• Terug

Geloof in de kracht en macht van God

Het geloof in de kracht en macht van God is voor de mensen een leeg begrip geworden, omdat ze anders wel een ander leven zouden willen leiden. Dus de godsvrucht ontbreekt hen volledig. Voor zover ze nog in een God geloven als scheppende kracht, staat deze Godheid toch heel ver van hen af, omdat ze zichzelf als volledig onafhankelijk van Haar wanen.

Bijgevolg vrezen ze ook niet dat God hen ter verantwoording zou kunnen roepen en ze dus op aarde of in het hiernamaals Zijn macht en kracht te voelen krijgen. Ze ontkennen elke verbinding, zodra ze er ernstig opmerkzaam op gemaakt worden dat God bepaalde eisen aan de mensen stelt, die vervuld moeten worden. Ze geloven noch in de macht, noch in de liefde van God. Dat wil zeggen noch aan een straf, noch aan een beloning voor hun aardse leven. De kracht van God herkennen ze alleen maar als de oorsprong van de natuurlijke schepping.

En hoe minder het geloof in de kracht en macht van God onder de mensheid vertegenwoordigd is, des te minder zal ook de christelijke leer van de liefde nageleefd worden, want iedereen probeert alleen maar zijn eigen macht en kracht te laten gelden, omdat hij zichzelf in de natuurlijke schepping als het hoogste wezen beschouwt en zodoende gebieden wil. Dat wil zeggen dat hij de zwakken aan hem zou willen onderwerpen, met het valse denkbeeld, dat hij heer is, zodra hij zich lichamelijk superieur voelt.

In het geloof in de kracht en de macht van God zou de mens zich klein voelen en zijn medemensen eveneens, wat een reden voor hem is om hen te helpen als broeder en zich niet als een heer boven hen te verheffen. Maar weinig mensen voelen zich afhankelijk van een Wezen, Dat buitengewoon machtig en krachtig is en deze mensen onderwerpen zich ook bewust aan Hem. Ze geven zich aan Zijn leiding over en worden nu ook door Zijn wil geleid, terwijl de ongelovigen steeds hun eigen wil laten heersen, zich dus afzonderen, dat wil zeggen hun verzet tegen God in stand houden, omdat ze Hem niet erkennen.

God openbaart Zich wel aan hen, doordat Hij voortdurend Zijn kracht en macht laat gelden in alles wat de mens omgeeft en ook in de mens zelf. Want zonder Gods kracht zou er niets bestaan. Zonder Zijn macht zou er niets kunnen gebeuren. En de mens zou alleen daaraan al moeten herkennen dat hij deze macht en kracht van een hoger wezen niet kan ontkennen, want hijzelf is niet in staat om vanuit zichzelf iets te scheppen van wat hem omgeeft.

Maar hij negeert dit duidelijke bewijs of hij waant zich als mens volledig geïsoleerd staand van de scheppende kracht. Hij erkent niet dat deze hem ook omvat. Hij erkent geen Wezen, met Wie hij zelf een onlosmakelijke verbinding heeft. En daarom beschouwt God hem ook als ver van Hem af staand en Hij kan hem Zijn uitstraling van liefde niet schenken, maar soms laat Hij hem Zijn macht voelen, opdat hij Hem leert herkennen. Maar dit zal altijd binnen het raamwerk van het natuurlijke plaatsvinden, zodat de mens niet gedwongen wordt om te geloven. Hij zal steeds ook een puur natuurlijke verklaring kunnen vinden, wanneer de macht en kracht van God zo voor hem tot uiting komt, dat zijn eigen macht en kracht aan het wankelen gebracht worden.

En toch is dit geloof absoluut noodzakelijk, als de mens een aards leven wil leiden overeenkomstig de wil van God. Pas dan, wanneer hij een hoog boven zich staand Wezen erkent, Dat in alles volmaakt is en Dat daarom ook buitengewoon machtig en krachtig moet zijn, probeert hij zich door geestelijk streven aan Hem aan te passen. Hij streeft opwaarts, omdat hij beseft dat hij zich in de diepte bevindt. Hij probeert de verbinding met Hem tot stand te brengen om van Hem kracht in ontvangst te kunnen nemen, die dit opstijgen gemakkelijker maakt. Hij heeft dus een levenswandel, die met de wil van God overeenkomt. Want omdat hij gelooft, vreest hij de eeuwige Godheid niet alleen maar, maar hij heeft Haar lief en probeert zich Haar liefde waardig te maken. Zodra hij naar God streeft, wordt hij door Zijn liefde gegrepen en Hij openbaart Zich aan de mensen als de eeuwige liefde, Die naar hen als Haar schepselen verlangt.

Amen

Fé no poder e no poder de Deus....

A fé no poder e no poder de Deus tornou-se um conceito vazio para as pessoas, caso contrário, elas gostariam de levar uma vida diferente. Mas desta forma, eles não têm medo de Deus. Na medida em que eles ainda acreditam num Deus como poder criador, essa divindade está completamente distante deles, porque eles acreditam ser completamente independentes dela. Consequentemente, eles não temem que Deus possa chamá-los à responsabilidade e que eles possam sentir a Sua força e poder, na Terra ou no além. Eles negam qualquer ligação assim que são seriamente conscientizados de que Deus faz certas exigências às pessoas que têm de ser cumpridas. Eles não acreditam no poder nem no amor de Deus, ou seja, nem num castigo nem numa recompensa pela sua vida terrena. Eles só reconhecem o poder de Deus como a origem da criação da natureza. E quanto menos a fé na força e no poder de Deus for representada entre a humanidade, menos o ensinamento cristão do amor será seguido, pois cada um só procura afirmar o seu próprio poder e força porque se considera o ser mais elevado na criação natural e assim quer comandar, ou seja, quer subjugar os fracos, na ideia errada de que ele é mestre assim que se sente fisicamente superior ao seu semelhante. Acreditando na força e no poder de Deus, o ser humano se sentiria pequeno e seus semelhantes também, o que o leva a ajudar estes últimos como um irmão e não a elevar-se acima dele como mestre. Pouquíssimas pessoas se sentem dependentes de um Ser que é extremamente poderoso e poderoso, e estas também se submetem conscientemente a Ele. Eles se rendem à Sua orientação e agora também são guiados pela Sua vontade.... enquanto os infiéis sempre deixam prevalecer a sua própria vontade, assim eles se segregam, ou seja, eles mantêm a sua resistência contra Deus porque não O reconhecem. Deus realmente se faz conhecer a eles, trazendo sempre e constantemente a Sua força e poder em tudo o que envolve o ser humano e também no próprio ser humano. Pois nada seria sem a força de Deus, nada poderia acontecer sem o Seu poder.... E o ser humano já deveria reconhecer, por si só, que não pode negar esse poder e essa força de um Ser superior, pois ele próprio é incapaz de criar algo de dentro de si mesmo que o cerca. Mas ele ignora essa prova clara, ou então ele se imagina como um ser humano a ser completamente isolado do poder criador. Ele não reconhece que isso também o engloba, não reconhece nenhuma entidade com a qual ele próprio se encontre em ligação indissolúvel. E por isso Deus também o considera distante d'Ele, e Ele não pode virar a sua emanação de amor para Ele, mas ocasionalmente Ele deixa-o sentir a Sua força para que possa aprender a reconhecê-lo.... No entanto, isto também acontecerá sempre no quadro da naturalidade, para que o ser humano não seja obrigado a acreditar. Ele será sempre capaz de encontrar uma explicação puramente natural quando o poder e a força de Deus se expressa nele de tal forma que a sua própria força e poder são abalados. E no entanto, esta fé é absolutamente necessária se o ser humano quiser viver uma vida terrena de acordo com a vontade de Deus. Pois só quando ele reconhece um Ser que está altamente acima dele, que é perfeito em tudo e que, portanto, também tem de ser extremamente poderoso e poderoso, é que ele tenta assimilar-se a Ele através do esforço espiritual. Ele se esforça para cima porque se reconhece em pé no abismo, procura estabelecer contato com Ela para poder receber dela forças que facilitem esta ascensão. Assim ele conduz um modo de vida que corresponde à vontade de Deus. Pois como ele acredita que não só teme a Deidade eterna, mas ama-a e procura fazer-se digno do Seu amor.... Assim que ele se esforça para Deus, é tomado pelo Seu amor e Ele se revela às pessoas como amor eterno, que o deseja como Sua criação viva._>Amém