• Nazaj

KRIVDA GREHA.... BOŽJE USMILJENJE.... ODRŠITEV....

Ob prihodu Jezusa Kristusa na Zemljo, da bi človeštvo odrešil, je nad Njim ležalo breme nagrmadenih grehov. To je razumljivo samo tistim, ki poznajo razlog za človekovo zemeljsko življenje ter pomen in namen stvarjenja, kajti ti vedo, da je človek zaradi greha prehodil pot skozi stvarstvo in da se mora zdaj na zadnji stopnji tega greha osvoboditi, da bi se končno znova vrnil k Bogu, iz katerega je prvotno izšel. Toda greh človeka veže na Zemljo, greh mu zapira pot k Bogu, zaradi njega postane prepad med človekom in Bogom nepremostljiv; tako greh uničuje namen zemeljskega življenja in človeka potiska nazaj v najglobljo globino, iz katere se je že dvignil skozi stvarstvo na svoji poti. Pred Kristusovim prihodom je bilo človeštvo polno greha, ker Boga ni več prepoznavalo; bilo je v temni duhovni noči, brez vsake ljubezni in brez vsakršnega stremljenja k popolnosti. Bilo je daleč od Boga in zato v največji nevarnosti, da se pogrezne v brezno, torej da stopi na pot, ki vodi navzdol - v večno pogubljenje - brez spoznanja in brez ljubezni. Ta oddaljenost od Boga se je kazala v načinu življenja, ki je popolnoma nasprotoval Božjim zapovedim; bil je to način življenja, ki je bil v nasprotju z božjim redom. To je bilo življenje očitne sebične ljubezni, in takšno življenje je bilo polno greha ter povsem proti Božji volji. In takšno življenje nikakor ni moglo privesti do osvoboditve ljudi in blaženega življenja po smrti, temveč je bila njegova posledica duhovna smrt - stanje skrajnega trpljenja v onstranstvu, ki se nikoli ne bi končalo, kajti Božja pravičnost je morala zahtevati zadoščenje za vsak greh, krivda ljudi pa se je že neizmerno povečala, tako so bila bitja brez upanja, da bi se še kdaj približala Bogu.

Za bitje pa oddaljenost od Boga pomeni nemoč, nezmožnost delovanja, temo in nazadnje zakrknjenost njegove biti.... To za bitje pomeni duhovno smrt - stanje, ki je veliko hujše kakor ne-bivanje.... kakor popolno izginotje.... Toda izginotje bitja je nemogoče, zato so tudi muke teh bitij onkraj vseh predstav neznosne in neskončne.... In večno Božanstvo se je tega usmililo in priskočila na pomoč grešnemu človeštvu, tako da se je večna Ljubezen utelesila v človeku, ki je v svoji vseobsegajoči ljubezni prevzel nase grehe človeštva in ljudi iz tega (stanja) osvobodil s tem, da je za krivdo greha opravil pokoro ter Bogu daroval žrtev za spravo (zadoščenje).... Ki je dal samega sebe, torej svoje življenje, da bi ljudem povrnil svobodo in jim omogočil dostop do Božjega kraljestva, v katerega se lahko vstopil le v popolni čistosti, brez greha.... Tako je človeštvo odrešil krivde greha; vzel je nase vso krivdo, neizmerno trpel in svoje trpljenje ter smrt na križu daroval večni Božanskosti, da bi ji zadostil, ustvaril pravično poplačilo za ljudi in jim omogočil, da se ponovno približajo Bogu. In Bog je sprejel žrtev človeka Jezusa.... Zaradi Jezusa Kristusa je ljudem odpustil krivdo za greh in vrata nebeškega kraljestva so se odprla vsem, ki so sprejeli njegov dar milosti.... Človeštvo je odrešil greha in njihove krivde.... Ponudil jim je zadnjo priložnost, da dosežejo svoj zemeljski življenjski cilj.

(4.10.1944) Njegova več kot velika ljubezen je hotela s poti ljudi odstraniti vse ovire, ki so jim zapirale dostop do večnega doma; toda največja ovira je bil greh, kajti ta je človeku odvzel moč in voljo. Posledica greha je bila, da so ljudje ležali na tleh brez moči in volje ter se niso mogli sami dvigniti, ker jih je breme greha pritiskalo k tlom. In zato je Jezus Kristus to breme vzel nase, ga položil nase in ga nesel na križ, da bi s svojo smrtjo poravnal krivdo ljudi za greh. Človeštvo, ki je po Jezusu Kristusu postalo svobodno, je zdaj lahko sprejelo Njegovo žrtev, a jo je lahko tudi odklonilo....

Delo odrešenja je bilo izvršeno za vse ljudi, vendar Bog jim nikoli ne bo vsiljeval blagoslovov tega odrešenja proti njihovi volji. Toda izgubili jih bodo, če si ne bodo želeli biti odrešeni.... Takrat bo greh še vedno težko ležal na teh ljudeh in takrat bodo neizbežno potegnjeni v brezno, kajti takrat bodo zavrnili Božjo ljubezen, in takrat bodo še vedno morali večno trpeti v svoji nevednosti. Njihova krivda za greh se ne bo zmanjšala; pravzaprav bodo na to krivdo še vedno nalagali številne zemeljske grehe, ki jim jih Bog lahko odpusti le, če sprejmejo Njegov dar milosti, torej če lahko z vero in prepričanjem verujejo, da se je Božja neskončna ljubezen usmilila njihovih grehov in jim poslala Odrešenika. Vera v to bo ljudi spodbudila, da se pokesajo svoje krivde greha, se obrnejo k Njemu za odpuščanje in se predajo Njegovi milosti in usmiljenju, ter bodo tako blagoslovi dela odrešenja v njih začeli učinkovati. Njihova moč volje in notranja moč se bo okrepila, in zdaj se bodo lahko osvobodili izpod oblasti Božjega nasprotnika. In o odpuščanju greha bo lahko govoril le tisti človek, ki se zavestno zateče pod Kristusov križ, Mu prizna svojo krivdo in ga prosi za usmiljenje.... Njegova molitev bo uslišana, njegova krivda bo odpuščena....

Amen.

Culpa do pecado.... A misericórdia de Deus.... Atonement....

Uma medida amontoada de pecados que pesou sobre a humanidade quando Jesus Cristo desceu à terra para redimi-la.... Isso só é compreensível para aqueles que conhecem a razão da vida terrena como ser humano e o sentido e o propósito da criação, pois sabem que o ser humano percorreu o caminho através da criação por causa do pecado e agora deve libertar-se dele na última etapa, a fim de finalmente retornar novamente a Deus, de Quem ele originou originalmente. Mas o pecado amarra o homem na terra, o pecado bloqueia seu caminho para Deus, torna o abismo entre o homem e Deus intransponível, e assim o pecado destrói o propósito da vida terrena, empurra o homem de volta às profundezas mais profundas das quais ele já havia se erguido através de sua caminhada pela criação. Antes da descida de Cristo, a humanidade estava cheia de pecado porque já não reconhecia Deus, estava na noite espiritual escura, estava desprovida de todo amor e sem qualquer esforço de perfeição, estava longe de Deus e, portanto, em maior perigo de afundar-se no abismo, ou seja, de tomar o caminho que leva para baixo, para a condenação eterna, sem conhecimento e sem amor. Esta distância de Deus manifestava-se num modo de vida que contradizia completamente os mandamentos divinos, era um modo de vida que contradizia a ordem divina, era uma vida de amor próprio óbvio, e tal vida era cheia de pecado e completamente contrária à vontade de Deus. E tal vida nunca poderia resultar na libertação das pessoas e uma vida feliz após a morte, mas a morte espiritual era a consequência, um estado de tormento extremo no além que nunca terminaria porque a justiça de Deus tinha que exigir a expiação de cada pecado e a culpa do povo pelo pecado já tinha aumentado imensamente para que não houvesse esperança de que os seres se aproximassem de Deus. Porque o ser, no entanto, distância de Deus significa impotência, impotência, escuridão e finalmente um endurecimento da sua substância..... significa morte espiritual para o ser, um estado que é muito pior que o não-ser.... ser extinto.... Mas o falecimento da vontade é impossível, assim também os tormentos desses seres são insuportáveis para além de todas as concepções e sem fim.... E a Deidade eterna teve piedade disso e veio em auxílio da humanidade pecadora naquele amor eterno encarnado em um ser humano que, em Seu amor universal, agora tomou sobre Si os pecados da humanidade, que assim libertou as pessoas deles, arrependendo-se da culpa do pecado, oferecendo um sacrifício a Deus como expiação.... Quem se deu a si mesmo, isto é, a sua vida, para restaurar a liberdade àqueles, para tornar o reino de Deus acessível a eles, o qual só poderia ser inserido em completa pureza, sem pecado.... Assim Ele redimiu a humanidade da culpa do pecado, Ele tomou sobre Si toda a culpa, Ele sofreu de forma indescritível e sacrificou Seu sofrimento e morte na cruz à Deidade eterna, a fim de dar-lhe satisfação, a fim de criar uma compensação justa para as pessoas, a fim de que elas pudessem se aproximar de Deus novamente. E Deus aceitou o sacrifício do homem Jesus.... Ele perdoou a culpa do povo pelo pecado em nome de Jesus Cristo, e as portas do Reino dos Céus se abriram a todos que aceitaram o Seu dom de graça.... Ele redimiu a humanidade do pecado e da sua culpa.... Ele ofereceu-lhes a última oportunidade de alcançarem o seu propósito de vida terrestre.... (4.10.1944) Seu maior que grande amor procurou remover todos os obstáculos do caminho do povo que bloqueavam seu acesso ao lar eterno; mas o maior obstáculo era o pecado, pois este roubava ao ser humano sua força e vontade. Esta era a consequência do pecado, que as pessoas se deitavam no chão sem força e vontade e eram incapazes de se levantar por sua própria vontade porque o fardo do pecado as pressionava para baixo. E é por isso que Jesus Cristo lhes tirou esta carga, Ele a colocou sobre Si mesmo e a carregou até a cruz, a fim de expiar a culpa do povo pelo pecado através de Sua morte. A humanidade, que se tinha tornado livre através de Jesus Cristo, podia agora aceitar o Seu sacrifício, mas também desdenhá-lo.... O ato de Salvação foi realizado para todas as pessoas, mas Deus nunca irá forçar as bênçãos do ato de Salvação sobre elas contra a sua vontade. Mas eles vão perdê-los se não tiverem vontade de ser redimidos.... Então o pecado ainda pesará sobre essas pessoas, e então elas serão inevitavelmente arrastadas para o abismo, pois então elas rejeitarão o amor de Deus, e então elas ainda terão que definhar por eternidades em sua ignorância, sua culpa de pecado não pode ser diminuída, De fato, eles ainda acumularão muitos pecados terrenos sobre esta culpa de pecado, que Deus só pode perdoar quando eles aceitam o Seu dom da graça, assim quando eles podem crer com convicção que o amor infinito de Deus teve misericórdia de seus pecados e enviou-lhes um Redentor. A fé nisto fará com que as pessoas se arrependam de sua culpa de pecado, apelem a Ele por perdão e se entreguem à Sua graça e misericórdia, e assim as graças do ato de Salvação terão efeito nele. Ele aumentará em força de vontade e poder e agora será capaz de se libertar do poder do adversário de Deus. E só a pessoa poderá falar do perdão dos pecados quem conscientemente se refugiar sob a cruz de Cristo, confessar-lhe a sua culpa e apelar à sua misericórdia... 12 A sua oração será ouvida, a sua culpa será perdoada...._>Amém