• Terug

Wereldse instelling – Alleen de liefde bevrijdt

De wereldse instelling draagt het grootste gevaar voor de ziel in zich, want deze wordt van een geestelijk streven afgehouden. Er wordt een rekening houden met het lichaam geëist, dus de wil, het denken en het voelen van de mens is er alleen maar op gericht om het lichaam alle genoegens te verschaffen. En bijgevolg wordt de ziel gehinderd om de geest in haar ter wille te zijn. Op het geestelijke wordt daarom geen acht geslagen en de ziel blijft of in haar opwaartse ontwikkeling steken, of ze ontwikkelt zich negatief, als het lichamelijke verlangen overheerst en de mens zich steeds meer naar de wereld toekeert. Want het geestelijke rijk zal nooit te verenigen zijn met het aardse rijk. Nooit zal wereldse vervulling de ziel tot heil zijn. Nooit kan de mens tegelijkertijd boven en beneden wandelen. Altijd zal het ene ten koste van het andere gedaan moeten worden.

En de mensen denken hier niet aan. Hun gehele streven betreft het welbehagen van het lichaam en de ziel moet gebrek lijden, zodra het verlangen van het lichaam vervuld wordt. Maar hoe dwalen de mensen als ze geloven de plichten jegens God te vervullen, als ze uiterlijke ceremoniën vervullen. Wat God van de mens eist, is een levend geloof in Hem en Zijn woord, maar die ook een handelen naar het woord van God ten gevolge moet hebben.

Dit woord onderwijst de vergankelijkheid van al het aardse en geeft kennis van de zin en het doel van het aardse leven en van de toestand van de ziel na de lichamelijke dood. Het aardse leven moet nu overeenkomstig het woord van God geleefd worden om de toestand van de ziel na de dood tot één vol licht te laten worden. En dus moet alles, wat aards, dat wil zeggen vergankelijk is, buiten beschouwing gelaten blijven en moet er alleen maar aan de onvergankelijke ziel gedacht worden, zolang de mens op aarde verblijft.

Maar de ziel kan zich niet opwaarts ontwikkelen, zolang ze door lichamelijke verlangens gehinderd wordt bij de vereniging met de geest in zich. En dat laatste kan alleen maar door een werkzaam zijn in liefde geschieden. Er moet meer aan de naaste gedacht worden dan aan het eigen lichaam. De mens moet zijn eigen “ik” opzijzetten en opgaan in een werkzaam zijn in liefde voor zijn medemensen.

Wie echter alleen maar aan zichzelf denkt, die is nog zo aan de aarde gebonden, dat het hem zwaar valt om zich van de aarde los te maken. De eigenliefde is de grootste hindernis op de weg omhoog, want de eigenliefde is het tegenovergestelde van de naastenliefde en enkel de naastenliefde is werkelijk bevrijdend. Enkel de naastenliefde betekent een geestelijke vooruitgang voor de ziel en enkel de naastenliefde vormt de mens naar de wil van God.

Maar elke handeling, die de naastenliefde ontbeert, is een zuiver formele handeling. Iets uiterlijks, dat geen innerlijke waarde heeft en niet in het minst aan de hervorming van de ziel bijdraagt. Enkel de liefde verlost en als de mens zich niet in de liefde oefent, gaat zijn ziel voor de eeuwigheid verloren.

Amen

Enfoque mundano.... Solo el amor redime....

El enfoque mundano conlleva el mayor peligro para el alma, porque se le impide el esfuerzo espiritual, se le pide la consideración del cuerpo, se le está exigiendo la consideración del cuerpo.... Entonces, la voluntad, el pensamiento y el sentimiento del hombre solo está dirigido a crear todas las comodidades para el cuerpo. Y, en consecuencia, se impide que el alma para esté a la voluntad del espíritu en ella, por lo tanto, lo espiritual se ignora y el alma se detiene en su desarrollo superior o retrocede cuando predomina el deseo corporal y el hombre se orienta más y más al mundo. Porque el reino espiritual nunca será compatible con el mundo terrenal.... Los cumplimientos de los deseos mundanos nunca traerán la salvación al alma, el hombre nunca puede andar arriba y abajo al mismo tiempo, siempre tendrá que hacer una cosa a expensas de la otra. Y la gente no piensa en esto.... Todos sus esfuerzos sirven al bienestar del cuerpo y el alma tiene que sufrir, tan pronto como se cumplan los deseos del cuerpo.

Pero en que error caminan los hombres cuando creen que están cumpliendo con los deberes de Dios cuando realizan ceremonias externas.... Lo que Dios exige de los hombres es una creencia viva en Él Mismo y Su Palabra, que también debe tener como resultado el obrar de acuerdo con la palabra de Dios. Esta palabra enseñas la fugacidad de todo lo terrenal, y da conocimiento del significado y propósito de la vida en la tierra y del estado del alma después de la muerte física....

La vida en la tierra ahora debe ser vivida de acuerdo con la palabra de Dios para que el estado del alma después de la muerte sea lleno de luz. Y, por lo tanto, todo lo que es terrenal, es decir, perecedero, debe ignorarse y solo el alma imperecedera debe tenerse en cuenta mientras el hombre esté en la tierra. Pero el alma no puede desarrollarse progresivamente mientras el deseo físico le impida unirse con el espíritu dentro de sí mismo. Y esto último solo puede lograrse por obrar en amor....

El prójimo debe ser considerado más que el propio cuerpo, el hombre tiene que posponer su propio “Yo” y levantarse en el obrar amoroso para sus semejantes.... Sin embargo, quien piense solo en sí mismo todavía está tan terrestre que le resulta difícil separarse de la tierra.... El amor propio es el mayor obstáculo para la altura, porque el amor propio es lo contrario al amor al prójimo, y solo el amor al prójimo es verdaderamente redentor, solo el amor al prójimo significa progreso espiritual para el alma, y solo el amor al prójimo forma al hombre según la voluntad de Dios. Pero cada acción que carece de amor al prójimo es una acción puramente formal, algo externo, que no tiene valor interno y no contribuye en lo más mínimo a la transformación del alma. Solo el amor redime, y si el hombre no practica el amor, su alma se pierde por la eternidad.... Amén