• Terug

Goddelijke ingreep

In de chaos van de verwoesting, die door de menselijke wil een steeds grotere omvang aanneemt, grijpt de Heer Zelf in, als de dag daarvoor gekomen is. En deze ingreep zal tot stand brengen, dat een volkerenstrijd tot een einde komt, weliswaar tegen de wil van die mensen in, voor wie dit einde weinig succesvol lijkt.

De wereld is in dwaling verstrikt geraakt. Ze gelooft de aardse ontwikkeling zelf te kunnen bepalen en denkt niet aan de wil van de macht, die alles in de hemel en op aarde bestuurt. Ze denkt er niet aan, dat deze zich op een bepaald moment zal uiten. Dat wil zeggen dat ze op zal treden tegen de wil van de mensen, als deze geheel tegen de goddelijke wil in handelt. Zodra de machtigste wil niet meer erkend wordt en er geen acht meer op geslagen wordt, zal Hij Zichzelf uiten en dat op een manier, die een gevoelige uitwerking op de mensen zal hebben. Dat wil zeggen dat hun aardse leven in andere banen geleid zal worden en alle aardse plannen en hoop vernietigd zullen worden. De mensheid moet er weer op gewezen worden, dat ze machteloos is tegenover de Schepper van de hemel en de aarde. Dat alleen Zijn wil regeert en dat een liefdeloos optreden van de mensheid een rechtvaardige straf tot gevolg heeft.

De mensen schrikken voor niets terug en ze proberen elkaar wederzijds te vernietigen. Dit druist geheel tegen het doel van de mensen in, wat op aarde een leven in liefde leiden is. De goddelijke rechtvaardigheid grijpt nu in de menselijke wil in, doordat ze de mensheid met hetzelfde slaat, als wat haar wil tot daad liet worden. Doordat ze de natuurelementen de vrije loop laat en deze een vernietigingswerk van een veel grotere omvang verrichten om de mensen een hogere wil te laten zien.

Want de mensen hebben elk geloof in een hogere macht verloren. En omdat ze niet vrezen voor een macht boven zich, grijpen ze meedogenloos naar de meest liefdeloze middelen om zich hun vermeende recht te verschaffen. Ze misbruiken hun vrije wil, die hun gegeven werd om in liefde werkzaam te zijn. Tot bevrijding uit de banden van degene, die van elke liefde gespeend is. Maar ze dienen hem. Ze voeren zijn wil uit. Ze geven zich als het ware aan hem over als zijn plaatsvervangers op aarde. Ze behoren hem toe en hij overheerst hen helemaal en zodoende gebruikt hij hen om dat te verwoesten, wat God liet ontstaan. Om allerlei soorten scheppingen te vernietigen.

God gaf elk ding zijn doel, maar de tegenstander van God drijft de hem toebehorende mensen aan om deze scheppingen voortijdig te vernietigen, opdat deze hun doel nooit tot het einde toe kunnen vervullen. En de mensen voeren het vrijwillig uit. Ze overtreffen elkaar in liefdeloosheid en vrezen geen macht, die hen ter verantwoording zou kunnen roepen. De mensheid is geheel losgeraakt van haar geest. Ze is zo ver van God verwijderd dat enkel een gewelddadig ingrijpen haar denken anders kan leiden en zodoende veroorzaakt ze deze ingreep zelf.

God laat dit in Zijn goedheid en milddadigheid nog geen strafgericht zijn, want Hij heeft medelijden met de mensheid, die stevig gebonden is. Hij wil niet vernietigen, maar hulp bieden. En Zijn wijsheid kiest het enige middel, dat wel heel smartelijk is, maar toch succes op kan leveren. Hij laat Zichzelf in Zijn macht en kracht zien. Hij spreekt met onverzettelijke stem. Hij uit Zich zo gewelddadig, dat de mens tot nadenken gedwongen wordt, maar God dwingt de wil van de mens niet en daarom zal ook slechts een klein deel Hem in dit natuurgebeuren herkennen, omdat zij Hem herkennen willen. Maar van de anderen neemt de tegenstander van God bezit. Ze dienen hem en zijn voor eeuwige tijden verloren.

Amen

Göttlicher Eingriff....

In das Chaos der Verwüstung, das durch menschlichen Willen immer schlimmere Ausmaße annimmt, greift der Herr Selbst ein, so der Tag gekommen ist. Und dieser Eingriff wird es zuwege bringen, daß ein Völkerringen sein Ende nimmt, zwar gegen den Willen der Menschen, denen dieses Ende wenig erfolgreich scheint. Die Welt ist in einem Irrtum befangen, sie glaubt, die irdische Entwicklung selbst bestimmen zu können, und bedenket nicht den Willen der Macht, Die alles beherrscht im Himmel und auf Erden. Sie bedenkt nicht, daß Diese Sich äußert zu gegebener Zeit, d.h., daß Sie dem Willen der Menschen entgegentritt, so dieser gänzlich gegen den göttlichen Willen handelt. Sowie der mächtigste Wille nicht mehr anerkannt und beachtet wird, äußert Er Sich Selbst, und das in einer Weise, die sich empfindlich an den Menschen auswirkt, d.h. ihr irdisches Leben in andere Bahnen lenkt und jegliche irdischen Pläne und Hoffnungen zerstört. Es muß die Menschheit wieder darauf hingewiesen werden, daß sie machtlos ist dem Schöpfer des Himmels und der Erde gegenüber, daß Sein Wille allein regieret und daß ein liebloses Gebaren der Menschheit eine gerechte Strafe nach sich zieht. Die Menschen schrecken vor nichts zurück, und sie suchen sich gegenseitig zu vernichten. Es widerspricht dies ganz der Bestimmung des Menschen, auf Erden ein Leben in Liebe zu führen.... Die göttliche Gerechtigkeit greift nun ein in den menschlichen Willen, indem sie die Menschheit mit dem gleichen schlägt, was ihr Wille zur Tat werden ließ.... indem sie den Naturelementen freien Lauf lässet und diese ein Vernichtungswerk vollbringen von weit größerem Ausmaß, um den Menschen einen höheren Willen zu erzeigen.

Denn es haben die Menschen jeden Glauben verloren an eine höhere Gewalt. Und weil sie keine Macht über sich fürchten, greifen sie bedenkenlos zu den lieblosesten Mitteln, um sich ihr vermeintliches Recht zu schaffen. Sie mißbrauchen ihren freien Willen, der ihnen gegeben wurde zum Liebeswirken, zur Erlösung aus den Banden dessen, der bar jeder Liebe ist. Sie aber dienen ihm, sie führen seinen Willen aus, sie geben sich gewissermaßen ihm selbst hin als Stellvertreter auf Erden, sie sind ihm hörig, und er beherrschet sie gänzlich, und also benützet er sie, um das zu zerstören, was Gott erstehen ließ.... um zu vernichten Schöpfungen verschiedenster Art. Einem jeden Ding gab Gott seine Bestimmung, der Gegner Gottes aber treibt die ihm hörigen Menschen dazu, vorzeitig diese Schöpfungen zu zerstören, auf daß diese ihre Bestimmung nicht zu Ende führen können. Und die Menschen führen willig aus, sie überbieten sich in Lieblosigkeiten und fürchten keine Macht, die sie zur Rechenschaft ziehen könnte. Es ist die Menschheit entgeistet, sie ist Gott so fern, daß nur noch ein gewaltsamer Eingriff ihr Denken anders leiten kann, und also zieht sie diesen göttlichen Eingriff selbst heran. Gott in Seiner Güte und Milde läßt es noch kein Strafgericht sein, denn Ihn erbarmt die Menschheit, die tief in Fesseln liegt.... Er will nicht vernichten, sondern Hilfe bringen, und Seine Weisheit wählt das einzige Mittel, das wohl sehr schmerzlich ist, aber doch Erfolg bringen kann. Er zeigt Sich Selbst in Seiner Macht und Stärke, Er spricht mit eherner Stimme, Er äußert Sich so gewaltig, daß der Mensch zum Nachdenken gezwungen wird, doch den Willen des Menschen zwingt Gott nicht, und darum wird auch nur ein kleiner Teil Ihn erkennen in diesem Naturgeschehen, weil er Ihn erkennen will.... Von den anderen aber ergreift der Gegner Gottes Besitz, sie dienen ihm und sind verloren für ewige Zeiten....

Amen