• Terug

De genade van de belichaming als mens

Maar heel weinig mensen zijn zich ervan bewust dat het aardse leven een genade voor hen is en dat ze deze genade moeten benutten, omdat ze anders geen acht slaan op de genade en ze zo veel zegeningen mislopen. Maar ze kunnen zich niet voor hun onwetendheid verontschuldigen en moeten zich daarom voor het veronachtzamen van de genade verantwoorden.

Elk mens wordt het ter overweging gegeven en elk mens kan zijn verstand gebruiken en nadenken over hetgeen voorgelegd is en hij zal bij een ernstige wil tot het goede en rechtvaardige ook de juiste gedachten hebben over het doel van zijn aardse leven. Maar zijn wil is vrij en hij kan het juiste geloof ook afwijzen, maar hij moet voor deze verkeerde wil wel verantwoording afleggen.

De genade van de belichaming op aarde is de afsluiting van een eindeloos lange ontwikkelingsperiode van de ziel. Het aardse leven is heel kort in vergelijking met deze lange ontwikkelingsperiode daaraan voorafgaand en toch is dit leven bepalend voor de gehele eeuwigheid. Het aardse leven is een genade, want God geeft de mensen daarin de gelegenheid om zich van elke keten te ontdoen en volledig vrij te worden en Hij geeft de zwakke mensen alle maar denkbare hulpmiddelen om dit doel te bereiken. En deze genade wordt niet beseft en daarom niet gewaardeerd als genade. Als een geschenk, dat de liefde van God Zijn schepselen toestuurt, om hen naar het licht te leiden uit de nacht van de geest.

De mensen gaan onverschillig aan de genaden voorbij. Ze leven wel hun leven, maar op een totaal verkeerde manier. Ze begeren dat, wat ze moeten overwinnen en ze veronachtzamen, wat ze na moeten streven en ze kunnen daarom niet rijp worden en ze blijven in hun ontwikkeling staan, als ze al niet achteruitgaan in hun ontwikkeling. En de voorafgaande eindeloos lange gang over de aarde was vergeefs en de genade van de belichaming als mens heeft hen geen vooruitgang opgeleverd, anders zouden zij God bovenmate dankbaar zijn, dat zij het aardse leven van Hem ontvangen hebben. Alleen degene, die het als genade erkent, zal deze genade benutten en een succes voor zijn ziel kunnen noteren.

Het leven in de eeuwigheid kan de mensen nog niet gepresenteerd worden, omdat anders de vrije wil in het gevaar zou komen om onvrij te worden. Hij moet zich ongedwongen opwaarts ontwikkelen en er staan hem talloze mogelijkheden, talloze hulpmiddelen ter beschikking, die allemaal een genade zijn om het aardse leven voor hem gemakkelijker te maken.

God schenkt in Zijn enorme liefde de mensen al deze genaden, maar de grootste genade is dat de zielen zich in mensen mogen belichamen. Dat hun alle gelegenheid geboden wordt, dat ze nu door deze belichaming de mogelijkheid hebben om zich bij God aan te sluiten. Dat ze voortdurend door de wezens van het licht, die hen kunnen helpen om het doel te bereiken, verzorgd worden.

Dus als ze geen acht slaan op deze grote genade, raken ze weer andere genaden kwijt en leven ze hun aardse leven tevergeefs. Dat wil zeggen dat ze niet naar het enige doel, de verenging met God, streven. Ze leven enkel het aardse leven, gebruiken daar de hun toestromende levenskracht voor en ze schenken totaal geen aandacht aan hun ziel. En zo misbruiken ze dus de genade van de belichaming en daarover moeten ze aan God verantwoording afleggen.

Amen

Grace of embodiment as a human being....

Very few people realize that life on earth is a grace for them and that they must make use of this grace, otherwise they will not respect it and lose many blessings. However, they cannot excuse themselves with ignorance and must therefore answer for disregarding grace. It is presented to every person, and every person can use his intellect and think about what he is told, and with a serious will to do good and right he will also have the right thoughts about the purpose of his earthly life. But his will is free and he can also reject the right thoughts, he just has to answer for this wrong will. The grace of embodiment on earth is the conclusion of an endlessly long period of development of the soul. Life on earth is very short compared to this long period of development before, and yet it is decisive for the whole of eternity. Earthly life is a grace, for in it God gives people the opportunity to cast off every shackle and become completely free, and He gives the weak human being every conceivable means to achieve this goal. And this grace is not recognized and therefore not valued as grace, as a gift which God's love bestows upon His living creations in order to lead them to the light out of the night of the spirit. People pass by the graces indifferently. They live their lives, but in a completely wrong way. They desire what they should overcome and they disregard what they should strive for and therefore cannot mature, instead they stand still in their development, if they do not even develop regressively. And the endlessly long earthly progress before was in vain, and the grace of embodiment as a human being has not earned him any progress, otherwise he would thank God beyond measure that he has received earthly life from Him. Only he who recognizes it as a grace will be able to make use of this grace and achieve success for the soul. Life in eternity cannot yet be presented to the human being, otherwise free will would be in danger of becoming unfree. He is to develop upwards completely unconstrained, and innumerable possibilities, innumerable aids are at his disposal, which are all favours to make his life on earth easier. God bestows all these favours upon people in His greater than great love; yet the greatest grace is that the soul was allowed to embody itself in the human being, that it is offered every opportunity, that it now has the opportunity to join God through this embodiment, that it is constantly looked after by beings of light which can help it to reach the goal. But if it disregards this great grace it will lose other favours again and live its earthly life in vain, that is, it will not pursue the only goal, the union with God. It only lives the earthly life, uses the life power flowing towards it for this and leaves its soul completely unnoticed. And thus it abuses the grace of embodiment and therefore has to answer to God....

Amen