• Terug

De grootheid en het wezen van de eeuwige Godheid

Gods grootheid zal voor de mens pas duidelijk worden, wanneer zijn geest ontwaakt is. Maar ook dan is het onbegrijpelijk voor hem, omdat niets hem ter vergelijking aangeboden kan worden en de mens als zodanig niet in staat is om dit mysterie te ontsluieren. Want Gods grootheid is niet te toetsen aan aardse maatstaven. Het is ook geen veranderlijk idee. God zal tot in alle eeuwigheid het meest volmaakte, heiligste wezen blijven, zoals Hij sinds eeuwigheid was. En toch zal dit volmaakte Wezen Zich om het nietigste schepsel bekommeren, omdat het uit Zijn hand, door Zijn wil om lief te hebben, geschapen werd.

Maar het genadegeschenk van God stelt de mens in staat tot het uitvoeren van dat, wat God van de mens eist. En wat Hij van de mens eist, heeft zijn grondslag in Zijn eeuwige wijsheid en liefde en de mens kan gedurende zijn gang over de aarde niet begrijpen in hoeverre deze eisen met de wijsheid van God overeenkomen. Dit kan hem alleen maar in gelijkenissen en beelden begrijpelijk gemaakt worden, zodra de mens hier ontvankelijk voor is. En dit opnemingsvermogen is er weer afhankelijk van, of en hoe de mens de verbinding met God tot stand brengt. Dienovereenkomstig zal ook de mens in staat zijn om in het wezen van de Godheid binnen te dringen.

God kan niet verstandsmatig duidelijk gemaakt worden en net zomin kan Hij verstandsmatig begrepen worden. Maar hoe meer het verstand daarbij actief is, des te onduidelijker wordt het idee over de eeuwige Godheid voor de mens en hij kan geheel in verwarring raken, omdat het herkennen van de eeuwige Godheid niet van de scherpte van het verstand, maar van het gevoel van het hart afhankelijk is. Zodoende zal de mens, die in staat is om lief te hebben, zich gevoelsmatig een voorstelling kunnen maken van God, die eerder met de waarheid overeenkomt dan het beeld, dat de mens op grond van zijn verstand van Hem ontwerpt.

Maar de mens, die tot liefde in staat is, zal genoegen nemen met de door hem gevoelde voorstelling in het juiste besef, dat voor de mens, zolang hij nog over de aarde gaat, de grootheid van God nooit begrijpelijk zal worden. Toch zal hij ook Zijn besturen en werkzaam zijn niet onbegrijpelijk vinden. Hij zal de maatstaf niet langs aardse verhoudingen aanleggen, niet aan aardse effecten en aardse gebeurtenissen. Hij zal niet verstandsmatig piekeren en onderzoeken, maar slechts blindelings geloven dat alles wat God doet en laat gebeuren, goed en wijs is. En hij zal door dit geloof dieper in het wezen van de eeuwige Godheid binnendringen dan dit door nadenken daarover kan gebeuren, als de mens minder diep in de liefde staat.

God is liefde en kan alleen maar door liefde begrepen worden. God is geest en daarom kan er ook alleen maar een geestelijke opheldering gegeven worden. Dus moet ook dat als waarheid erkend worden, wat door Gods liefde aan de geest van degene, die zich tot liefde probeert te vormen, bekendgemaakt wordt. De ernstige wil tot dat laatste is absoluut noodzakelijk, want geestelijk streven is niet het verstandsmatig willen doorgronden van het bovenaardse, maar het werken aan zichzelf. Zich op te voeden tot liefdadigheid, zachtmoedigheid, verdraagzaamheid, geduld en barmhartigheid. Deze wordt naar de waarheid en tot het besef hiervan geleid, terwijl de ander steeds alleen maar piekert en onderzoekt, zonder tot een voor hem volkomen bevredigend resultaat te komen.

Amen

VELICINA I BICE (PRIRODA) VJECNOG BOŽANSTVA…

Božja velicina ce covjeku postati ocigledna, tek kada je njegov duh probuden, ali cak i tada je za njega nedokuciva, buduci mu ne može biti ponudeno ništa za usporedbu, a covjek kao takav je nesposoban razotkriti ovu tajnu. Jer, Božja velicina nije mjerljiva zemaljskim mjerilima, ona takoder nije nepostojan pojam; Bog ostaje u svoj vjecnosti najsavršenije, najsvetije Bice, kakvo je Ono bilo od vjecnosti.... Pa ipak, ovo savršeno Bice ce se brinuti za najbeznacajnije stvorenje, buduci je ono bilo stvoreno iz Njegove ruke, kroz Njegovu Ljubavnu volju. A ipak, vjecno Božanstvo covjeku izgleda kao Bice koje postupa usko ograniceno, buduci Ono pojedinog covjeka cini odgovornim za ono što radi… (29 Kolovoza 1942) Božji dar milosti medutim, cini covjeka sposobnim za provodenje onoga što Bog zahtjeva od ljudi. Što On medutim traži od ljudi, utemeljeno je u Njegovoj vjecnoj mudrosti i Ljubavi, a covjek za vrijeme svojega zemaljskog puta, ne može shvatiti kako ti zahtjevi odgovaraju Božjoj mudrosti. To njemu može biti ucinjeno razumljivim, jedino u prispodobama (poredbama) i slikama, cim je covjek prijemciv za to. A, ova prijemcivost je opet, ovisna o tome da li, i na koji nacin, covjek uspostavlja vezu s Bogom. U skladu s tim ce covjek takoder biti u stanju prodrijeti u Bice (prirodu) Božanstva. Bog ne može biti racionalno objašnjen, a jednako malo On može biti racionalno shvacen.... Ali, što je više pri tome aktivan razum, to nejasniji je covjeku pojam vjecnog Božanstva, i on se takoder može potpuno smesti (zbuniti, dezorjentirati), buduci prepoznavanje vjecnog Božanstva ne ovisi o oštrini razuma, nego o osjecaju srca. Tako ce covjek sposoban ljubiti, sebi naciniti predodžbu Boga u skladu s osjecajem, koja više odgovara Istini, nego slika o Njemu, koju covjek zamišlja snagom svoga razumijevanja. No, covjek sposoban ljubiti ce se takoder zadovoljiti od njega stecenom predodžbom u ispravnom prepoznavanju, da covjeku, sve dok on još hoda Zemljom, ne može nikada biti shvatljiva Božja velicina, a ipak, on nece naci nimalo neshvatljivim Njegovo upravljanje i djelovanje, on nece napraviti mjerilo na zemaljskim okolnostima, zemaljskim ucincima i zemaljskim zbivanjima, on nece razumski mudrovati i istraživati, nego ce samo naslijepo vjerovati da je sve što Bog cini i dopušta da se dogodi, dobro i mudro.... I, kroz ovu vjeru ce on dublje prodrijeti u Bice vjecnog Božanstva, nego što se to može uciniti kroz premišljanje o tome, ako je srce covjeka manje duboko u Ljubavi. Bog je Ljubav, i može biti shvacen jedino kroz Ljubav. Bog je Duh, i zato može biti dano jedino duhovno razjašnjenje.... Prema tome, takoder mora biti priznato kao Istina, ono što je kroz Ljubav objavljeno duhu onoga, koji sebe nastoji oblikovati u Ljubav. Ozbiljna volja za potonjim je bezuvjetno potrebna, buduci duhovno nastojanje nije želja da se razumski dokuci nadnaravno, nego rad na sebi samome, odgajanje sebe za Ljubavnu aktivnost, blagost, miroljubivost, strpljenje i milosrde… Taj ce biti uveden u Istinu, i u spoznaju ovih, dok onaj uvijek samo mudruje i istražuje, bez da dode do u potpunosti zadovoljavajuceg rezultata.

AMEN