• Terug

Wetmatigheid – Door God gewilde ordening – Volmaaktheid

Wat voor de mens zichtbaar is, laat een bepaalde wetmatigheid zien, wat door hem echter als vanzelfsprekend beschouwd wordt, omdat hij niets anders kent. Het ontstaan en vergaan van alle dingen kan dus al in zijn verschillende fasen doorgrond worden. Dat wil zeggen dat de mens elke gebeurtenis van de ontwikkeling en het wordingsproces van alle dingen die zichtbaar voor hem zijn kent, zodra hij er aandacht aan schenkt. Deze wetmatigheid maakt het onderzoeken voor de mensen dus makkelijker, want daaruit kunnen ze conclusies trekken en hierop hun kennis weer voortbouwen.

Maar de mensen dringen alleen maar de natuurwetten binnen. Ze zien alleen maar dat het zo is, maar niet waarom het zo is, zoals het is. Ze beschouwen de natuurlijke gevolgen weliswaar als doel of zin van de oorzaak, maar weten niet dat zowel de oorzaak alsook het doel van elke wetmatigheid alleen maar geestelijk te zoeken en te vinden is, dat de geestelijke ontwikkeling van al het natuurlijke zijn wetmatigheid met zich meebrengt. En ook het geestelijke leven verloopt volgens een bepaalde wetmatigheid. Dat wil zeggen dat er slechts één wil geldt in het geestelijke rijk en overeenkomstig deze wil voltrekt zich het geestelijke werkzaam zijn in het totale universum, in het aardse en het geestelijke rijk.

En omdat deze wil met een niet te overtreffen wijsheid gepaard gaat, moet deze ook constant zijn. Dat wil zeggen dat deze niet voortdurend kan wisselen, omdat dit niet met de niet te overtreffen wijsheid van God in overeenstemming zou zijn. En daarom is ook in het geestelijke rijk de voortdurende opwaartse ontwikkeling aan een bepaalde wetmatigheid onderworpen en dat het puur geestelijk begrepen moet worden, dat alles zich in een door God gewilde ordening voltrekt en het geestelijk rijk dus het toppunt van volmaaktheid is, zodra het geestelijke zich aan deze orde onderwerpt, zich zodoende de wil van God eigen gemaakt heeft.

De aardse schepping is een tot vorm geworden idee van God, dat het onvolmaakt geestelijke de goddelijke ordening binnen moet leiden. Het moet de gang door al de scheppingswerken gaan, om zich dus gedwongen te schikken in de goddelijke ordening, omdat het de wetmatigheid van de natuur niet ongedaan kan maken, zoals de mens zulks ook niet tot stand brengt, zelfs wanneer hij werken van vernietiging verricht, die een overtreding zijn tegen de goddelijke ordening. Tegen de wil van God. Maar hij is niet in staat om natuurwetten ongedaan te maken of op te heffen.

In het geestelijke rijk kan het geestelijke eveneens door zijn weerspannigheid zichzelf van de goddelijke ordening buitensluiten, dus ook ver van God af staand binnen de eigen wil blijven. Maar het zal dan nooit volmaakt worden, dus bij het geestelijke rijk kunnen horen, dat gelukzaligheid en volmaakte harmonie betekent, omdat de goddelijke wil en de goddelijke ordening dit geestelijke rijk regeren, maar het zal zichzelf afzonderen en toch weer door de goddelijke wil gedwongen worden om in een bepaalde wetmatigheid een verdere ontwikkelingsgang af te leggen, totdat het zich uiteindelijke vrijwillig in de goddelijke orde schikt.

De scheppingen in de natuur op aarde geven er het beste bewijs van, dat alles moet vergaan, wat zich tegen de goddelijke natuurwet verzet. De wetten van de natuur zijn onverbiddelijk en waar er geen acht op geslagen wordt, zijn meestal dood en ontbinding het gevolg. En het is daarom, dat de mens zich ook bewust wordt, dat niets willekeurig is, maar dat er een wil boven alles staat, die in elk scheppingswerk, dat wil zeggen in zijn wetmatigheid, tot uiting komt en gerespecteerd moet worden. En dat deze wetmatigheid in de diepste wijsheid en liefde van God zijn grondslag heeft, omdat deze in zekere zin de voorwaarde tot volmaaktheid is.

Amen

Lawfulness.... God-ordained order.... perfection....

What is visible to man bears witness to a certain regularity, which he takes for granted because he knows no other way. The coming into being and passing away of all things can therefore already be fathomed in its various phases, i.e., the human being knows about every process, about the development and evolution of all things that are visible to him as soon as he pays attention to them. This regularity therefore makes research easier for people, because they can draw conclusions from it and build their knowledge on these again. But men only penetrate into the laws of nature, they only investigate that it is so, but not why it is so. Although they regard the natural consequence as the purpose or goal of the cause, they do not realize that both the cause and the purpose of every lawfulness can only be sought and found spiritually, that spiritual development determines the lawfulness of everything natural. And spiritual life also unfolds in a certain regularity, i.e., there is only one will in the spiritual kingdom, and according to this will the spiritual work takes place in the whole universe, in the earthly and in the spiritual kingdom. And since this will is paired with unsurpassable wisdom, it must also be constant, i.e. it cannot constantly change because that would not be in harmony with God's unsurpassable wisdom. And that is why also in the spiritual kingdom the constant higher development is subject to a certain regularity, and that this is to be understood purely spiritually, that everything takes place in a God-willed order and the spiritual kingdom is therefore the epitome of perfection, as soon as the spiritual subordinates itself to this order, thus has made the will of God its own. Earthly creation is an idea of God that has become a form, which is to introduce the imperfect spiritual into the divine order; it has to go the course through all works of creation, therefore has to fit into the divine order, because it cannot overturn the lawfulness of nature, just as man as such cannot achieve this, even if he accomplishes works of destruction, which are an offence against the divine order, against the will of God. But he is not able to overturn or abolish the laws of nature. In the spiritual kingdom the spiritual can likewise exclude itself from the divine order through its rebelliousness, thus it can also remain apart from God in its own will. But then it will never be perfect, therefore never be able to belong to the spiritual kingdom, which means bliss and fullest harmony, because divine will and divine order govern this spiritual kingdom, but it will separate itself and yet again be forced by divine will to cover a further path of development in a certain regularity until it finally still voluntarily joins the divine order. The creations of nature on earth provide the best proof that everything that rebels against the divine law of nature must perish. The laws of nature are inexorable, and where they are not observed, death and dissolution are usually the result.... And this is because the human being also realizes that nothing is arbitrary but that there is a will above everything which expresses itself in every work of creation, i.e. in its lawfulness, and which must be respected.... And that this lawfulness is founded in the deepest wisdom and love of God, because it is, so to speak, the precondition for perfection....

Amen

(Book 33 ends with proclamation 2576,

Book 34 comprises the proclamations 2733 - 2746,

Book 35/36 comprises the proclamations 2747 - 2776,

Book 37 begins with proclamation 2777.

The proclamations not listed are also missing in Bertha Dudde's manuscripts).