• Terug

Het verzet tegen God vertraagde de belichaming als mens – Liefdeloosheid – Nieuwe aarde – Nieuwe verlossingsperiode

De toestand van het wezenlijke in de vorm is net zo lang kwellend, als het zich tegen God verzet. Dit moet zo begrepen worden, dat geen enkele dwang het wezenlijke zou bedrukken, als het zich niet tegen God zou verzetten. Dat het wezenlijke zichzelf dus in deze kwellende toestand brengt, maar zich daar ook altijd vrij van kan maken, als het zijn verzet tegen God opgeeft. En zo volgt daaruit, dat de opwaartse ontwikkeling van het wezenlijke, dus de terugkeer naar God, niet altijd dezelfde tijdsduur in beslag neemt, maar al naar gelang de wil van het wezenlijke snel of langzaam plaats kan vinden. En dit is de verklaring voor de steeds nieuwe generaties van mensen, die toch allemaal de aarde bewonen met hun geestelijke uitrijpen als doel en toch zulke verschillende tijden de gang over de aarde gaan.

Steeds en te allen tijde is de schepping het omhulsel van het geestelijke geweest en steeds en te allen tijde verzette dit geestelijke zich meer of minder tegen God. En zo legde het al meer naar God toegekeerde geestelijke zijn aardse levensweg in kortere tijd af en het kon dus ook vroegtijdiger het laatste stadium als mens doormaken.

Maar niet altijd bleef dit geestelijke in de belichaming als mens naar God toegekeerd, want hij ging vaak in zijn ontwikkeling achteruit, om welke reden er steeds en te allen tijde mensen waren, die op de verste afstand van God het aardse leven leefden en deze aarde ook als volkomen onrijp moesten verlaten. Maar vaak was een korte tijd in het hiernamaals voldoende voor dit geestelijke om tot inzicht te komen en nu met grotere ijver naar het licht te streven.

Terwijl het wezenlijke, dat zich in latere tijden als mens mocht belichamen, zich eerst nog lange tijd tegen God bleef verzetten en daarom viel hem ook pas na lange tijd de genade van de belichaming als mens ten deel. En dit wezenlijke faalde heel vaak in zijn laatste levensproef op aarde, waar het nu uit vrije wil zijn verzet tegen God definitief op moest geven. Daarom neemt ook de liefdeloosheid steeds meer de overhand, wat echter niet uitsluit, dat ook in deze laatste generatie, waarin het geestelijke naar de laatste verlossing dringt, mensen zich met bijzondere vurigheid naar God toekeren.

Maar meestal zal dit geestelijke het in zoverre hard te verduren hebben, als het zich moet handhaven tegen het geestelijke, dat zich tegen God verzet, dat er alles aan doet om zijn ontwikkelingsgang tegen te werken. En dus moet dit geestelijke strijden en als mens een moeilijkere aardse weg afleggen, dan voor het geestelijke in de vroegere perioden het geval was. Maar zijn wil is doorslaggevend voor wat betreft van welke aard en van welke tijdsduur deze strijd is. De wil moet sterk worden, zodat het geestelijke probeert zich te bevrijden uit zijn gebondenheid. Het moet in zekere zin in het aardse leven inhalen, want hem in eerdere stadia aan wil ontbroken heeft.

De mens moet naar God streven, waartegen hij zich eerder verzet heeft en hij moet deze strijd bewust voeren, zoals hij zich eens bewust tegenover God geplaatst heeft. De belichaming als mens zal zodoende des te hogere eisen aan hem stellen, naarmate deze later plaatsvindt. Dat wil zeggen dat van elke ontwikkelingsperiode de tijdsduur vastgesteld is. Ze is begrensd en wordt dus door de wil van God beëindigd, als de vastgestelde tijd voorbij is.

En deze tijdsperiode is zo vastgesteld, dat ook degene, die zich tegen God verzet, de tijd op aarde als mens door kan maken. Er worden alleen hogere eisen aan deze mens gesteld, als het geestelijke in de laatste periode nog uit wil rijpen, dus zijn verzet tegen God geheel opgeeft. Maar het geestelijke, dat in deze aardse periode zijn verzet tegen God niet opgeeft, volhardt hier gedurende eindeloze tijden in en heeft weer een verblijf in de vaste vorm nodig, want het heeft zich niet opwaarts ontwikkeld, maar eerder een achteruitgang bewerkstelligd, die een tweede binding in de vaste vorm vereist.

Amen

하나님을 향한 저항은 늦게 인간으로 육신을 입게 한다. 사랑 없음. 새 땅. 구원시대.

형체 안에 있는 존재의 상태는, 존재가 하나님께 대적하는 동안에는, 고통스러운 상태이다. 이는 존재가 하나님께 반항하지 않는다면, 어떤 강요로 존재를 억압하지 않는 다는 것으로 이해해야 한다. 그러므로 존재 자신이 이런 고통스러운 상태를 만든 것이다. 그러나 존재가 자신의 저항을 포기하면, 존재는 언제든지 고통이 큰 상태에서 자신을 자유롭게 할 수 있다. 이를 통해 존재의 더 높은 성장은, 즉 하나님께로 귀환은 항상 같은 시간이 걸리지 않고, 존재의 의지에 따라 빠르게 또는 느리게 일어날 수 있음을 알 수 있다. 이는 또한 영적 성숙을 목적으로 아직 이 땅에서 사는, 그러나 서로 다른 시대에 이 땅의 과정을 가는 모든 세대에게 주는 설명이다.

창조물은 항상 어느 시대이든지 영적인 존재의 겉형체였고, 항상 어느 시대이든지 영적인 존재는 크거나 적게 하나님께 대항했다. 그러므로 이미 하나님께 향한 영적인 존재는 그의 이 땅의 과정을 더 짧은 시간에 마치고, 이로써 마지막 단계인 사람의 단계를 더 일찍 통과할 수 있다. 그러나 사람으로 육신 안에 거하는 영적인 존재가 항상 하나님께 향해 머물지 않고, 자주 다시 퇴보한다. 그러므로 항상 어느 시대이든지 하나님과 가장 멀리 떨어진 가운데 이 땅의 삶을 살고, 전적으로 성숙하지 못한 상태로 이 땅의 삶을 떠나야만 했던 사람들이 있었다. 그러나 자주 이런 영적인 존재들이 저세상에서 깨달음에 도달하고, 이제 더 열성적으로 빛을 추구하게 되는 데 짧은 시간이 필요하게 된다.

반면에 오랜 기간 후에 인간으로 육신을 입는 존재들은 이전에 오랫동안 하나님께 저항하는 가운데 머물렀다. 그러므로 오랜 기간이 지난 후에 비로소 그들에게 육신을 입는 은혜가 주어진다. 이런 존재들은 이제 자신의 자유의지로 마침내 하나님을 향한 저항을 포기해야 하는, 이 땅의 마지막 시험에 아주 자주 실패한다. 그러므로 사랑 없음이 점점 더 지배적이 된다. 그러나 이런 마지막 세대의 사람들이 특별히 긴밀하게 하나님께로 향하는 일을, 사람들 안의 영적인 존재들이 마지막 구원을 위해 추구하는 일을 배제시키지는 않는다.

그러나 대부분 이런 영적인 존재들은 그들의 성장하는 것을 막기 위해 모든 일을 시도하는 하나님을 대적하는 영적인 존재들에 대항해 자신을 관철시켜야만 하는 어려운 위치에 있게 될 것이다. 그러므로 이런 영적인 존재들은 싸워야만 하고, 초기에 인간으로 육신을 입는 과정을 간 존재들보다 더 어려운 이 땅의 과정을 거쳐야만 한다. 그러나 이런 싸움의 유형과 기간을 정하는 일에 그의 의지가 결정적이다. 영적인 존재를 그의 묶임에서 자유롭게 해주려는 의지가 강해야만 하고, 그에게 이 전의 단계에서 의지가 부족했던 것을 이 땅의 삶에서 보충해야만 한다. 그는 인간으로서 그가 이전에 저항했던 하나님을 추구해야만 하고, 그가 이전에 의식적으로 하나님을 대적했던 것처럼 이런 투쟁을 의식적으로 행해야만 한다.

그러므로 인간으로 육신을 입는 일이 나중에 일어날수록 그는 더 큰 요구를 받게 될 것이다. 모든 성장 기간이 정해져 있고, 제한되어 있다. 그러므로 일정 시간이 지나면, 하나님의 뜻에 의해 끝이 난다. 이 기간은 하나님을 대적하는 존재도 인간으로 이 땅에서 살 수 있는 방식으로 정해진다. 단지 영적인 존재가 마지막 기간에 성숙해지기를 원할 때, 즉 자신의 하나님을 향한 저항을 완전히 포기하길 원한다면, 영적인 존재에게 더 높은 요구를 한다. 그러나 이 땅의 기간 동안에 하나님에 대한 저항을 포기하지 않는 영적인 존재는 끝없이 긴 기간에 걸쳐 그런 가운데 머물고, 다시 굳은 형체 안에서 거하는 일이 필요하게 된다. 왜냐면 존재가 더 높이 성장하지 않고 오히려 퇴보하고, 이런 퇴보가 다시 한번 굳은 물질 안으로 묶임을 받게 하기 때문이다.

아멘