• Terug

Geloof en liefde

Het geloof en de liefde leiden naar het eeuwige leven, naar de gelukzaligheid. Maar het één is zonder de ander niet in te denken. Wie in de liefde leeft, is door de liefde, die immers God Zelf is, innig met God verbonden. Zodoende herkent hij God ook in alles, wat hem omgeeft. Hij ziet Hem als de Schepper van alle dingen, Die alles kan verrichten wat Hij wil en Die Zijn enorme liefde ertoe brengt om in alle wijsheid werkzaam te zijn.

En zodoende gelooft hij in een God van liefde, wijsheid en almacht. Hij gelooft dat hij Zijn schepsel is, uit Hem voortgekomen is en onscheidbaar met Hem verbonden is. En hij herkent ook zijn bestemming en zijn doel, want de liefde maakt hem wijs. Hij kan niet anders denken dan goed, omdat hij in de liefde staat. En hij herkent zijn denken en weten als waarheid en is daarvan overtuigd. Zodoende gelooft hij.

En opnieuw zal een mens, die in een liefdevolle, wijze en almachtige Schepper van de hemel en de aarde gelooft, niet anders kunnen, dan in liefde leven, want deze kennis, dit overtuigde geloof, moet een werkzaam zijn in liefde tot gevolg hebben, omdat het anders alleen maar holle woorden zijn, als de mens zijn geloof betuigt. Woorden waarin de liefde ontbreekt. Want als de mens geen activiteiten in liefde verricht, dan is de wijsheid ook niet in hem en zodoende ontbreekt het hem aan het vermogen van het inzicht. Het ontbreekt hem aan het geloof, ofschoon hij dit door woorden wil betuigen.

Zodoende is het geloof dood, want het levende geloof heeft onvermijdelijk een werkzaam zijn in liefde tot gevolg, omdat degene die God herkent, Hem ook lief moet hebben. En God zal hém weer liefhebben en dit betekent dat de mens zich nu gedrongen voelt om in liefde werkzaam te zijn, omdat de liefde van God als kracht naar hem toestroomt, die tot activiteit aanspoort.

De liefde kan echter verschillend van sterkte zijn en daarom moet ook de liefhebbende mens worstelen om een sterk, onwankelbaar geloof. Want een zwak geloof brengt ook het werkzaam zijn in liefde in gevaar of het vermindert dit werkzaam zijn. Hoe dieper het geloof van de mens is, des te ijveriger doet hij zijn best om de geboden van God te houden, die onbaatzuchtige liefde voor de naaste vereisen.

De kracht van het geloof bepaalt dus de werkzaamheid in liefde van de mens en daarom kan men gerust aan het geloof van een mens twijfelen of deze als een dood geloof bestempelen, als hij geen acht slaat op de geboden van liefde, ofschoon hij door woorden een diep geloof probeert voor te wenden. Want geloof en liefde zijn niet zonder elkaar in te denken, omdat degene die in de liefde staat ook moet geloven, want liefde is kracht uit God, die de mens ook tot het inzicht leidt. Want iets inzien, betekent in de waarheid hiervan geloven.

De mens, die tot liefde in staat is, zal zodoende ook diep in het geloof staan, want God Zelf leidt hem tot het inzicht. Dat wil zeggen dat Hij hem verlicht, zodat hij nu met volle overtuiging kan geloven. Dat zijn geloof levend is. Dat hij werkzaam in liefde is, omdat hij gelooft.

Amen

Glaube und Liebe....

Der Glaube und die Liebe führen zum ewigen Leben, zur Seligkeit. Doch eines ist ohne das andere nicht zu denken. Wer in der Liebe lebt, der ist mit Gott inniglich verbunden durch die Liebe, die ja Gott Selbst ist.... Also erkennt er auch Gott in allem, was ihn umgibt.... Er sieht Ihn als Schöpfer aller Dinge an, Der alles vollbringen kann, was Er will, und Den Seine übergroße Liebe dazu bestimmt, in aller Weisheit zu wirken. Und also glaubt er an einen Gott der Liebe, der Weisheit und der Allmacht.... er glaubt, daß er Sein Geschöpf ist, hervorgegangen aus Ihm und untrennbar mit Ihm verbunden.... Und er erkennt auch seine Bestimmung und sein Ziel, denn ihn macht die Liebe weise, er kann nicht anders denken als gut und richtig, weil er in der Liebe steht.... Und er erkennt sein Denken und Wissen als Wahrheit, er ist davon überzeugt, also glaubt er.... Und wiederum wird ein Mensch, der glaubt an einen liebevollen, weisen und allmächtigen Schöpfer des Himmels und der Erde, nicht anders können, als in der Liebe zu leben, denn diese Erkenntnis, dieser überzeugte Glaube muß ein Liebeswirken zur Folge haben, ansonsten es nur leere Worte sind, so der Mensch seinen Glauben beteuert.... Worte, denen das Leben fehlt.... Denn verrichtet der Mensch keine Werke der Liebe, so ist auch in ihm nicht die Weisheit, und also mangelt es ihm an Erkenntniskraft. Ihm fehlt der Glaube, wenngleich er durch Worte ihn bezeugen will. Also ist der Glaube tot, denn der lebendige Glaube zieht unweigerlich ein Liebeswirken nach sich, weil, wer Gott erkennt, Ihn auch lieben muß. Und Gott wird ihn wiederlieben, und dies bedeutet, daß der Mensch sich nun gedrängt fühlt zum Liebeswirken, weil die Liebe Gottes als Kraft ihm zuströmt, die zur Tätigkeit antreibt. Nur kann der Glaube von verschiedener Stärke sein, und es muß daher auch der liebende Mensch ringen um starken, unerschütterlichen Glauben.... Denn ein schwacher Glaube gefährdet auch das Liebeswirken, oder er verringert dieses. Je tiefer des Menschen Glaube ist, desto eifriger ist er bemüht, die Gebote Gottes zu halten, die uneigennützige Liebe zum Nächsten fordern. Die Stärke des Glaubens bestimmt also die Liebetätigkeit des Menschen, und daher kann man getrost am Glauben eines Menschen zweifeln oder ihn als einen toten Glauben bezeichnen, so er die Gebote der Liebe unbeachtet läßt, wenngleich er durch Worte einen tiefen Glauben vorzutäuschen sucht. Denn Glaube und Liebe sind nicht ohneeinander zu denken, weil, wer in der Liebe steht, auch glauben muß, denn die Liebe ist Kraft aus Gott, die auch den Menschen ins Erkennen leitet. Etwas erkennen aber heißt an die Wahrheit dessen glauben. Der liebefähige Mensch wird also auch tief im Glauben stehen, denn Gott Selbst leitet ihn zum Erkennen, d.h., Er erleuchtet ihn, so daß er nun voller Überzeugung glauben kann.... daß sein Glaube ein lebendiger ist, daß er wirket in Liebe, weil er glaubt....

Amen