• Terug

Het verzet tegen God vertraagde de belichaming als mens – Liefdeloosheid – Nieuwe aarde – Nieuwe verlossingsperiode

De toestand van het wezenlijke in de vorm is net zo lang kwellend, als het zich tegen God verzet. Dit moet zo begrepen worden, dat geen enkele dwang het wezenlijke zou bedrukken, als het zich niet tegen God zou verzetten. Dat het wezenlijke zichzelf dus in deze kwellende toestand brengt, maar zich daar ook altijd vrij van kan maken, als het zijn verzet tegen God opgeeft. En zo volgt daaruit, dat de opwaartse ontwikkeling van het wezenlijke, dus de terugkeer naar God, niet altijd dezelfde tijdsduur in beslag neemt, maar al naar gelang de wil van het wezenlijke snel of langzaam plaats kan vinden. En dit is de verklaring voor de steeds nieuwe generaties van mensen, die toch allemaal de aarde bewonen met hun geestelijke uitrijpen als doel en toch zulke verschillende tijden de gang over de aarde gaan.

Steeds en te allen tijde is de schepping het omhulsel van het geestelijke geweest en steeds en te allen tijde verzette dit geestelijke zich meer of minder tegen God. En zo legde het al meer naar God toegekeerde geestelijke zijn aardse levensweg in kortere tijd af en het kon dus ook vroegtijdiger het laatste stadium als mens doormaken.

Maar niet altijd bleef dit geestelijke in de belichaming als mens naar God toegekeerd, want hij ging vaak in zijn ontwikkeling achteruit, om welke reden er steeds en te allen tijde mensen waren, die op de verste afstand van God het aardse leven leefden en deze aarde ook als volkomen onrijp moesten verlaten. Maar vaak was een korte tijd in het hiernamaals voldoende voor dit geestelijke om tot inzicht te komen en nu met grotere ijver naar het licht te streven.

Terwijl het wezenlijke, dat zich in latere tijden als mens mocht belichamen, zich eerst nog lange tijd tegen God bleef verzetten en daarom viel hem ook pas na lange tijd de genade van de belichaming als mens ten deel. En dit wezenlijke faalde heel vaak in zijn laatste levensproef op aarde, waar het nu uit vrije wil zijn verzet tegen God definitief op moest geven. Daarom neemt ook de liefdeloosheid steeds meer de overhand, wat echter niet uitsluit, dat ook in deze laatste generatie, waarin het geestelijke naar de laatste verlossing dringt, mensen zich met bijzondere vurigheid naar God toekeren.

Maar meestal zal dit geestelijke het in zoverre hard te verduren hebben, als het zich moet handhaven tegen het geestelijke, dat zich tegen God verzet, dat er alles aan doet om zijn ontwikkelingsgang tegen te werken. En dus moet dit geestelijke strijden en als mens een moeilijkere aardse weg afleggen, dan voor het geestelijke in de vroegere perioden het geval was. Maar zijn wil is doorslaggevend voor wat betreft van welke aard en van welke tijdsduur deze strijd is. De wil moet sterk worden, zodat het geestelijke probeert zich te bevrijden uit zijn gebondenheid. Het moet in zekere zin in het aardse leven inhalen, want hem in eerdere stadia aan wil ontbroken heeft.

De mens moet naar God streven, waartegen hij zich eerder verzet heeft en hij moet deze strijd bewust voeren, zoals hij zich eens bewust tegenover God geplaatst heeft. De belichaming als mens zal zodoende des te hogere eisen aan hem stellen, naarmate deze later plaatsvindt. Dat wil zeggen dat van elke ontwikkelingsperiode de tijdsduur vastgesteld is. Ze is begrensd en wordt dus door de wil van God beëindigd, als de vastgestelde tijd voorbij is.

En deze tijdsperiode is zo vastgesteld, dat ook degene, die zich tegen God verzet, de tijd op aarde als mens door kan maken. Er worden alleen hogere eisen aan deze mens gesteld, als het geestelijke in de laatste periode nog uit wil rijpen, dus zijn verzet tegen God geheel opgeeft. Maar het geestelijke, dat in deze aardse periode zijn verzet tegen God niet opgeeft, volhardt hier gedurende eindeloze tijden in en heeft weer een verblijf in de vaste vorm nodig, want het heeft zich niet opwaarts ontwikkeld, maar eerder een achteruitgang bewerkstelligd, die een tweede binding in de vaste vorm vereist.

Amen

Rebelliousness against God delayed embodiment as a human being.... lovelessness.... new earth.... new epochs of redemption....

The state of the beingness in the form is agonizing as long as it resists God. This is to be understood in such a way that no compulsion would oppress the beingness if it did not rebel against God, that therefore the beingness itself creates this agonizing state, but can also free itself from it at any time when it gives up its resistance against God. And thus it follows that the higher development of the spiritual substance, that is, the return to God, does not always take the same amount of time but can take place quickly or slowly depending on the spiritual substance's will, which is an explanation for the ever new generations of human beings who all inhabit the earth for the purpose of their spiritual maturing and yet walk the earthly path at different times. Creation has always and at all times been the shell of the spiritual, and always and at all times this spiritual was more or less opposed to God, and therefore the spiritual, which was already more turned towards God, covered its earthly life path in a shorter time and could therefore also go through the last stage as man earlier. However, this spiritual substance did not always remain turned towards God in its embodiment as a human being but often developed regressively again, which is why there have always and at all times been people who lived earthly life in the furthest distance from God and also had to leave it as completely immature. But often a short time in the beyond was enough for these spiritual beings to come to realization and then strive towards the light with increased zeal. Whereas the spiritual substance, which was allowed to embody itself as a human being in later times, had previously remained in opposition to God for a long time and therefore only after a long time was it granted the grace of embodiment as a human being. And this beingness very often failed in its last test of earthly life, where it was now supposed to finally give up its resistance against God of its own free will. That is why the lack of love is also becoming more and more prevalent, but this does not exclude that also in these last generations people turn to God with particular intimacy, in whom the spiritual pushes towards the last redemption. But in most cases this spirituality will have a difficult stand insofar as it has to assert itself against the God-rejecting spirituality which does everything to stop its course of development. Consequently, this spiritual substance has to fight and cover a more difficult course on earth as a human being than the spiritual substance was destined to do in earlier periods. But it is its will that determines the nature and duration of these struggles. The will has to become strong that the spiritual substance tries to free itself from its constraint, it has to make up in earthly life what it previously lacked in will during the stages.... As a human being he must strive towards God, Whom he previously resisted, and he must consciously carry out this battle, just as he once consciously opposed God. The embodiment as a human being will therefore make greater demands on him the later it takes place, i.e.,.... each period of development is determined in its duration.... it is limited, i.e. it is ended by God's will when the specified time is over. And this period of time is calculated such that the God-rebellious can also live through the time on earth as a human being, only increased demands are placed on it if the spiritual substance still wants to mature in the last period, thus if it wants to completely give up its resistance against God. The spiritual substance, however, which does not give up its resistance against God in this earth period, remains in it for endless times and needs to stay in the solid form again, for it has not developed higher but rather undergone a regression which requires a renewed binding in the solid form....

Amen