• Terug

Een herhaalde gang door de schepping – Een opnieuw verbannen zijn in de vorm

Talloze zielen moeten de ontwikkelingsgang op aarde nog een keer afleggen en het ergste is, wat deze zielen nog te wachten staat, omdat ze al een leven in een bepaalde vrijheid geleid hebben en ze nu opnieuw geboeid worden in de vaste vorm. Dit laatste is zo martelend, dat de eeuwige Godheid medelijden heeft en Zij alle middelen aanwendt om deze zielen de hernieuwde gang door de aarde te besparen.

Maar één ding moet God aan de mensen overlaten: de vrije wil. En daarom kan Hij de zielen niet gedwongen opwaarts leiden, maar de opwaartse ontwikkeling blijft aan de wil van de mens overgelaten en deze wil wendt zich meestal van het geestelijke doel af, wat in zijn puur aards leven tot uitdrukking komt. Een leven, dat geheel zonder God geleid wordt. Zo’n leven kan de ziel geen opwaartse ontwikkeling opleveren en als ze het aardse leven in een onveranderde lage staat van rijpheid beëindigt, dan zal ook de opwaartse ontwikkeling in het hiernamaals in twijfel getrokken kunnen worden.

Het gevaar bestaat dat de ziel zich negatief ontwikkelt en zich dus steeds verder van God verwijdert. Dat wil zeggen dat het geestelijke zich verhardt en met zijn verdere ontwikkeling ten doel weer in de vaste vorm gebonden wordt om de gang over de aarde nogmaals af te leggen, weer tot het stadium als mens, waar hem de vrije wil weer gegeven wordt. Het moet aan de mens overgelaten blijven, hoe hij zich ten opzichte van de ontwikkeling van zijn ziel opstelt. Maar overeenkomstig hiermee zijn ook de gevolgen, zowel in het aardse leven alsook in het leven in het hiernamaals.

Een herhaalde gang door de schepping te moeten gaan, is zo vreselijk, dat God probeert om de mens op een andere manier naar kennis te leiden en tegelijkertijd diens wil op Hem te doen richten, opdat de ziel bij de binnenkomst in het hiernamaals al een verlangen naar Hem heeft, want dit verlangen is nodig om door God opgenomen te worden.

En daarom laat God iets over de wereld komen, wat de mensen toevlucht laat zoeken bij de hemelse Vader, opdat ze een verlangen naar Hem krijgen en ze nu overeenkomstig dit verlangen bedacht kunnen worden. En toch zal ook deze catastrofe slechts een gering deel van de mensen tot ontwaken brengen. Slechts een gering deel zal de rest van zijn leven serieus benutten. En zodoende zullen talloze zielen de gang door de schepping weer af moeten leggen, als de mensen niet meer aan hun ziel denken en dus de lange gang over de aarde tevergeefs afleggen, zodat ze nu op dezelfde trede van ontwikkeling staan, als bij het begin van hun belichaming als mens.

Amen

Un ripetuto percorso attraverso la Creazione - Rinnovata relegazione nella forma

Innumerevoli anime devono ripercorrere ancora una volta il percorso dello sviluppo sulla Terra e questa è la cosa più orrenda che spetta ancora a queste anime, dato che hanno già condotte una vita in una certa libertà ed ora vengono nuovamente relegate nella forma solida. Questo è così tormentoso che l’eterna Divinità ne ha Compassione ed impiega tutti i mezzi per risparmiare a quelle anime il rinnovato percorso terreno. Ma una cosa Dio deve lasciare agli uomini, la libera volontà. E perciò Egli non può guidare le anime verso l’Alto nella costrizione, ma lo sviluppo verso l’Alto è lasciato alla volontà dell’uomo e questa volontà si distoglie quasi sempre dalla meta spirituale, cosa che si manifesta nella sua vita puramente mondana, una vita che viene condotta totalmente senza Dio. Una tale vita non può procurare nessuno sviluppo verso l’Alto e quando termina la vita terrena nel basso grado di maturità immutato, allora lo sviluppo verso l’Alto è messo in dubbio anche nell’aldilà. Esiste il pericolo che l’anima si sviluppi in retrocessione e di conseguenza si allontani sempre di più da Dio, cioè lo spirituale si indurisce ed allo scopo del suo ulteriore sviluppo viene di nuovo relegato nella forma più solida, per ripercorrere ancora una volta il percorso terreno di nuovo fino allo stadio come uomo, dove gli viene di nuovo data la libera volontà. Dev’essere lasciato all’uomo come si predispone verso il suo sviluppo animico, secondo questa predisposizione però sono anche le conseguenze sia terrene come anche nella Vita nell’aldilà. Dover percorrere ancora una volta il cammino attraverso la Creazione, è così orrendo che Dio cerca di guidare in altro modo gli uomini alla conoscenza e di rivolgere contemporaneamente la loro volontà a Sé, affinché l’anima già all’entrata nell’aldilà abbia il desiderio per Lui, perché questo desiderio è necessario per essere accolta da Dio. E per questo motivo Dio lascia venire sul mondo qualcosa che fa rifugiare gli uomini nel Padre celeste, affinché abbiano il desiderio per Lui ed ora possano essere provveduti secondo questo desiderio. E malgrado ciò, anche questa catastrofe risveglierà solo una minima parte degli uomini. Solo una minima parte valuterà seriamente il resto della sua vita. Quindi innumerevoli anime dovranno ripercorrere di nuovo il cammino attraverso la Creazione, se gli uomini non pensano più alle loro anime e con ciò percorrono inutilmente il lungo cammino terreno, affinché ora stanno sullo stesso gradino di sviluppo come prima dell’inizio della loro incorporazione come uomo.

Amen