• Terug

Het formuleren van de gedachten

Elke gedachte wordt geformuleerd door de wil van de mens. Zodoende is de mens er in een bepaald opzicht wel verantwoordelijk voor van welke aard zijn gedachten zijn, maar hij is niet te beschouwen als de schepper van de gedachte. De gedachte wordt hem eerst gegeven. Het is niet dat deze gedachte door hemzelf ontstaat. Maar de mens geeft pas dan een uitdrukking aan de hem toegestuurde gedachten, als die met zijn aard overeenkomen. En daarom gelooft hij de schepper van zijn gedachten te zijn.

Weliswaar is hij ook bepalend voor welk gedachtengoed hem gegeven kan worden, omdat zijn wil deze kiest, want zijn wil kan net zo goed weigeren om het hem toegestuurde gedachtengoed naar zijn hersenen te leiden en zodoende het de mens tot bewustzijn te laten komen. Maar als de wil ervoor gekozen heeft om het gedachtengoed ook verstandsmatig te accepteren, geeft hij hem nu ook vorm. Dat wil zeggen dat de krachtstroom uit het geestelijke rijk nu dat wordt, wat de mens onder gedachte verstaat.

Want de gedachte is geestelijke kracht, die in samenhangende zinnen tot uitdrukking komt. Daarom wordt ook van eigen denken gesproken, omdat de mens zelf de zinsopbouw doet, omdat hij dat, wat hem geestelijk gegeven wordt, eerst zo formuleert, zodat het voor de medemensen begrijpelijk wordt. En dit formuleren van de gedachten komt met zijn aard overeen. Het zal steeds zo zijn, zoals de mens zelf het voor allen begrijpelijk houdt, omdat hij hetgeen hij ontvangen heeft graag door zou willen geven en daarvoor de meest geëigende vorm zoekt. Zodoende kan wel in het algemeen gezegd worden, dat de mens zelf denkt, omdat hij enkel dat uit zal spreken, wat voor zijn wezen begrijpelijk is. Maar hij beseft niet dat elke gedachte als kracht uit een schepper gestroomd is. Dat hij deze gedachte alleen maar zo vormt, zoals het hem zelf bevalt.

Dit formuleren is weer een activiteit van de hersenen. Dat wil zeggen het benutten van de levenskracht, die elk mens toegestuurd wordt. Want deze bekwaamheid werd hem door God gegeven. Geheel onafhankelijk van de kracht van de schepper, dus eigenmachtig zich een geestelijke schat toe-eigenen, doordat deze van het hart naar de hersenen geleid wordt om deze verstandmatig te analyseren, dus het hem toegestuurde gedachtengoed door zijn wil zo vorm te geven, dat het als het ware een persoonlijk karakter aanneemt en het nu voor een eigen voortbrengsel aangezien wordt.

Amen

La formulazione del pensiero

Ogni pensiero viene formulato attraverso la volontà dell’uomo, quindi in un certo qual modo l’uomo è responsabile di quale genere sono i suoi pensieri, ma non è da considerare come autore del pensiero. Questo gli viene trasmesso solamente, ma non che sorga da lui. Solo l’uomo dà l’espressione al pensiero che gli giunge, che corrisponde al modo del suo essere. E perciò si crede come l’autore del pensiero. E’ comunque anche determinante quale patrimonio mentale gli può essere trasmesso, perché questo lo decide la sua volontà, perché questa può anche rifiutare di guidare il patrimonio mentale che gli giunge al cervello e che l’uomo se ne renda quindi conto. Ma se la volontà si è decisa di accettare il patrimonio mentale anche intellettualmente, gli dà ora pure la forma, cioè l’afflusso di Forza dal Regno spirituale diventa ciò che l’uomo intende come pensiero, perché quest’ultimo è una Forza spirituale che si manifesta in frasi connesse. Perciò si parla anche del proprio pensare, perché l’uomo stesso esegue la formulazione della frase, perché formula ciò che gli viene trasmesso spiritualmente, soltanto in modo che diventi comprensibile per il prossimo. E questa formulazione del pensiero corrisponde al suo modo d’essere; sarà sempre così come l’uomo stesso lo considera generalmente come comprensibile, perché vorrebbe volentieri condurre oltre ciò che ha ricevuto e per questo cerca la forma più adatta. Quindi in generale si può dire che l’uomo stesso pensa, perché pronuncerà solo ciò che è comprensibile al suo essere, ma non si rende chiaro che ogni pensiero è defluito da un autore come Forza, che lui stesso forma questi pensieri solo come aggrada a lui stesso. Questa formulazione è di nuovo l’attività del cervello, cioè lo sfruttare la forza vitale che giunge ad ogni uomo, perché questa facoltà gli è data da Dio del tutto indipendente dalla Forza di Creatore, quindi è autonomo di appropriarsi di un tesoro spirituale, mentre viene guidato dal cuore al cervello e di valutarlo intellettualmente, quindi di formulare il patrimonio mentale che gli giunge attraverso la sua volontà in modo che assume in certo qual modo una impronta personale ed ora viene considerato come proprio prodotto.

Amen