• Terug

De genade van de belichaming als mens

Maar heel weinig mensen zijn zich ervan bewust dat het aardse leven een genade voor hen is en dat ze deze genade moeten benutten, omdat ze anders geen acht slaan op de genade en ze zo veel zegeningen mislopen. Maar ze kunnen zich niet voor hun onwetendheid verontschuldigen en moeten zich daarom voor het veronachtzamen van de genade verantwoorden.

Elk mens wordt het ter overweging gegeven en elk mens kan zijn verstand gebruiken en nadenken over hetgeen voorgelegd is en hij zal bij een ernstige wil tot het goede en rechtvaardige ook de juiste gedachten hebben over het doel van zijn aardse leven. Maar zijn wil is vrij en hij kan het juiste geloof ook afwijzen, maar hij moet voor deze verkeerde wil wel verantwoording afleggen.

De genade van de belichaming op aarde is de afsluiting van een eindeloos lange ontwikkelingsperiode van de ziel. Het aardse leven is heel kort in vergelijking met deze lange ontwikkelingsperiode daaraan voorafgaand en toch is dit leven bepalend voor de gehele eeuwigheid. Het aardse leven is een genade, want God geeft de mensen daarin de gelegenheid om zich van elke keten te ontdoen en volledig vrij te worden en Hij geeft de zwakke mensen alle maar denkbare hulpmiddelen om dit doel te bereiken. En deze genade wordt niet beseft en daarom niet gewaardeerd als genade. Als een geschenk, dat de liefde van God Zijn schepselen toestuurt, om hen naar het licht te leiden uit de nacht van de geest.

De mensen gaan onverschillig aan de genaden voorbij. Ze leven wel hun leven, maar op een totaal verkeerde manier. Ze begeren dat, wat ze moeten overwinnen en ze veronachtzamen, wat ze na moeten streven en ze kunnen daarom niet rijp worden en ze blijven in hun ontwikkeling staan, als ze al niet achteruitgaan in hun ontwikkeling. En de voorafgaande eindeloos lange gang over de aarde was vergeefs en de genade van de belichaming als mens heeft hen geen vooruitgang opgeleverd, anders zouden zij God bovenmate dankbaar zijn, dat zij het aardse leven van Hem ontvangen hebben. Alleen degene, die het als genade erkent, zal deze genade benutten en een succes voor zijn ziel kunnen noteren.

Het leven in de eeuwigheid kan de mensen nog niet gepresenteerd worden, omdat anders de vrije wil in het gevaar zou komen om onvrij te worden. Hij moet zich ongedwongen opwaarts ontwikkelen en er staan hem talloze mogelijkheden, talloze hulpmiddelen ter beschikking, die allemaal een genade zijn om het aardse leven voor hem gemakkelijker te maken.

God schenkt in Zijn enorme liefde de mensen al deze genaden, maar de grootste genade is dat de zielen zich in mensen mogen belichamen. Dat hun alle gelegenheid geboden wordt, dat ze nu door deze belichaming de mogelijkheid hebben om zich bij God aan te sluiten. Dat ze voortdurend door de wezens van het licht, die hen kunnen helpen om het doel te bereiken, verzorgd worden.

Dus als ze geen acht slaan op deze grote genade, raken ze weer andere genaden kwijt en leven ze hun aardse leven tevergeefs. Dat wil zeggen dat ze niet naar het enige doel, de verenging met God, streven. Ze leven enkel het aardse leven, gebruiken daar de hun toestromende levenskracht voor en ze schenken totaal geen aandacht aan hun ziel. En zo misbruiken ze dus de genade van de belichaming en daarover moeten ze aan God verantwoording afleggen.

Amen

Gracia de encarnación como hombre....

Muy pocas personas son conscientes del hecho de que la vida terrenal es una gracia para ellos y que deben hacer uso de esta gracia, de lo contrario no respetan la gracia y pierden muchas bendiciones. Pero no pueden excusarse por ignorancia y, por lo tanto, deben responder por haciendo caso omiso de la gracia. Se presenta a cada persona, y cada persona puede usar su entendimiento y pensar en lo que se le ha presentado, y con una voluntad seria para lo que es bueno y correcto, también tendrá los pensamientos correctos sobre su propósito de su vida terrenal. Pero su voluntad es libre, y también puede rechazar los pensamientos correctos, solo que él tiene que responder por esta mala voluntad.

La gracia de la encarnación en la tierra es la terminación de un periodo infinitamente largo de desarrollo del alma. La vida en la tierra es muy corta en comparación con este periodo de desarrollo anterior y, sin embargo, es decisiva para toda la eternidad. La vida terrenal es una gracia, porque Dios le da a las personas la oportunidad de quitarse todas las ataduras y llegar a ser completamente libre, y Él le da al hombre débil todos los medios imaginables para lograr este objetivo.

Y esta gracia no se reconoce y, por tanto, no se evalúa como gracia, como don, que el amor de Dios da a sus criaturas para llevarles a la luz de la noche del espíritu. La gente pasa por las gracias con indiferencia. Viven sus vidas, pero de manera incorrecta. Desean lo que beben superar, y desestiman por lo que deberían esforzarse y, por lo tanto, no pueden madurar, sino que se detienen en su desarrollo si no se desarrollan al revés.

Y el anterior infinitamente largo camino en la tierra fue en vano, y la gracia de la encarnación como hombre no le trajo ningún progreso, de lo contrario, agradecería a dios más allá de toda medida por haber recibido la vida terrenal de Él. Sol quien la reconozca como gracia también usará esta gracia y podrá registrar un éxito para el alma. La vida en la eternidad aún no se puede presentar al hombre, de lo contrario el libre albedrío estaría en peligro de perder la libertad. Debe desarrollarse hasta lo más alto sin restricciones, y tiene a su disposición innumerables posibilidades, innumerables medios, todas las cuales son gracia para hacerle la vida terrenal más fácil.

Dios aplica todas estas gracias a las personas en Su gran amor; pero la mayor gracia es que al alma se le permitió encarnarse en el hombre, que se le ofrecen todas las oportunidades, que a través de esta encarnación ahora tiene la posibilidad de poder unirse a Dios, que es atendida constantemente por seres de luz, que pueden ayudarla a lograr el objetivo.

Pero si descuida esta gran gracia, vuelve a perder otras gracias, y vive en vano su vida terrenal, es decir, no persigue el único objetivo, la unificación con Dios. Ella solo vive la vida terrenal, y usa la fuerza vital que fluye hacia ella y deja su alma completamente desapercibida. Y entonces ella abusa de la gracia de encarnación y por lo tanto tiene que responsabilizarse ante Dios....

Amén