• Terug

Geloof en liefde

Het geloof en de liefde leiden naar het eeuwige leven, naar de gelukzaligheid. Maar het één is zonder de ander niet in te denken. Wie in de liefde leeft, is door de liefde, die immers God Zelf is, innig met God verbonden. Zodoende herkent hij God ook in alles, wat hem omgeeft. Hij ziet Hem als de Schepper van alle dingen, Die alles kan verrichten wat Hij wil en Die Zijn enorme liefde ertoe brengt om in alle wijsheid werkzaam te zijn.

En zodoende gelooft hij in een God van liefde, wijsheid en almacht. Hij gelooft dat hij Zijn schepsel is, uit Hem voortgekomen is en onscheidbaar met Hem verbonden is. En hij herkent ook zijn bestemming en zijn doel, want de liefde maakt hem wijs. Hij kan niet anders denken dan goed, omdat hij in de liefde staat. En hij herkent zijn denken en weten als waarheid en is daarvan overtuigd. Zodoende gelooft hij.

En opnieuw zal een mens, die in een liefdevolle, wijze en almachtige Schepper van de hemel en de aarde gelooft, niet anders kunnen, dan in liefde leven, want deze kennis, dit overtuigde geloof, moet een werkzaam zijn in liefde tot gevolg hebben, omdat het anders alleen maar holle woorden zijn, als de mens zijn geloof betuigt. Woorden waarin de liefde ontbreekt. Want als de mens geen activiteiten in liefde verricht, dan is de wijsheid ook niet in hem en zodoende ontbreekt het hem aan het vermogen van het inzicht. Het ontbreekt hem aan het geloof, ofschoon hij dit door woorden wil betuigen.

Zodoende is het geloof dood, want het levende geloof heeft onvermijdelijk een werkzaam zijn in liefde tot gevolg, omdat degene die God herkent, Hem ook lief moet hebben. En God zal hém weer liefhebben en dit betekent dat de mens zich nu gedrongen voelt om in liefde werkzaam te zijn, omdat de liefde van God als kracht naar hem toestroomt, die tot activiteit aanspoort.

De liefde kan echter verschillend van sterkte zijn en daarom moet ook de liefhebbende mens worstelen om een sterk, onwankelbaar geloof. Want een zwak geloof brengt ook het werkzaam zijn in liefde in gevaar of het vermindert dit werkzaam zijn. Hoe dieper het geloof van de mens is, des te ijveriger doet hij zijn best om de geboden van God te houden, die onbaatzuchtige liefde voor de naaste vereisen.

De kracht van het geloof bepaalt dus de werkzaamheid in liefde van de mens en daarom kan men gerust aan het geloof van een mens twijfelen of deze als een dood geloof bestempelen, als hij geen acht slaat op de geboden van liefde, ofschoon hij door woorden een diep geloof probeert voor te wenden. Want geloof en liefde zijn niet zonder elkaar in te denken, omdat degene die in de liefde staat ook moet geloven, want liefde is kracht uit God, die de mens ook tot het inzicht leidt. Want iets inzien, betekent in de waarheid hiervan geloven.

De mens, die tot liefde in staat is, zal zodoende ook diep in het geloof staan, want God Zelf leidt hem tot het inzicht. Dat wil zeggen dat Hij hem verlicht, zodat hij nu met volle overtuiging kan geloven. Dat zijn geloof levend is. Dat hij werkzaam in liefde is, omdat hij gelooft.

Amen

La fede e l’amore

La fede e l’amore conducono alla Vita eterna, alla Beatitudine. Ma l’una non è pensabile senza l’altro. Chi vive nell’amore, è interiormente unito con Dio attraverso l’amore, dato che Dio Stesso E’ l’Amore. Quindi riconosce anche Dio in tutto ciò che lo circonda. Lo considera il Creatore di tutte le cose, il Quale può compiere tutto ciò che vuole e che il Suo ultragrande Amore Lo determina ad agire in tutta la Sapienza. E quindi crede in un Dio dell’Amore, della Sapienza e dell’Onnipotenza, crede che sia la Sua creatura, proceduta da Lui ed unita inseparabilmente con Lui. E riconosce anche la sua destinazione e la sua meta, perché l’amore rende l’uomo saggio, non può pensare altro che bene e giusto, perché sta nell’amore. E riconosce il suo pensare e sapere come Verità, ne è convinto, quindi crede. E nuovamente un uomo che crede in un amorevole, saggio ed onnipotente Creatore del Cielo e della Terra, non potrà altro che vivere nell’amore, perché questa conoscenza, questa fede convinta deve aver per conseguenza un agire nell’amore, altrimenti sono solo parole vuote se l’uomo afferma la sua fede, parole alle quali manca la vita. Perché se l’uomo non svolge opere d’amore, allora in lui non c’è nemmeno la Sapienza e quindi gli manca la Forza della conoscenza. Gli manca la fede, benché la vuole affermare attraverso parole. Quindi la fede è morta, perché la fede viva ha per conseguenza inevitabilmente un agire nell’amore, perché chi riconosce Dio, Lo deve anche amare. E Dio lo riamerà e questo significa che l’uomo ora si sente spinto all’agire nell’amore, perché gli affluisce l’Amore di Dio come Forza che spinge all’attività. Soltanto la fede può essere di forza differente e perciò l’uomo che ama, deve anche lottare per una forte fede irremovibile, perché una fede debole mette anche a rischio l’agire d’amore oppure lo diminuisce. Più profonda è la fede dell’uomo, con più fervore si sforza ad osservare i Comandamenti di Dio che richiedono l’amore disinteressato per il prossimo. La forza della fede determina quindi l’attività d’amore dell’uomo e perciò si può tranquillamente dubitare nella fede di un uomo oppure descriverla come una fede morta, benché attraverso parole cerchi di fingere una profonda fede. Perché fede ed amore non si possono pensare l’una senza l’altro, perché chi sta nell’amore, deve anche credere, perché l’amore è la Forza di Dio che guida l’uomo anche nella conoscenza. Ma riconoscere qualcosa significa credere nella sua Verità. L’uomo capace di amare quindi starà anche nella profonda fede, perché Dio Stesso lo guida alla conoscenza, cioè lo illumina, in modo che ora possa credere colmo di convinzione, che la sua fede sia viva, che agisca nell’amore perché crede.

Amen