• Terug

Geloof in de kracht en macht van God

Het geloof in de kracht en macht van God is voor de mensen een leeg begrip geworden, omdat ze anders wel een ander leven zouden willen leiden. Dus de godsvrucht ontbreekt hen volledig. Voor zover ze nog in een God geloven als scheppende kracht, staat deze Godheid toch heel ver van hen af, omdat ze zichzelf als volledig onafhankelijk van Haar wanen.

Bijgevolg vrezen ze ook niet dat God hen ter verantwoording zou kunnen roepen en ze dus op aarde of in het hiernamaals Zijn macht en kracht te voelen krijgen. Ze ontkennen elke verbinding, zodra ze er ernstig opmerkzaam op gemaakt worden dat God bepaalde eisen aan de mensen stelt, die vervuld moeten worden. Ze geloven noch in de macht, noch in de liefde van God. Dat wil zeggen noch aan een straf, noch aan een beloning voor hun aardse leven. De kracht van God herkennen ze alleen maar als de oorsprong van de natuurlijke schepping.

En hoe minder het geloof in de kracht en macht van God onder de mensheid vertegenwoordigd is, des te minder zal ook de christelijke leer van de liefde nageleefd worden, want iedereen probeert alleen maar zijn eigen macht en kracht te laten gelden, omdat hij zichzelf in de natuurlijke schepping als het hoogste wezen beschouwt en zodoende gebieden wil. Dat wil zeggen dat hij de zwakken aan hem zou willen onderwerpen, met het valse denkbeeld, dat hij heer is, zodra hij zich lichamelijk superieur voelt.

In het geloof in de kracht en de macht van God zou de mens zich klein voelen en zijn medemensen eveneens, wat een reden voor hem is om hen te helpen als broeder en zich niet als een heer boven hen te verheffen. Maar weinig mensen voelen zich afhankelijk van een Wezen, Dat buitengewoon machtig en krachtig is en deze mensen onderwerpen zich ook bewust aan Hem. Ze geven zich aan Zijn leiding over en worden nu ook door Zijn wil geleid, terwijl de ongelovigen steeds hun eigen wil laten heersen, zich dus afzonderen, dat wil zeggen hun verzet tegen God in stand houden, omdat ze Hem niet erkennen.

God openbaart Zich wel aan hen, doordat Hij voortdurend Zijn kracht en macht laat gelden in alles wat de mens omgeeft en ook in de mens zelf. Want zonder Gods kracht zou er niets bestaan. Zonder Zijn macht zou er niets kunnen gebeuren. En de mens zou alleen daaraan al moeten herkennen dat hij deze macht en kracht van een hoger wezen niet kan ontkennen, want hijzelf is niet in staat om vanuit zichzelf iets te scheppen van wat hem omgeeft.

Maar hij negeert dit duidelijke bewijs of hij waant zich als mens volledig geïsoleerd staand van de scheppende kracht. Hij erkent niet dat deze hem ook omvat. Hij erkent geen Wezen, met Wie hij zelf een onlosmakelijke verbinding heeft. En daarom beschouwt God hem ook als ver van Hem af staand en Hij kan hem Zijn uitstraling van liefde niet schenken, maar soms laat Hij hem Zijn macht voelen, opdat hij Hem leert herkennen. Maar dit zal altijd binnen het raamwerk van het natuurlijke plaatsvinden, zodat de mens niet gedwongen wordt om te geloven. Hij zal steeds ook een puur natuurlijke verklaring kunnen vinden, wanneer de macht en kracht van God zo voor hem tot uiting komt, dat zijn eigen macht en kracht aan het wankelen gebracht worden.

En toch is dit geloof absoluut noodzakelijk, als de mens een aards leven wil leiden overeenkomstig de wil van God. Pas dan, wanneer hij een hoog boven zich staand Wezen erkent, Dat in alles volmaakt is en Dat daarom ook buitengewoon machtig en krachtig moet zijn, probeert hij zich door geestelijk streven aan Hem aan te passen. Hij streeft opwaarts, omdat hij beseft dat hij zich in de diepte bevindt. Hij probeert de verbinding met Hem tot stand te brengen om van Hem kracht in ontvangst te kunnen nemen, die dit opstijgen gemakkelijker maakt. Hij heeft dus een levenswandel, die met de wil van God overeenkomt. Want omdat hij gelooft, vreest hij de eeuwige Godheid niet alleen maar, maar hij heeft Haar lief en probeert zich Haar liefde waardig te maken. Zodra hij naar God streeft, wordt hij door Zijn liefde gegrepen en Hij openbaart Zich aan de mensen als de eeuwige liefde, Die naar hen als Haar schepselen verlangt.

Amen

La foi dans la Force et la Puissance de Dieu

La foi dans la Force et dans la Puissance de Dieu est devenue pour les hommes un concept vide, autrement ils mèneraient une vie différente. Ils se détachent totalement de la crainte de Dieu. Bien qu’ils croient encore dans un Dieu en tant que Force créatrice, cette Divinité leur est totalement lointaine, parce qu'eux-mêmes se croient totalement indépendants d’Elle. Ils ne craignent par conséquent même pas que Dieu puisse leur demander de s’expliquer au moment où il faut rendre des comptes et que donc ils en viennent à sentir Son Pouvoir et Sa Force, sur la Terre ou bien dans l'au-delà. Ils nient tout lien avec Lui dès qu’il leur est fait remarquer sérieusement que Dieu impose aux hommes certaines conditions qui doivent être accomplies. Ils ne croient ni dans le Pouvoir ni dans l'Amour de Dieu, c'est-à-dire ni dans une punition ni dans une récompense pour leur vie terrestre. Ils reconnaissent la Force de Dieu seulement comme Origine de la Création de la nature. Et moins la foi dans la Force et dans le Pouvoir de Dieu est présente chez les hommes moins la Doctrine de l'amour chrétien sera suivie, parce que chacun cherche seulement à faire valoir son propre pouvoir et sa force, parce que dans la Création de la nature on considère que l'être supérieur est celui qui veut commander, c'est-à-dire qui voudrait se soumettre le faible afin de donner l’image d'être le seigneur et se sentir supérieur physiquement au prochain. Dans la foi dans la Force et dans le Pouvoir de Dieu l'homme se sentirait petit et son prochain aussi, chose qui le pousserait à aider celui-ci comme un frère et ne l'élèverait pas au-dessus de lui comme un patron. Seulement une très petite partie des hommes se sent dépendant d’un Être qui est outre mesure puissant et rempli de Force et ils se soumettent à Celui-ci en connaissance de cause. Ils se donnent à Sa Conduite et maintenant ils sont menés par Sa Volonté, tandis que ceux qui sont sans foi laissent toujours valoir leur volonté, donc ils s'éloignent de Dieu, c'est-à-dire qu’ils conservent leur résistance contre Dieu, parce qu'ils ne Le reconnaissent pas. Dieu Se fait certes reconnaître en faisant valoir Sa Force et Sa Puissance dans tout ce qui entoure l'homme et même dans l'homme lui-même. Rien n’existerait sans la Force de Dieu, rien ne pourrait arriver sans Son Pouvoir et seulement dans cela l'homme devrait déjà reconnaître qu'il ne peut pas nier cette Puissance et cette Force à un Être supérieur, parce que lui-même ne peut rien créer tout seul de ce qui l'entoure. Mais il ne s'occupe pas de cette démonstration claire, ou bien il la considère en tant qu’homme entièrement isolé de cette Force créatrice. Il ne reconnaît pas que Celle-ci le saisit, il ne reconnaît aucune Entité, avec laquelle lui-même soit en liaison indissoluble. Et donc Dieu se tient éloigné de lui comme lui se tient à l'écart de Dieu, et Il ne peut pas lui tourner le Rayonnement de Son Amour, mais parfois il lui fait sentir Son Pouvoir, pour qu'il apprenne à Le reconnaitre. Mais cela se déroulera toujours dans le cadre de la spontanéité, pour que l'homme ne soit pas forcé à la foi. Il pourra toujours trouver une explication purement naturelle à cela, lorsque la Puissance et la Force de Dieu se manifestent en lui de sorte que son propre pouvoir et sa force soient ébranlés. Mais cette foi est absolument nécessaire si l'homme veut mener une vie terrestre correspondant à la Volonté de Dieu; parce que seulement lorsqu’il reconnaît une Entité qui est au-dessus de lui, qui est parfaite en tout et qui doit aussi être outre mesure puissante et pleine de Force, il cherche à s'adapter à Elle au travers de sa tendance spirituelle. Ainsi il tend vers le Haut, parce qu'il reconnaît être dans l'abîme, il cherche à établir la liaison avec Elle, pour pouvoir accueillir d’Elle la Force qui rend facile cette remontée. Alors il mène un chemin de vie qui correspond à la Volonté de Dieu. Etant donné qu’il croit, il ne craint pas cette Divinité éternelle, mais il L'aime et cherche de se rendre digne de Son Amour. Dès qu'il tend vers Dieu, il est saisi par Son Amour, et ainsi Il se révèle aux hommes comme l'éternel Amour qui désire Ses créatures.

Amen