En licht of duisternis zal uw deel zijn. U zult in het licht verblijven als u het licht toegang hebt verleend tot u, als u het liet binnenstralen in uw hart en daardoor de duisternis hebt verjaagd waarin u vertoefde, tot het licht uit de hemelen u aanraakte. Maar duisternis is uw lot als u het licht ontvlucht. En de geestelijke duisternis betekent eenzaam rondgaan, het betekent verlaten zijn in de meest donkere omgeving, zonder doel en zonder hoop op verandering van uw toestand. De ziel die in het hiernamaals in de duisternis vertoeft, lijdt daarom onuitsprekelijk, omdat ze tevoren het fysieke licht van haar ogen bezat en alles om zich heen kon herkennen, nu echter het geestelijke oog nodig is om geestelijke dingen te kunnen waarnemen, maar de ziel is in de geest helemaal blind. En zo zal ze zich in een troosteloze woeste omgeving ophouden en als andere zielen haar ontmoeten, zal ze niet in staat zijn dezen te herkennen en daarom op de hulp van andere zielen zijn aangewezen, dat dezen haar leiden, dat ze haar af en toe een glimpje licht doen toekomen opdat ze haar omgeving kan herkennen.
Maar de zielen die zich in het licht bevinden, trekken zich het lot van deze arme zielen aan, maar hun hulp is beperkt volgens Gods wil, want ze mogen hun geen licht schenken tegen hun wil in. Zolang de ziel het licht niet ontbeert, moet ze smachten in duisternis, al duurt dit nog zo lange tijd. Ze moet het verlangen naar licht hebben, haar toestand moet voor haar ondraaglijk worden en ze moet naar verandering van haar toestand verlangen, pas dan komen de lichtdragers dichter bij haar en geven een klein glimpje van hun licht aan haar af. Ze geven hun een beetje opheldering en al naar gelang hun bereidheid die aan te horen en aan te nemen, wordt het licht nu werkzaam bij hen.
De ondraaglijkheid van haar toestand kan in haar de bereidheid om te helpen wekken of versterken, zodra ze met andere lijdende zielen samenkomt. Hun lijden zal haar duidelijk zijn, ofschoon ze niet in staat is veel te zien. En zodra het leed van deze zielen haar wil om te helpen op gang brengt, wordt het lichter in haar en vindt ze gelegenheid die ziel te helpen. Nu bemerkt ze een toevloed van kracht en ze gebruikt deze kracht om hulp te verlenen en wordt nu zelf bijgestaan van de kant van de lichtwezens die zo'n ziel nu nooit meer verlaten. Ze ontvangt omdat ze geeft, omdat de liefde in haar is ontwaakt en elk werkzaam zijn in liefde, zowel op aarde als in het hiernamaals, ontvangst van kracht tot gevolg heeft, maar kracht en licht zijn steeds samen, haar wil wordt gesterkt en ze rijpt aan inzicht. De duisternis is doorbroken en heeft vooreerst plaats gemaakt voor een schemerlicht, waarop een gouden morgen volgt als de zon van de geest is opgegaan, dat wil zeggen als haar op elk gebied kennis wordt gegeven van de kant van de lichtwezens, die de ziel gelukkig maakt en haar tot voortdurende werkzaamheid in liefde aanspoort, dat wil zeggen om uit te delen van datgene wat ze zelf bezit aan die zielen die nog in diepste duisternis smachten.
Iedere ziel kan de duisternis ontvluchten, iedere ziel kan zich bevrijden, maar altijd moet een liefdevolle gedachte aanleiding geven tot het overbrengen van licht, want zonder deze mogen de lichtwezens geen gaven uitdelen, omdat de vrije wil naar het licht moet streven, daar anders de ziel omgeven blijft door een eeuwige nacht en een wegzinken in de diepste diepte der duisternis het gevolg kan zijn. Maar licht behoort bij de gelukzaligheid en als een ziel het geestelijke gezichtsvermogen ontsloten is, zal ze haar taak herkennen en heerlijkheden aanschouwen en nooit meer afglijden in de duisternis.
Amen
VertalerE a sua porção será luz ou escuridão.... Habitarão na luz se vos tiverem dado acesso à luz, se a tiverem deixado fluir nos vossos corações e assim expulsado a escuridão em que habitáveis até que a luz dos céus vos tocasse. Mas a escuridão é o seu destino se fugir da luz.... E escuridão espiritual significa vaguear solitário, significa ser abandonado no ambiente mais escuro sem objectivo e sem esperança de uma mudança da sua situação. A alma que habita na escuridão do outro lado sofre, portanto, de forma indescritível porque antes possuía uma visão física e era capaz de reconhecer tudo à sua volta, mas agora o olho espiritual é necessário para poder ver coisas espirituais, mas a alma é completamente cega em espírito. E assim habitará numa região desolada e árida, e se encontrar outras almas não será capaz de as reconhecer e, portanto, dependerá da ajuda de outras almas para a orientar, para ocasionalmente lhe enviar um vislumbre de luz para que possa reconhecer o seu ambiente. Mas as almas em pé na luz cuidam destas pobres almas, no entanto a sua ajuda é limitada de acordo com a vontade de Deus, pois não lhes é permitido dar-lhes luz contra a sua vontade. Desde que a alma não seja privada de luz tem de definhar na escuridão, não importa quanto tempo esta dure. Deve ansiar pela luz, o seu estado deve tornar-se insuportável para ela e deve ansiar por uma mudança na sua situação, só então os portadores da luz se aproximarão dela e dar-lhe-ão um pequeno vislumbre da sua luz.... Dão-lhes pequenos esclarecimentos e, dependendo da sua vontade de os ouvir e aceitar, a luz torna-se então eficaz sobre eles. A insuportabilidade da sua situação pode despertar ou reforçar a sua vontade de ajudar assim que encontram outras almas sofredoras. O seu sofrimento será visível para ela, embora ela não seja capaz de reconhecer muito, e assim que o sofrimento destas almas estimule a sua vontade de ajudar, ela tornar-se-á mais brilhante nela e ela encontrará a oportunidade de ajudar aquela alma. Agora sente um influxo de força, e usa essa força para ajudar e agora apoia-se a si próprio por parte dos seres de luz, que agora nunca mais deixam tal alma. Recebe porque dá, porque o amor despertou nele e cada actividade de amor na terra, bem como no além, resulta na recepção da força, mas força e luz estão sempre juntas.... a sua vontade é reforçada e amadurece na realização.... A escuridão é quebrada e, por enquanto, é dado lugar ao crepúsculo, que é seguido por uma manhã dourada.... quando o sol do espírito se levanta, ou seja, o conhecimento em cada campo é-lhe administrado por parte dos seres de luz, o que faz a alma feliz e a impele para uma actividade constante de amor, ou seja, para distribuir o que ela própria possui às almas que ainda definham nas trevas mais profundas. Cada alma pode escapar à escuridão, cada alma pode redimir-se, mas um pensamento amoroso deve sempre dar origem à transmissão da luz, pois sem ela os seres de luz não podem distribuir presentes, porque o livre arbítrio deve esforçar-se em direcção à luz, caso contrário a noite eterna permanecerá à volta da alma e o resultado pode ser um afundamento nas profundezas mais profundas da escuridão. A luz, porém, pertence à beatitude, e se a visão espiritual se tornar acessível a uma alma, reconhecerá a sua tarefa e contemplará glórias e nunca mais voltará a afundar-se na escuridão...._>Ámen
Vertaler