Vergelijk Kundgabe met vertaling

Meer vertalingen:

De geestelijke hoogmoed en het gevaar ervan

De geestelijke hoogmoed is het grootste kwaad, want deze te overwinnen vereist de grootste kracht. En daar de mens die geestelijk hoogmoedig is nog geheel en al aan de tegenstander toebehoort, zal hij GOD nooit vragen om toezending van kracht en hij zal gekluisterd blijven tot zijn hart is veranderd tot deemoed, wat meestal meer dan een gang over de aarde vergt, dus een hernieuwde kluistering in de materie nodig heeft. De geestelijke hoogmoed is zodoende de erfelijke kwaal van hem die uit hoogmoed in de diepte is gevallen. Deze zal zijn hoogmoed ook in eeuwigheden niet opgeven en daarom zal hij pas dan de weg naar de VADER inslaan, wanneer hij zich zo klein en nederig en krachteloos voelt, dat hij nu smeekt om kracht, die hem dan ook geschonken wordt. En zo ook is zijn aanhang die in geestelijke hoogmoed volhardt, die zich niet buigen wil onder de Wil van GOD, die daarom ook geen "GOD" boven zich wil erkennen, die als mens van de waarde van zijn "ik" zo helemaal overtuigd is, dat hij geen geestelijke onderrichtingen aanneemt, dat hij meent geen hulp nodig te hebben die hem van de kant van een hogere Macht kan worden verleend.

Volledig ongeloof en geestelijke hoogmoed zullen steeds samengaan en omdat de mens geen GOD wil erkennen, zal hem ook nooit de kracht kunnen toevloeien zich te bevrijden van die erfelijke kwaal en de medemens kan hem niet beïnvloeden, omdat hij denkt verheven te zijn boven alles wat "geloven" vooropstelt, wat in geestelijk gebied oprijst. Deze mensen aan te spreken en hun het Woord GOD's over te brengen, heeft zelden succes, omdat ze voortdurend onder de invloed van de tegenstander van GOD staan, die ook zijn aanhang van GOD gescheiden wil houden, opdat hij zelf niet zwakker zal worden in zijn macht en kracht, die hij in zijn aanhang meent te bezitten.

Er moet grote aardse en lichamelijke nood over een mens komen die geestelijk hoogmoedig is, zodat hij bij zichzelf het gevoel van zwakheid bemerkt, waardoor zijn gedachten zouden kunnen veranderen, hij moet inzien dat hij niets is en niets veranderen kan krachtens zijn menselijke natuur en dit gevoel van gebrekkigheid moet hem tot nadenken aanzetten, dan geeft hij langzaam zijn arrogantie op - om welke reden het een genade van buitengewone betekenis is, wanneer de mens in zulke levensomstandigheden wordt geplaatst waarin hij zich van zijn zwakheid en gebrekkigheid bewust wordt en hij daaruit de konsekwenties kan trekken. Maar zijn vrije wil blijft steeds gehandhaafd, waarom ook steeds de tegenstander zijn invloed zal uitoefenen en hij dan net zo goed de gedachten kan verwerpen die bij hem opkomen.

Maar er wordt om zijn ziel geworsteld ook van de kant van de Lichtwereld om hem voor het lot van een hernieuwde kluistering te behoeden. En wanneer het hun maar gelukt dat de mens voor zijn dood zijn volslagen nederigheid beseft en dat hij nog voor zijn dood een Macht boven zich erkent, dan kan hij nog in het hiernamaals verder worden geholpen en hoeft hij niet nog een keer de gang door de gehele schepping te gaan. Dan is het hem gelukt zich te bevrijden van de heerschappij van de tegenstander, ofschoon de ziel in het rijk hierna erg zal moeten worstelen om tot het licht te komen dat op aarde vaak voor haar heeft geschenen, maar niet werd aangenomen. Maar GOD heeft erbarming met iedere ziel en HIJ geeft haar niet op. Maar de mens heeft 'n vrije wil en deze alleen bepaalt het lot van de ziel wanneer ze het aardse lichaam verlaat.

Amen

Vertaler
Vertaald door: Gerard F. Kotte

A arrogância espiritual e o seu perigo....

A arrogância espiritual é o maior mal, pois para vencê-lo é necessária a maior força. E como a pessoa espiritualmente arrogante ainda pertence plenamente ao adversário, nunca pedirá a Deus a concessão de forças, e permanecerá vinculado até que seu coração tenha mudado para a humildade...., o que geralmente requer mais do que uma mudança terrena, portanto requer um novo banimento na matéria. A arrogância espiritual é o mal herdado de alguém que caiu da arrogância para as profundezas. Ele não desistirá da sua arrogância espiritual mesmo em eternidades, e por isso só tomará o caminho para o Pai quando se sentir tão pequeno, baixo e impotente que agora lhe pede força, que então também lhe será dada. Assim como seus seguidores que permanecem espiritualmente arrogantes, que não querem se curvar à vontade de Deus, que por isso não querem reconhecer um "Deus" acima de si mesmos, que como ser humano estão tão plenamente convencidos do valor do seu ego que não aceitam nenhuma instrução espiritual, que não acreditam que precisam de ajuda que lhes possa ser dada por um poder superior. A completa falta de fé e arrogância espiritual irão sempre juntas, e porque o ser humano não quer reconhecer Deus nunca poderá receber a força para se libertar deste mal herdado, e o seu semelhante não tem influência sobre ele, porque se considera superior a tudo o que pressupõe a "fé", que chega ao território espiritual. Dirigir-se a essas pessoas e transmitir-lhes a Palavra de Deus raramente é bem-sucedido porque elas estão constantemente sob a influência do adversário de Deus que também quer manter seus seguidores separados de Deus para que ele mesmo não seja enfraquecido em seu poder e força que ele acredita possuir em seus seguidores. Grandes dificuldades terrenas e físicas devem recair sobre uma pessoa espiritualmente arrogante, de modo que ela perceba o sentimento de fraqueza dentro de si mesma, que pode mudar seus pensamentos; ela deve compreender que não é nada e não pode mudar nada em virtude da sua natureza humana, e esse sentimento de inadequação deve fazê-lo refletir. Então ele vai lentamente desistir da sua arrogância.... e é por isso que é uma graça de significado inaudito quando o ser humano é colocado em tais situações na vida onde ele se torna consciente da sua fraqueza e inadequação e pode tirar as consequências disso. No entanto, o seu livre arbítrio é sempre deixado a ele, razão pela qual o adversário sempre exercerá a sua influência e ele pode então rejeitar os pensamentos que nele surgem. Mas a sua alma também será lutada pelo mundo da luz para protegê-lo do destino de um novo banimento.... e se apenas conseguirem fazer o ser humano reconhecer a sua completa humildade antes da sua morte e que ele ainda reconhece um poder sobre si mesmo antes da sua morte.... Então ele ainda pode ser ajudado no além, e ele não precisa seguir o caminho através de toda a criação novamente.... Então ele terá conseguido libertar-se do domínio do adversário, mesmo que a alma tenha de lutar muito no reino do além para alcançar a luz que muitas vezes brilhou por ela na Terra, mas não foi aceita. No entanto Deus tem piedade de cada alma e não desiste.... Mas o ser humano tem livre arbítrio, e só isso determina o destino da alma quando ela deixa o corpo terreno...._>Amém

Vertaler
Vertaald door: DeepL