De mensheid zal in steeds grotere nood geraken, omdat de tijd, die het geestelijke tot verlossing gegeven is, dringt. Er moet een versneld ontwikkelingsproces mogelijk zijn, dat door een enorm lijden en ellende bevorderd wordt.
De tijd loopt ten einde en er zijn nog talloze mensen die geen enkel geestelijk streven hebben en daarom volledig nutteloos door het aardse leven gaan. Ze moeten in zekere zin door uiterlijke omstandigheden aangespoord worden om ernstig over het aardse leven na te denken, wat ze nooit zouden doen als het leven in eentonigheid en zonder lijden en nood aan hen voorbijgaat. Zolang ze niet door vurig gebed in contact komen met de geestelijke wereld, door het vragen om geestelijke kracht, valt het succes van hun belichaming op aarde te betwijfelen of het aardse leven zou alleen maar een voortdurend werkzaam zijn in liefde moeten zijn, want dan staat de mens onbewust ook in verbinding met de geestelijke wereld.
De tijd van de verlossing van het geestelijke loopt ten einde. Wat dat betekent, kan de mens niet begrijpen en toch moet hij ervan in kennis gesteld worden, opdat hij de oorzaak en het doel van de grote nood begrijpt, wat God over de aarde laat komen. Een eindeloos lange tijd heeft deze verlossingsperiode omvat en steeds weer werd het geestelijke de mogelijkheid gegeven om zich opwaarts te ontwikkelen. Maar Gods wijsheid heeft aan deze verlossingsperiode ook een grens gesteld, maar deed ook het aantal en de soort van de ontwikkelingsmogelijkheden toenemen, opdat het nog onrijpe geestelijke ten laatste nog rijp kan worden, voordat de verlossingsperiode beëindigd wordt.
En zodra het geestelijke zich niet verzet, kan het de laatste trede van ontwikkeling bereiken. Maar de wil van dit geestelijke is zwak en het faalt, als het niet op zo’n manier beïnvloed wordt, die hem tot een beslissing dwingt. Zo’n invloed moet het aardse leed op het geestelijke uitoefenen en daarom laat God deze laatste mogelijkheid niet onbeproefd om het geestelijke te helpen, dat zonder dit de belichaming als mens niet benut.
Het aardse leven gaat voorbij en daarmee ook de mogelijkheid, dat het geestelijke in de mens vrij komt. Op aarde kan het dit nog op eigen kracht. Maar zodra het aardse leven beëindigd is, ontbreekt het het geestelijke, de ziel, aan kracht en het grootste gevaar is, dat de ziel zich negatief ontwikkelt, hetgeen een voor eeuwigheden gebonden zijn tot gevolg heeft. Het grootste leed op aarde is ten opzichte daarvan gering te noemen en daarom moeten de mensen het op zich nemen, omdat het de enige mogelijkheid is om de ziel de kwellingen van het hiernamaals te besparen, die veel groter zijn en eeuwigheden duren, omdat het in het hiernamaals moeilijker is om tot geestelijke vrijheid te komen.
Want dit is zeker: er komt niets over de mensheid, want niet zijn grondslag heeft in Gods liefde en Gods wijsheid als voorwaarde heeft. En daarom moet ook het komende, enorme lijden beschouwd worden als een liefdesbewijs van God. Als een laatste middel tot verlossing van het geestelijke, dat in het gevaar verkeert, geheel verloren te gaan.
Amen
VertalerHumanity will experience ever greater hardship because the time given to the spiritual for redemption is pressing. An accelerated process of development must be possible, which is promoted by excessive suffering and misery. Time is drawing to a close and there are still countless people who have no spiritual aspirations whatsoever and therefore pass through earthly life completely uselessly. To a certain extent they must be urged by external circumstances to think seriously about earthly life, which they would never do if life passed them by in monotony and without suffering and hardship. As long as they do not make contact with the spiritual world through heartfelt prayer, through requesting spiritual strength, the spiritual success of their embodiment on earth is to be doubted, or earthly life would only have to be a continued labour of love, but then the human being is also unconsciously in contact with the spiritual world. The time of redemption of the spiritual is coming to an end.... Man cannot grasp what this means and yet he should be informed of it so that he understands the cause and purpose of the great adversity which God allows to come upon earth. This period of redemption has spanned an infinitely long time and time and again the spiritual was offered the opportunity to develop upwards. But God's wisdom also set a limit to this redemption period, but also increases the number and kind of development possibilities so that the still immature spiritual can come to final maturity before the redemption period has ended. And as long as the spiritual does not resist it can reach the last stage of development. But the will of this spiritual is weak and it fails if it is not influenced in a way that urges it to make its own decision. Earthly suffering is supposed to exert such an influence on the spiritual, and that is why God does not leave this last possibility untried in order to help the spiritual, which without such does not use the embodiment as man. Earth life passes, but with it also the possibility that the spiritual in man liberates itself. On earth it can still do this out of its own strength; but as soon as earthly life is over the spiritual, the soul, lacks strength and is in greatest danger to develop regressively, which results in eternities of being bound again. The greatest suffering on earth, on the other hand, can be called little, and therefore people should take it upon themselves because it is the only way to spare the soul the torments of the beyond, which are far greater and last for eternities, because it is more difficult to attain spiritual freedom in the beyond. For this is certain.... nothing comes upon humanity which is not founded in God's love and has God's wisdom as a prerequisite.... And that is why the coming immense suffering must also be regarded as a proof of God's love.... as a final means for the redemption of the spiritual, which is in danger of losing itself completely....
Amen
Vertaler