is bevorderlijk voor het uitrijpen van de zielen, maar de mensen moeten zulks uit eigen beweging nastreven. Ze moeten zich in het hart gedrongen voelen om hun liefde aan de medemensen te geven en wederzijds proberen om een geestelijke gedachtewisseling te bevorderen om te geven en te ontvangen, wat ze aan geestelijke goederen bezitten of begeren.

Zodra er dwang uitgeoefend wordt, dus een vereniging weloverwogen opgericht wordt, waarbij de mensen zich aan moeten sluiten, wordt haar waarde minder, want er ontbreekt dan de innigheid, die pas de waarde van een vereniging vormt. En daarom zal zulk streven, dat een werkzaam zijn in liefde moet zijn, ook zelden nuttig zijn voor de ziel. Die in het beste geval alleen maar voorgeschreven handelingen zijn, die moeten getuigen van de gemeenschapszin. Die werken van naastenliefde moeten zijn, maar zonder aandrang van hart gedaan worden. Die alleen maar gedaan worden om naar buiten toe een vereniging voor te wenden, waaraan echter de innerlijke geest van de liefde ontbreekt. Het is veeleer een mechanische uitoefening van bepaalde plichten, die niets met actieve naastenliefde gemeen hebben, want niet de daad op zich bepaalt de waarde van een handeling, maar de liefdesgraad van het hart van de mens, die deze daad verricht. Maar de mens loopt het gevaar om zelfs het werkzaam zijn in liefde te staken, als hij daar in een vereniging volgens plan toe aangezet wordt.

Een innige gemeenschap van zielen daarentegen bevordert het werkzaam zijn in liefde uit eigen beweging. En de mensen voelen zich tot goede handelingen gedrongen, omdat deze niet van hen geëist, maar in volledig vrije wil uitgeoefend worden en daarom ook voor God pas echte waarde hebben.

Amen

Verdadera comunidad de almas desde el impulso interior....

Una comunidad íntima de almas debería conectar a los humanos entre sí para que puedan esforzarse juntos hacia las alturas y alentarse unos a otros para vivir una vida de amor y fe profunda. La verdadera comunidad lleva a la maduración de las almas, pero los humanos deben esforzarse por lograrla por iniciativa propia, deben sentirse impulsados en su corazón a dar su amor a sus semejantes y, por tanto, buscarse unos a otros para cultivar un intercambio espiritual de ideas para dar y recibir lo que poseen o deseen de bienes espirituales.

Tan pronto como se ejerce una coerción, es decir, se forma una comunidad planificada a la que se supone que los humanos deben unirse, su valor se reduce porque entonces carece de la intimidad que constituye el valor de una comunidad. Y es por eso que rara vez tales esfuerzos son inútiles para el alma, que se supone que son actos de amor, pero que, en lo mejor de los casos, son sólo acciones de acuerdo con normas que se supone que dan testimonio del sentido de comunidad.... que se supone que son obras de caridad, pero que se llevan a cabo sin el impulso interior del corazón.... que sólo se hacen para simular exteriormente una comunidad, que, sin embargo, carece del espíritu interior de amor.

Se trata más bien de un ejercicio mecánico de ciertos deberes que nada tienen que ver con la caridad activa, porque no es el acto mismo el que determina el valor de una acción, sino el grado de amor en el corazón de quien lo realiza. Sin embargo, los humanos corren el riesgo de detener ellos mismos la obra del amor si se los anima de manera planificada a hacerlo en una comunidad. La comunidad íntima de almas, por otro lado, promueve la actividad amorosa por iniciativa propia, y los humanos se sienten obligados a realizar buenas acciones porque tales acciones no son requeridas de ellos, sino que se llevan a cabo con total libre albedrío y, sólo entonces tienen también un valor real ante Dios....

amén