• Nazaj

USODA.... SVOBODNA VOLJA....

Vsak človek, ki se bo upiral poslušati Božjo besedo, bo ostal v temi duha, kajti ko sem Jaz to pridigal ljudem na Zemlji, so prejeli luč z nebes. Zdaj pa je čas postal veliko hujši.... Skoraj ni človeka na Zemlji, ki ne bi bil seznanjen s pravim naukom, pa vendar si večina pred tem naukom zapre svoja srca in ušesa in zna govoriti le o nebrzdanem uživanju življenja. In zato Moj nauk ostaja od njih tako oddaljen in nerazumljiv, kajti že najmanjši namig na omejevanje njihovega uživanja v življenju jih dela nejevoljne in bi radi vse zavrnili in zanikali. Vendar ima tudi Božja moč svoja sredstva, saj vedno zasleduje isti cilj in zato noče prepustiti nobenega zemeljskega otroka usodi, ki si jo je izbral. Seveda ljudje to imenujejo prisilni ukrepi, ki so v popolnem nasprotju z njihovimi željami, zato svobodne volje ne priznavajo brezpogojno.... Vsekakor pa morajo razmisliti, v kolikšni meri so sami odgovorni za to, kar sedaj dojemajo kot prisilo, in kako zlahka se ji lahko z le malo dobre volje izognejo. Vedno bi lahko ostali v istem odnosu kot otrok do svojega očeta, ki jim prav tako želi le zagotoviti vse udobje in čigar ostrine ne bi nikoli izkusili, dokler ostanejo blizu očetu in jih nanj veže globoka ljubezen.

Na enak način vlada nebeški Oče in oddaljuje od svojih otrok, ki ga ljubijo in se jim gnusijo vsakršne krivice, vse zlo, zatiranje in mučenje. K takšnim ukrepom se zateče le, ko je ta odnos utrpel udarec in zemeljski otrok zdaj ravna v nasprotju z Očetovimi navodili, čeprav jih ljubi in jim želi podariti vse, kar razveseljuje otrokovo srce. Vsak otrok ima pravico do blagoslovov vere in ljubezni.... če jih ne sprejmejo, če celo očitno ravnajo v nasprotju z njimi in jih ne upoštevajo, mora kot protiukrep na zemeljske ljudi priti vse tisto, kar se potem občuti kot prisila.... Takrat človek verjame, da je v stvarstvo postavljen popolnoma nesvoboden.... in za vse je kriv sam in njegovo otrdelo srce.

In tako so prav ti ljudje najbolj izpostavljeni skušnjavi, da se odrečejo odgovornosti, vedno z dobrim izgovorom, da so prisiljeni izvesti vse, kar pa so le posledice njihovih prejšnjih napačnih dejanj. Vsakemu človeku je dana možnost, da svobodno izbere drugačno pot od tiste, po kateri je šel ali hodi.... in kdo ga pri tem ovira.... toda ravno zato, ker je menil, da je to dobro, se je odločil za to pot, in tako bo tudi učinek njegovega ravnanja vedno tak, kot je bila človekova želja in volja.... Ko je spoznal, da je uspeh drugačen, kot si je želel, bi rad krivdo za svoj domnevni neuspeh pripisal drugi sili, da mu ne bilo treba sebe priznati kot avtorja tega neuspeha.

Tisti, ki se trudi v sebi iskati počelo vseh dogodkov, ki ga zadevajo, bo zelo kmalu prišel do drugačnega mišljenja o »usodi«. Čeprav so človeku poti, ki jih mora prehoditi (pot mesa na Zemlji), vnaprej določene, je vse njegovo delovanje prepuščeno njegovi svobodni volji, tako da lahko vsak v vsaki življenjski situaciji zase oziroma za svojo dušo poišče pravo hrano, ki zagotavlja njegov duhovno rast. In tako noben dogodek v življenju ne bo duše nikoli oviral.... ampak človek bo vedno prispeval k temu, ali bo imel vsak dogodek ugoden ali neugoden vpliv na dušo.... in tako si človek nikoli več ne more želeti, da bi bila zrelost njegove duše odvisna od življenjskih okoliščin, ki so mu dodeljene in ki same po sebi niso niti najmanj odločilne za to, kar človek misli najgloblje v svojem srcu.... čuti.... in želi.... Samo mišljenje, čutenje in volja človeku omogočajo zorenje duše, vse razmere, ki ga obdajajo, pa so namenjene le temu, da mišljenje, čutenje in volja dosežejo najvišjo stopnjo razvoja, da se človek lahko svobodno odloča.... Ne pa da je človek prisiljen ravnati drugače, kot mu narekuje njegova volja.

To vsekakor velja za čisto zemeljsko dejavnost, nikakor pa za notranje življenje, ki si ga lahko vsak človek oblikuje po lastni presoji. Edina razlika je v tem, da mora sam nositi posledice, če njegovo mišljenje, čutenje in hotenje kršijo božanski red. Za to je Bog dal ljudem razum, da lahko (to) prepoznajo.... in vedno znova opozorila tam, kjer se zemeljsko dete lahko izgubi....

Amen.

Lot - Vrije wil

De mens die zich verzet tegen het ontvangen van het Woord van God, zal lang in de duisternis van geest blijven. Want toen Ik dit aan de mensen op aarde predikte, ontvingen ze het licht uit de hemelen. Maar nu is de tijd veel slechter geworden. Er is bijna geen mens op aarde aan wie de ware leer niet geboden wordt en toch sluiten de meesten hun hart en oren voor deze leer en kunnen ze alleen maar over ongeremd levensgenot spreken. En daarom blijft Mijn leer voor hen zo ver verwijderd en zo onbegrijpelijk, omdat de minste verwijzing naar inperking van hun levensgenot hen onwillig maakt en ze daarom maar al te graag alles willen afwijzen en ontkennen.

Maar nu heeft ook de goddelijke macht haar middelen. Want ze blijft altijd op hetzelfde doel gericht en daarom wil ze geen enkel mensenkind aan zijn zelfgekozen lot overlaten. Dat noemen de mensen weliswaar dwangmaatregelen, die de verlangens die hen bekoren, volledig tegenwerken en die zodoende de vrije wil niet zonder meer respecteren, maar ze moeten toch overwegen in hoeverre ze dit alles wat ze nu als dwang ondervinden, aan zichzelf toe te schrijven hebben en hoe gemakkelijk ze hier ook met een beetje goede wil aan kunnen ontkomen.

Ze zouden steeds in dezelfde verhouding kunnen blijven van een kind tot de Vader die hen toch ook alle genoegens zou willen bereiden en wiens hardheid ze nooit zouden ondervinden zolang ze zich innig bij de Vader zouden willen aansluiten en innige liefde hen beiden verbindt. Zo is ook de hemelse Vader werkzaam en Hij houdt alle kwade, bedrukkende en kwellende dingen ver van de zijnen die Hem liefhebben. En Hij gebruikt deze middelen alleen wanneer deze verhouding een slag te verduren heeft gekregen en het mensenkind nu tegen de voorschriften van de Vader in handelt, terwijl de Vader hem toch liefheeft en hem alles zou willen geven wat het hart van het kind blij maakt.

De zegeningen van het geloof en van de liefde komen ieder kind toe. Wanneer ze deze zegeningen niet aannemen, er zelfs duidelijk zichtbaar tegenin handelen en ze minachten, dan moeten er als tegenmaatregelen al die dingen over de mensen op aarde komen, die dan als dwang ervaren worden. Dan gelooft de mens dat hij helemaal onvrij in de schepping is geplaatst en hij heeft alles slechts aan zichzelf toe te schrijven en aan zijn verharde hart.

En daarom komen juist deze mensen als eerste in de verzoeking zich aan de verantwoordelijkheid te onttrekken, steeds met de goede verontschuldiging dat ze alles gedwongen moeten uitvoeren, wat echter steeds alleen maar de effecten zijn van hun voormalige verkeerde handelen. Aan elke mens is de mogelijkheid gegeven ook vrij een andere weg te kiezen dan men bewandeld heeft of bewandelt. Wie houdt hem daarin tegen? Maar hij is precies deze weg ingeslagen omdat hij deze voor juist hield. En zo zal ook de uitwerking van zijn handelen steeds zo zijn, zoals het de wens en de wil van de mens was.

Als hij dan heeft ingezien dat het resultaat anders is dan hij het wilde, dan zou hij zijn schuld aan zijn vermeende mislukking aan een andere macht willen toeschrijven, om zichzelf maar niet als de veroorzaker ervan te hoeven beschouwen. Wie zich inspant in zichzelf het uitgangspunt te zoeken van alle gebeuren dat hem aangaat, die zal zeer snel een andere mening krijgen over het lot.

De wegen die de mens moet gaan, zijn weliswaar voor hem uitgestippeld, maar toch wordt alle handelen vrij aan hem zelf overgelaten, zodat iedere mens in elke levenssituatie voor zichzelf resp. voor zijn ziel de juiste voeding kan halen, die hem verzekert van geestelijke verheffing. En zo zal geen enkele gebeurtenis op enigerlei wijze hinderlijk voor de ziel hoeven te zijn, maar de mens zal er steeds toe bijdragen of een gebeurtenis een gunstige of ongunstige invloed op de ziel heeft. En zodoende kan de mens nooit de graad van rijpheid van zijn ziel afhankelijk willen maken van de levenssituatie die hem toegewezen is. Want die is op zich niet in het minst doorslaggevend voor wat de mens in het diepst van zijn hart denkt, voelt en wil.

Alleen het denken, voelen en willen van de mens brengt de rijping van de ziel tot stand. Alle omstandigheden die hem omgeven zijn echter alleen geschikt om het denken, voelen en willen tot de hoogste ontplooiing te brengen, opdat de mens juist vrij kan beslissen. Maar niet opdat de mens gedwongen zou zijn anders te handelen dan zijn wil hem voorschrijft. Dit kan wel toegepast worden bij zuiver aardse bezigheden, maar dit kan nooit toegepast worden op het innerlijke leven dat elke mens naar eigen believen kan vormgeven. Alleen moet hij zelf dan ook de gevolgen dragen, wanneer zijn denken, voelen en willen tegen de goddelijke ordening indruisen. Want daarvoor gaf God de mensen het verstand, zodat ze het kunnen inzien. En Hij geeft steeds weer wenken, wanneer het mensenkind dreigt te verdwalen.

Amen