• Terug

De staat van het verantwoordelijk zijn Geopende harten

U bent door ontelbare verblijfplaatsen heengegaan. U ziet op een ontwikkelingsgang terug van eindeloze duur, van een tijdruimte waarvoor u elke maat ontbreekt omdat u niet in staat bent een zo eindeloze tijdsspanne te bevatten. Maar u hebt deze al achter u, daar u anders niet op deze aarde zou vertoeven. Een terugblik op deze achter u liggende tijd zou u weliswaar de belangrijkheid van uw aardse leven begrijpelijker laten worden, maar dit zou uw ziel niet ten goede komen die, door angst gedreven, alleen nog maar haar weg over de aarde zou gaan, wanneer ze het vermogen zou bezitten zich dit alles weer te herinneren en de eindeloze kwellingen tot haar doordrongen die ze moest ondergaan - in het tijdsbestek van haar ontwikkeling omhoog.

Toch is het feit niet te ontkennen dat u zo'n eindeloos lange tijdruimte van ontwikkeling moest doormaken en dat deze periode nu bijna haar grens heeft bereikt. Maar dit laatste bepaalt u zelf. En dat is het belangrijke van uw gang over de aarde, dat u aan een eeuwige tijden durende toestand van kwelling een einde maakt, of deze weer eindeloos zou kunnen verlengen - dat u dus uw verdere lot zelf gestalte geeft gedurende de tijd van uw leven op aarde. Want eeuwige tijden kon u niet ter verantwoording worden geroepen, eeuwige tijden moest u doende zijn volgens goddelijke Wil. U stond onder de wet van "je moet", u was onderworpen aan de wet van de goddelijke ordening en moest handelen volgens GOD's Wil. En onder deze wet van dwang klom u omhoog - weer tot het niveau waarin de belichaming als mens kon plaatsvinden.

Nu echter is uw leven niet meer vrij van verantwoording, want uzelf bepaalt de afloop en het succes door uw vrije wil. En deze tijd is maar heel kort, maar zou door ieder mens doelmatig kunnen worden ontplooid om hem de hoogst mogelijke voltooiing op te leveren, want daartoe staan hem alle middelen ter beschikking. Er wordt van hem niets onmogelijks verlangd, maar hij wordt op elke manier geholpen, op elke manier wordt er dus rekening gehouden met zijn zwakheid en onvolmaaktheid, zodat een geheel rijp worden van zijn ziel in vrije wil mogelijk is.

Maar er wordt zelfoverwinning van hem gevraagd. Er wordt van de mens een eigen prestatie gevraagd, die geen medemens of geen lichtwezen voor hem kan verrichten, anders zouden er waarlijk geen onverloste wezens meer op aarde zijn, omdat de liefde van die wezens al alles verlost zou hebben wat nog niet zalig is.

De laatste voltooiing echter moet de mens zelf volbrengen. En hij kan dat ook want de Liefde GOD's is zo groot dat Zij onverdiende genaden over al Haar schepselen uitstort, alleen om ze weer terug te halen in het VADERhuis, om hen voor Zich te winnen en aan de tegenstander te ontrukken, die hen eindeloze tijden gevangen hield. Maar de overgrote Liefde van GOD kan niet in strijd met de wet werken – Ze moet, om werkzaam te kunnen worden, geopende harten vinden waarin Ze ongehinderd binnen kan stromen. En voor het openen van het hart moet ieder mens zelf zorgen, de vrije wil moet aktief worden, de mens moet bewust naar GOD en het aanstralen van Zijn Liefde verlangen, dan opent hij zich ook vrijwillig voor de krachtstroom van de goddelijke Liefde en dan kan er niets anders zijn dan een opgaan naar omhoog, naar GOD, want de Liefde GOD's heeft zo'n Kracht dat Ze alles tot Zich trekt wat zich niet verzet.

De slechts zeer korte tijd van het aardse leven moet het omkeren van de mens naar GOD teweegbrengen, hij moet de weerstand opheffen - de mens moet zichzelf overwinnen, die aan het begin van de belichaming nog in zijn weerstand volhardt en daarbij een krachtige steun heeft aan GOD's tegenstander, die alles doet om deze weerstand nog sterker te maken. En die weerstand bestaat daarin, dat de mens zijn eigenliefde koestert, die totaal indruist tegen de Liefde GOD's en die gelijk is aan een gesloten deur die niets doorlaat.

De eigenliefde gelooft zichzelf genoeg te zijn en daardoor bewijst ze alleen 's mensen aanmatiging, die hoort bij de tegenstander van God. De deemoed echter herkent haar HEER en GOD - een deemoedig hart vraagt om genade en opent wijd de deur van het hart om Diegene binnen te laten komen DIE het Zijn Liefde zou willen schenken.

Het gaat er dus in het aardse leven alleen om, dat de mens zijn verzet opgeeft, dat hem onherroepelijk ketent aan de tegenstander van GOD –het gaat erom dat zijn vrije wil zijn GOD en VADER zoekt en HEM om genade vraagt. Dan zal hij waarlijk zeer rijkelijk bedacht worden en zal zijn aardse levensloop niet tevergeefs zijn, want de goddelijke Liefde zal hem overvloedig toestromen.

En omdat die Liefde licht en kracht is, moet de ziel ook vol van licht en kracht worden tijdens haar tijd op aarde, ook al is die nog zo kort in vergelijking met de eeuwig lange tijd ervoor. Maar een geopend hart staat er geheel garant voor dat de ziel tot voleinding komt, want waar de Liefde GOD's naartoe kan stralen, daar is geen duisternis meer, daar is alleen nog licht en gelukzaligheid - het recht van het volmaakte - het recht van die wezens die op aarde de voltooiing bereikten in vrije wil.

Amen

Estado de responsabilidad.... Corazones abiertos....

Habéis pasado por incontables etapas.... Así que estáis mirando hacia atrás a un camino de desarrollo de duración infinita, de un periodo de tiempo que no podéis medir, porque no sois capaces de comprender esos espacios de tiempo infinitos. Pero ya los habéis pasado atrás; de lo contrario, no estaríais en esta Tierra. Una mirada retrospectiva al tiempo que dejasteis atrás quizás os haría más comprensible la importancia de vuestra vida terrenal, pero no serviría a vuestra alma, que, impulsada por el miedo, simplemente continuaría su camino terrenal si poseía la capacidad de recordar y se daba cuenta de los interminables tormentos que ya ha tenido que sufrir durante el espacio de tiempo de su desarrollo ascendente.

Sin embargo, no se puede negar el hecho de que tuvisteis que pasar por tal espacio de tiempo de desarrollo, y que este espacio de tiempo casi ya ha llegado a su límite.... Pero vosotros mismos determináis esto último.... Y ese es el aspecto importante de vuestra existencia terrenal: que podéis poner fin a un estado eterno de tormento o prolongarlo de nuevo indefinidamente.... que forméis vuestro propio destino futuro durante vuestra vida terrenal. Durante tiempos eternos no se os podía hacer responsables, porque durante tiempos eternos teníais que moveros según la voluntad de Dios; estabais sujetos a la ley de la necesidad, estabais sujetos a la ley del orden divino, y tuvisteis que actuar según la voluntad de Dios. Y dentro de esta ley de necesidad, ascendisteis de nuevo al grado en que la encarnación como ser humano pudo tener lugar.

Pero ahora vuestra vida ya no está libre de responsabilidades, pues vosotros mismos determináis el rumbo y el éxito de vuestro libre albedrío.... Y este tiempo es sólo muy corto y podría ser vivido apropiadamente por cada ser humano, brindándole la mayor perfección posible, pues todos los medios están a su disposición; no se le exige nada imposible, sino que se le ayuda de cualquier manera, de cualquier manera se tiene en cuenta sus debilidades e imperfecciones en todo sentido, de modo que todos los medios están a su disposición para que su alma madure mediante el libre albedrío. Pero se le exige auto superación....

Se exige un esfuerzo propio por parte del ser humano, que ningún semejante ni ningún ser espiritual lleno de luz puede realizar para él.... de lo contrario, no quedaría ningún alma sin ser redimido en la Tierra, porque el amor de esos seres ya habría redimido todo lo que aún no está feliz. Pero la perfección final tiene que ser logrado por el ser humano mismo.... y también puede hacerlo, porque el amor de Dios es tan grande que otorga gracia inmerecida a todas Sus criaturas, simplemente para traerlas de regreso a la casa del Padre, para ganarlas para Sí, y arrebatárselas del adversario que las mantenía cautivas durante siglos eternos.

Pero este amor ilimitado Suyo no puede ir en contra de la ley.... para ser eficaz, debe encontrar corazones abiertos en los que pueda influir libremente. Y esta “apertura del corazón” debe ser realizada por cada ser humano; el libre albedrío debe ser activo, el ser humano debe anhelar conscientemente a Dios y la irradiación de Su amor. Entonces también se abrirá voluntariamente a la corriente divina del amor, y entonces no podrá haber nada más que un ascenso a las alturas, a la luz, a Dios, pues el amor de Dios tiene tal poder que atrae hacia Sí todo lo que no se resiste.

El muy breve tiempo de la vida terrenal tiene como propósito el regreso del ser humano a Dios, está destinada a superar la resistencia, el ser humano debe superarse a sí mismo, quien al comienzo de la encarnación como ser humano aún permanece en la resistencia, y se aferra firmemente al adversario de Dios, quien usa toda su influencia para fortalecer aún más la resistencia del ser humano. Y esta resistencia consiste en que el ser humano cultive el amor propio, que es completamente contrario al amor de Dios y es como una puerta cerrada que no deja pasar nada, porque el amor propio cree ser suficiente a sí mismo, demostrando así su arrogancia, que es parte del adversario de Dios. La humildad, en cambio, reconoce a su Señor y Dios.... un corazón humilde pide gracia y abre de par en par la puerta de su corazón para dejar entrar a Aquel, Que desea derramar Su amor sobre él....

Lo único que importa en la vida terrenal es que el ser humano renuncie a su resistencia, que lo ata irrevocablemente al adversario de Dios.... que su libre albedrío busque a su Dios y Padre y le implore misericordia. Entonces verdaderamente será recompensado ricamente, y su viaje terrenal no será en vano, pues el amor divino fluirá hacia él en abundancia. Y como el amor es luz y fuerza, el alma también debe llegar a ser lleno de luz y fuerza y madurará durante el tiempo de la vida terrenal y aunque todavía es tan corto comparado con el tiempo eternamente largo de antes. Un corazón abierto es la plena garantía que llegará a la perfección, pues donde el amor de Dios puede radiar, ya no hay oscuridad, allí solo hay luz y bienaventuranza, el derecho de lo perfecto, el derecho de los seres que han llegado a la perfección en la Tierra en el libre albedrío....

amén