• Terug

De genade van de belichaming als mens

Maar heel weinig mensen zijn zich ervan bewust dat het aardse leven een genade voor hen is en dat ze deze genade moeten benutten, omdat ze anders geen acht slaan op de genade en ze zo veel zegeningen mislopen. Maar ze kunnen zich niet voor hun onwetendheid verontschuldigen en moeten zich daarom voor het veronachtzamen van de genade verantwoorden.

Elk mens wordt het ter overweging gegeven en elk mens kan zijn verstand gebruiken en nadenken over hetgeen voorgelegd is en hij zal bij een ernstige wil tot het goede en rechtvaardige ook de juiste gedachten hebben over het doel van zijn aardse leven. Maar zijn wil is vrij en hij kan het juiste geloof ook afwijzen, maar hij moet voor deze verkeerde wil wel verantwoording afleggen.

De genade van de belichaming op aarde is de afsluiting van een eindeloos lange ontwikkelingsperiode van de ziel. Het aardse leven is heel kort in vergelijking met deze lange ontwikkelingsperiode daaraan voorafgaand en toch is dit leven bepalend voor de gehele eeuwigheid. Het aardse leven is een genade, want God geeft de mensen daarin de gelegenheid om zich van elke keten te ontdoen en volledig vrij te worden en Hij geeft de zwakke mensen alle maar denkbare hulpmiddelen om dit doel te bereiken. En deze genade wordt niet beseft en daarom niet gewaardeerd als genade. Als een geschenk, dat de liefde van God Zijn schepselen toestuurt, om hen naar het licht te leiden uit de nacht van de geest.

De mensen gaan onverschillig aan de genaden voorbij. Ze leven wel hun leven, maar op een totaal verkeerde manier. Ze begeren dat, wat ze moeten overwinnen en ze veronachtzamen, wat ze na moeten streven en ze kunnen daarom niet rijp worden en ze blijven in hun ontwikkeling staan, als ze al niet achteruitgaan in hun ontwikkeling. En de voorafgaande eindeloos lange gang over de aarde was vergeefs en de genade van de belichaming als mens heeft hen geen vooruitgang opgeleverd, anders zouden zij God bovenmate dankbaar zijn, dat zij het aardse leven van Hem ontvangen hebben. Alleen degene, die het als genade erkent, zal deze genade benutten en een succes voor zijn ziel kunnen noteren.

Het leven in de eeuwigheid kan de mensen nog niet gepresenteerd worden, omdat anders de vrije wil in het gevaar zou komen om onvrij te worden. Hij moet zich ongedwongen opwaarts ontwikkelen en er staan hem talloze mogelijkheden, talloze hulpmiddelen ter beschikking, die allemaal een genade zijn om het aardse leven voor hem gemakkelijker te maken.

God schenkt in Zijn enorme liefde de mensen al deze genaden, maar de grootste genade is dat de zielen zich in mensen mogen belichamen. Dat hun alle gelegenheid geboden wordt, dat ze nu door deze belichaming de mogelijkheid hebben om zich bij God aan te sluiten. Dat ze voortdurend door de wezens van het licht, die hen kunnen helpen om het doel te bereiken, verzorgd worden.

Dus als ze geen acht slaan op deze grote genade, raken ze weer andere genaden kwijt en leven ze hun aardse leven tevergeefs. Dat wil zeggen dat ze niet naar het enige doel, de verenging met God, streven. Ze leven enkel het aardse leven, gebruiken daar de hun toestromende levenskracht voor en ze schenken totaal geen aandacht aan hun ziel. En zo misbruiken ze dus de genade van de belichaming en daarover moeten ze aan God verantwoording afleggen.

Amen

Graça de encarnação como ser humano....

Muito poucas pessoas estão conscientes de que a vida terrena é uma graça para elas e que devem fazer uso dessa graça, caso contrário não respeitarão a graça e perderão muitas bênçãos. Mas eles não podem se desculpar com ignorância e devem, portanto, responder por desconsiderar a graça. É apresentado a cada pessoa, e cada pessoa pode usar o seu intelecto e pensar no que lhe é apresentado, e com uma vontade sincera de bem e direito terá também os pensamentos certos sobre o seu propósito de vida terrena. Mas a sua vontade é livre e ele também pode rejeitar os pensamentos certos, só ele tem que responder por essa vontade errada. A graça da encarnação na terra é a conclusão de um período infinitamente longo de desenvolvimento da alma. A vida na Terra é muito curta em comparação com este longo período de desenvolvimento anterior, e no entanto é decisiva para toda a eternidade. A vida terrena é uma graça, pois Deus dá às pessoas a oportunidade de se livrarem de todas as algemas e de se tornarem completamente livres, e Ele dá ao ser humano fraco todos os meios concebíveis para alcançar esse objetivo. E essa graça não é reconhecida e, portanto, não é valorizada como graça, como um dom que o amor de Deus concede às Suas criações vivas, a fim de conduzi-las à luz da noite do espírito. As pessoas passam pelas graças indiferentes. Eles vivem as suas vidas, mas de uma forma muito errada. Desejam o que devem superar e desconsideram o que devem lutar, e por isso não podem amadurecer, mas chegam a um impasse no seu desenvolvimento, se não se desenvolverem sequer de forma regressiva. E o progresso terreno infinitamente longo antes foi em vão, e a graça da encarnação como ser humano não lhe valeu nenhum progresso, caso contrário ele agradeceria a Deus além da medida em que recebeu dele a vida terrena. Somente aquele que a reconhece como graça poderá fazer uso dessa graça e alcançar o sucesso para a alma. A vida na eternidade ainda não pode ser apresentada ao ser humano, caso contrário, o livre arbítrio correria o risco de se tornar desprovido de liberdade. Ele deve desenvolver-se para cima completamente sem constrangimentos, e inúmeras possibilidades, inúmeras ajudas estão à sua disposição, que são toda a graça para lhe facilitar a vida terrena. Deus, no seu amor maior que grande, concede todos estes favores às pessoas; no entanto, a maior graça é que a alma pôde encarnar-se no ser humano, que lhe são oferecidas todas as oportunidades, que agora tem a oportunidade, através desta encarnação, de poder unir-se a Deus, que é constantemente cuidada por seres de luz que a podem ajudar a alcançar a meta. Mas se ignorar essa grande graça, perderá novamente outras bênçãos e viverá sua vida terrena em vão, ou seja, não perseguirá o único objetivo, a união com Deus. Ela só vive a sua vida terrena, usa a energia vital de entrada para ela e ignora completamente a sua alma. E assim abusa da graça da encarnação e por isso tem que responder a Deus...._>Amém