• Terug

Wijsheid zonder liefde is ondenkbaar – Onvergankelijke kennis

Om wijs te worden, moet de mens absoluut in de liefde staan. Er moet absoluut een werkzaam zijn in liefde aan voorafgaan, als de mens de goddelijke wijsheid wil ontvangen. De wijsheid zonder liefde is ondenkbaar, om welke reden de mens, die meent wijs te zijn, zich vergist, als het hem aan liefde ontbreekt. Dit is het eerste waar aandacht aan geschonken moet worden, als de medemens een juist oordeel wil vellen over de waarde of waardeloosheid van wat de mens aan kennis gelooft te bezitten.

De wijsheid zal enkel daar te verwachten zijn, waar de schepper, de gever hiervan, zelf wijs is. Waar wijsheid overgedragen kan worden, omdat de Gever de wijsheid Zelf is. Alle wijze gedachten zijn dus uitstralingen van Degene, Die in Zichzelf liefde is, om welke reden deze gedachten ook weer door een liefhebbend hart in ontvangst genomen moeten worden, omdat ze anders niet als wijsheden ervaren worden. Want de wijsheid is iets geestelijks, die weer alleen maar door de geest in de mens in ontvangst genomen kan worden. Maar de geest in de mens treedt alleen maar dan in werking, als het door een werkzaam zijn in liefde daartoe aangespoord wordt.

Zonder de liefde is alles dood, ook de zogenaamde kennis, die alleen maar aardse zaken aanroert, die zonder geestelijke waarde zijn of een onjuiste kennis is, die nooit als wijsheid bestempeld kan worden. De mensen kunnen wel een wereldse kennis de hunne noemen, hetgeen ook met de waarheid overeenkomt, maar die juist alleen maar zaken aanroert, die volledig onbelangrijk zijn voor de ziel. Dat wil zeggen voor de opwaartse ontwikkeling, maar deze kennis houdt met de dood op te bestaan. Het is dus vergankelijk en zonder waarde voor de eeuwigheid. Maar enkel dit zal voor de wereld als kennis gelden, omdat het met bewijzen gestaafd kan worden, dus in zekere zin onaantastbaar is. En geestelijke kennis wordt om deze reden niet erkend, omdat daarvoor geen bewijzen geleverd kunnen worden.

Maar enkel die mens is wijs, die geestelijke kennis de zijne noemt, want hij neemt het mee naar de eeuwigheid. Een onbaatzuchtig werkzaam zijn levert hem wijsheid op, omdat beiden goddelijk zijn en wat uit God komt, kan ook nooit vergaan. Hoe inniger de mens zich door een werkzaam zijn in liefde met God verbindt, des te meer kennis hij moet krijgen, omdat goddelijke geschenken hem nu toestromen, die onbeperkt aangeboden en ontvangen kunnen worden. En zodoende wordt de mens nu wijs, omdat hij in de liefde staat.

Sabiduría impensable sin amor.... Conocimiento imperecedero....

Para llegar a ser sabio una persona debe estar absolutamente enamorada; la obra del amor debe preceder en todo caso si una persona quiere recibir la sabiduría divina. La sabiduría sin amor es impensable, por eso las personas que se creen sabias se equivocarán si carecen de amor. Esto es lo primero que hay que tener en cuenta si nuestros semejantes quieren emitir un juicio correcto sobre el valor o la indignidad de lo que creen tener en términos de conocimiento. Sólo se puede esperar sabiduría donde el autor, el donante, es el sabio mismo.... donde la sabiduría puede impartirse porque el dador mismo es la sabiduría.

Todos los pensamientos sabios son, por tanto, irradiaciones de Aquel, Que es Amor en Sí Mismo, por lo que estos pensamientos deben ser recibidos por un corazón amoroso, porque de lo contrario no serían percibidos como sabiduría. Porque la sabiduría es algo espiritual que sólo puede ser recibida por el espíritu en el hombre, pero el espíritu en el hombre sólo entra en funcionamiento cuando es estimulado a través de la obra del amor. Sin amor todo está muerto, incluso el supuesto conocimiento, que entonces sólo toca cosas terrenales de aquí sin valor espiritual o es un conocimiento erróneo que nunca podrá abordarse como sabiduría.

Probablemente la gente puede llamar suyo un conocimiento del mundo que también corresponde a la verdad, pero que sólo toca cosas completamente insignificantes para el alma, es decir, para su desarrollo superior, pero este conocimiento se extingue en el momento de la muerte, y es por tanto transitorio y sin valor para la eternidad. Pero sólo esto será considerado como conocimiento a los ojos del mundo porque se puede demostrar con evidencia y es, por tanto, hasta cierto punto, inviolable. Sin embargo, el conocimiento espiritual no se reconoce porque no se pueden proporcionar pruebas de ello.

Pero sólo aquel hombre es sabio que considera suyo el conocimiento espiritual, porque lo lleva consigo hasta la eternidad. La obra desinteresada del amor le otorga sabiduría porque amos son divinos y lo que viene de Dios nunca puede perecer. Cuanto más estrechamente un ser humano se conecta con Dios a través de la obra del amor, más conocimiento debe adquirir, porque ahora fluyen hacia él los dones divinos, que no se ofrecen de la manera limitada, sino que se pueden recibir sin límites, y así el ser humano se vuelve sabio porque está enamorado....