• Terug

Onvergankelijkheid – Kracht uit God – Schepping

Niets in het heelal kan verloren gaan, want alles is kracht uit God, die onvergankelijk is. Deze onvergankelijkheid is dus onaantastbaar, zodra God als eeuwig wezen erkend wordt. Maar die onvergankelijkheid is ook de verklaring voor de zin en de doelmatigheid van elke schepping, want omdat niets verloren gaat, moet de schepping alles in zich opnemen, wat uit God voortgekomen is om na eindeloos lange tijd weer tot Hem terug te keren.

En bijgevolg moet ook de schepping iets onvergankelijks zijn, ofschoon deze aan een voortdurende verandering onderhevig is. Ze kan voor het oog wel vergankelijk lijken, maar feitelijk is het onvergankelijk geestelijks, dus uit God voortgekomen kracht. Gods wil vormde deze kracht tot iets tastbaars en Zijn wijsheid en liefde gaven dit tastbaars een doel, omdat elke kracht zich tot activiteit moet veranderen, als deze werkzaam wordt. Zodoende is ook de schepping voortdurend actief. Ze volhardt niet in levenloosheid, maar ze getuigt van een voortdurend leven, omdat ze de van God uitgegane kracht in zich bevat, die tot voortdurende activiteit aanspoort.

Maar schijnbaar wordt die activiteit belemmerd, dat wil zeggen tot een minimum verlaagd en zeker bij scheppingswerken, die voor het menselijke oog als vaste vorm, als gesteente, zichtbaar zijn. Nochtans is ook deze vorm voortdurend actief, want ook deze blijft niet in dezelfde toestand, maar verandert voortdurend. Maar elke verandering is geen vergankelijkheid van het oude, want dit blijft in zijn oorspronkelijke substantie bestaan. Het vormt zich opnieuw.

En zelfs wat voor het menselijke oog niet meer zichtbaar is, bestaat nog, omdat wat uit God voortgekomen is, eeuwig niet kan vergaan, maar weer naar God terugstroomt. Maar dat de kracht tot vorm wordt, heeft zijn grondslag in Gods wijsheid, omdat de kracht daardoor toeneemt en zo steeds sterker werkzaam wordt in het scheppingswerk, dat Gods liefde liet ontstaan voor het opnemen van de voortdurend van Hem uitgaande kracht.

Amen

L’imperiturità - La Forza da Dio - La Creazione

Nulla può andare perduto nel Cosmo, perché tutto è Forza da Dio che è imperitura. Questa imperiturità è quindi intoccabile, appena viene riconosciuto Dio come l’eterno Essere. L’imperiturità però è anche la spiegazione per il senso e lo scopo di ogni Creazione, perché dato che nulla va perduto, la Creazione deve accogliere in sé tutto ciò che è proceduto da Dio, per ritornare a Lui dopo un tempo infinitamente lungo. E di conseguenza anche la Creazione dev’essere qualcosa di imperituro, benché si trova in costante mutamento. All’occhio può bensì sembrare peritura, ma in fondo è qualcosa di spirituale imperituro, quindi Forza proceduta da Dio. La Volontà di Dio ha formato questa Forza in qualcosa di oggettivo, e la Sua Sapienza ed Amore hanno da a questo oggettivo una destinazione, perché ogni Forza deve cambiarsi in attività, quando diventa efficace. Quindi anche la Creazione è in sempre continua attività, non rimane nell’immobilità, ma testimonia di costante Vita, perché cela in sé Forza proceduta da Dio, che spinge a costante attività. L’attività è impedita solo apparentemente, cioè abbassata al minimo e cioè nelle Opere di Creazione che sono visibili all’occhio umano come forma solida, come pietre. Malgrado ciò anche questa forma è in costante attività, perché anche questa non rimane nello stesso stato, ma è in costante cambiamento. Ogni cambiamento però non è nemmeno un caducità del vecchio, ma questo rimane esistente nella sua sostanza primordiale, si forma soltanto nuovamente. E persino ciò che non è più visibile all’occhio umano, esiste ancora, perché è da Dio, non può scomparire eternamente, ma fluisce di nuovo a Dio. Ma che la Forza diventa forma, ha la sua motivazione nella Sapienza ed Amore di Dio, perché con ciò la Forza aumenta in sé e così diventa attiva in forma sempre rafforzata nell’Opera di Creazione, che l’Amore di dio ha fatto sorgere per l’accoglienza della Forza che procede costantemente da Lui.

Amen