• Terug

Wereldse instelling – Alleen de liefde bevrijdt

De wereldse instelling draagt het grootste gevaar voor de ziel in zich, want deze wordt van een geestelijk streven afgehouden. Er wordt een rekening houden met het lichaam geëist, dus de wil, het denken en het voelen van de mens is er alleen maar op gericht om het lichaam alle genoegens te verschaffen. En bijgevolg wordt de ziel gehinderd om de geest in haar ter wille te zijn. Op het geestelijke wordt daarom geen acht geslagen en de ziel blijft of in haar opwaartse ontwikkeling steken, of ze ontwikkelt zich negatief, als het lichamelijke verlangen overheerst en de mens zich steeds meer naar de wereld toekeert. Want het geestelijke rijk zal nooit te verenigen zijn met het aardse rijk. Nooit zal wereldse vervulling de ziel tot heil zijn. Nooit kan de mens tegelijkertijd boven en beneden wandelen. Altijd zal het ene ten koste van het andere gedaan moeten worden.

En de mensen denken hier niet aan. Hun gehele streven betreft het welbehagen van het lichaam en de ziel moet gebrek lijden, zodra het verlangen van het lichaam vervuld wordt. Maar hoe dwalen de mensen als ze geloven de plichten jegens God te vervullen, als ze uiterlijke ceremoniën vervullen. Wat God van de mens eist, is een levend geloof in Hem en Zijn woord, maar die ook een handelen naar het woord van God ten gevolge moet hebben.

Dit woord onderwijst de vergankelijkheid van al het aardse en geeft kennis van de zin en het doel van het aardse leven en van de toestand van de ziel na de lichamelijke dood. Het aardse leven moet nu overeenkomstig het woord van God geleefd worden om de toestand van de ziel na de dood tot één vol licht te laten worden. En dus moet alles, wat aards, dat wil zeggen vergankelijk is, buiten beschouwing gelaten blijven en moet er alleen maar aan de onvergankelijke ziel gedacht worden, zolang de mens op aarde verblijft.

Maar de ziel kan zich niet opwaarts ontwikkelen, zolang ze door lichamelijke verlangens gehinderd wordt bij de vereniging met de geest in zich. En dat laatste kan alleen maar door een werkzaam zijn in liefde geschieden. Er moet meer aan de naaste gedacht worden dan aan het eigen lichaam. De mens moet zijn eigen “ik” opzijzetten en opgaan in een werkzaam zijn in liefde voor zijn medemensen.

Wie echter alleen maar aan zichzelf denkt, die is nog zo aan de aarde gebonden, dat het hem zwaar valt om zich van de aarde los te maken. De eigenliefde is de grootste hindernis op de weg omhoog, want de eigenliefde is het tegenovergestelde van de naastenliefde en enkel de naastenliefde is werkelijk bevrijdend. Enkel de naastenliefde betekent een geestelijke vooruitgang voor de ziel en enkel de naastenliefde vormt de mens naar de wil van God.

Maar elke handeling, die de naastenliefde ontbeert, is een zuiver formele handeling. Iets uiterlijks, dat geen innerlijke waarde heeft en niet in het minst aan de hervorming van de ziel bijdraagt. Enkel de liefde verlost en als de mens zich niet in de liefde oefent, gaat zijn ziel voor de eeuwigheid verloren.

Amen

세상적인 태도. 단지 사랑이 구원한다.

세상적인 태도는 혼에 가장 큰 위험을 준다. 왜냐하면 세상적인 태도는 영적인 추구를 하지 않기 때문이다. 이런 태도는 육체를 생각하는 일을 지원한다. 다시 말해 인간의 의지와 생각과 느낌이 단지 육체에게 모든 안락함을 주는 일에 집중된다. 결과적으로 혼은 자신 안에 있는 영을 돌보지 못하고, 영적인 존재에 주의를 기울이지 못한다. 혼은 자신의 더 높은 성장 과정에서 멈추거나, 또는 육체적 욕망이 우세해지고, 사람이 점점 더 세상을 향하게 되면, 혼은 퇴보를 한다. 왜냐면 영의 나라가 절대로 이 땅의 나라와 양립할 수 없기 때문이다. 혼의 세속적 성취는 절대로 구원으로 이어지지 않을 것이다. 인간은 절대로 위를 향해 동시에 아래를 향해 걸을 수 없다. 그는 항상 다른 하나를 희생하면서 하나를 행해야 하게 될 것이다. 사람들은 이점을 생각하지 않는다. 그들의 모든 추구는 육체의 안녕을 위한 것이고, 육체의 욕망이 성취되면, 혼은 굶주려야만 한다.

그러나 사람들이 외적인 의식을 수행할 때 하나님을 향한 의무를 다하고 있다고 믿는다면, 사람들이 어떤 오류에 빠져 살고 있는가! 하나님이 사람들에게 요구하는 일은 단지 자신을 생명력이 있게 믿고, 자신의 말씀을 생명력이 있게 믿는 일이다. 그러면 하나님의 말씀에 따라 살게 되는 결과를 가져와야만 한다. 이런 말씀은 모든 세상적인 것의 무상함을 가르치고, 이 땅의 삶의 의미와 목적에 대한, 육체의 죽음 후의 혼의 상태에 대한 깨달음을 준다. 죽은 후에 혼의 상태를 빛으로 만들기 위해서는 이제 하나님의 말씀에 따라 이 땅의 삶을 살아야만 한다. 그러므로 사람이 이 땅에서 사는 동안에, 모든 세상적인 것은, 다시 말해 사라지는 것 들에는 주의를 기울이지 말아야 하고, 단지 쇠하지 않는 혼에 주의를 기울여야 한다. 그러나 혼이 육체적 욕망에 의해 혼과 혼 안의 영과 연합하는 일에 방해를 받는 동안에는, 혼은 성장해 나갈 수 없다. 혼이 혼 안의 영과 연합하는 일은 단지 사랑을 행함을 통해 일어날 수 있다.

자신의 육체보다 이웃에게 더 많이 배려해야만 한다. 사람은 자신을 뒤로 하고, 자신의 이웃 사람을 사랑하는 일을 시작해야 한다. 그러나 단지 자신만을 생각하는 사람은 아직 이 땅에 묶여 있어, 이 땅으로부터 자유롭게 되는 일이 그에게 어렵다. 자기사랑은 높이 성장하는 일에 가장 큰 장애물이다. 왜냐면 자기 사랑은 이웃 사랑의 반대이고, 단지 이웃 사랑이 진정으로 구원해주고, 단지 이웃 사랑이 혼에게 영적 성장을 의미하고, 단지 이웃 사랑이 사람을 하나님의 뜻대로 형성하기 때문이다. 그러나 사랑이 결여된 모든 행동은 순전히 형식적인 행동이고, 내적인 가치가 없고, 혼의 변화에 최소한 기여도 하지 않는 외적인 행동이다. 단지 사랑이 구원한다. 사람이 사랑을 행하지 않으면, 그의 혼은 영원히 버림을 받는다.

아멘