• Terug

Een ware vereniging van zielen uit vrije beweging

Een innige vereniging van zielen moet de mensen met elkaar verbinden, opdat ze gezamenlijk opwaarts streven en elkaar aansporen tot een leven in liefde en een diep geloof. Een ware vereniging is bevorderlijk voor het uitrijpen van de zielen, maar de mensen moeten zulks uit eigen beweging nastreven. Ze moeten zich in het hart gedrongen voelen om hun liefde aan de medemensen te geven en wederzijds proberen om een geestelijke gedachtewisseling te bevorderen om te geven en te ontvangen, wat ze aan geestelijke goederen bezitten of begeren.

Zodra er dwang uitgeoefend wordt, dus een vereniging weloverwogen opgericht wordt, waarbij de mensen zich aan moeten sluiten, wordt haar waarde minder, want er ontbreekt dan de innigheid, die pas de waarde van een vereniging vormt. En daarom zal zulk streven, dat een werkzaam zijn in liefde moet zijn, ook zelden nuttig zijn voor de ziel. Die in het beste geval alleen maar voorgeschreven handelingen zijn, die moeten getuigen van de gemeenschapszin. Die werken van naastenliefde moeten zijn, maar zonder aandrang van hart gedaan worden. Die alleen maar gedaan worden om naar buiten toe een vereniging voor te wenden, waaraan echter de innerlijke geest van de liefde ontbreekt. Het is veeleer een mechanische uitoefening van bepaalde plichten, die niets met actieve naastenliefde gemeen hebben, want niet de daad op zich bepaalt de waarde van een handeling, maar de liefdesgraad van het hart van de mens, die deze daad verricht. Maar de mens loopt het gevaar om zelfs het werkzaam zijn in liefde te staken, als hij daar in een vereniging volgens plan toe aangezet wordt.

Een innige gemeenschap van zielen daarentegen bevordert het werkzaam zijn in liefde uit eigen beweging. En de mensen voelen zich tot goede handelingen gedrongen, omdat deze niet van hen geëist, maar in volledig vrije wil uitgeoefend worden en daarom ook voor God pas echte waarde hebben.

Amen

True community of souls from an inner drive....

A heartfelt community of souls should unite people with each other so that they will strive upwards together and spur each other on to live a life of love and profound faith. True community is conducive to the maturing of souls, yet people must strive for it of their own accord, they must feel urged in their hearts to give their love to their fellow human being and thus seek each other out in order to cultivate a spiritual exchange of ideas, in order to give and receive what they possess or desire in terms of spiritual possessions. As soon as coercion is exercised, i.e. a community is formed according to plan which people are supposed to join, its value is diminished, for it then lacks the intimacy which constitutes the value of a community in the first place. And this is why such endeavours will rarely be of benefit to the soul which are supposed to be works of love but which, at best, are merely prescribed actions which are supposed to testify to a sense of community.... which are supposed to be works of neighbourly love but which are carried out without an urge of the heart.... which are only done in order to feign outwardly a community which, however, lacks the inner spirit of love. Rather, this is a mechanical performance of certain duties that have nothing in common with active neighbourly love, because it is not the deed itself that determines the value of an action, but the degree of love in the heart of the person who performs it. However, a person is in danger of ceasing to act in love if he is systematically encouraged to do so in a community. An intimate community of souls, on the other hand, promotes loving activity of its own accord and people feel urged to do good deeds because they are not demanded of them but are carried out entirely of their own free will and therefore only have real value before God....

Amen