• Terug

Liefde voor de materie is een geestelijke achteruitgang

Elke materialistische gedachte helpt tot het vermeerderen van de materie en is dus hinderlijk voor de vooruitgang van de ziel. Want zodra de mens naar materie verlangt, wordt de ziel in een toestand teruggeworpen, die ze sedert lang overwonnen had. Ze gaat dus weer de verbinding met deze materie aan. Ze sluit zich weer aan bij het nog onrijpe geestelijke in de materie en dit betekent voor de ziel altijd een achteruitgang. Zodoende moet de mens zijn gedachten altijd los kunnen maken. Hij moet contact zoeken met het geestelijke, dat op een hogere trede staat en hij mag het eenmaal tot stand gebrachte contact niet verbreken, doordat hij naar dat verlangt, wat deel is van de tegenstander van God. Deze zal de gedachten van de mens steeds kwellen. Het zal zich aan hem presenteren in de vreugden van de wereld, in aardse genietingen of aards bezit en het zal de mens willen verleiden om enkel zulke genietingen toegedaan te zijn.

En het staat de mens vrij om voor of tegen God te kiezen. En als hij nu meer naar de wereld neigt, doet hij door zijn instemming de materie toenemen. De gedachte is geestelijke kracht, die nu op de verkeerde manier gebruikt wordt, als de mens zich in gedachten bezighoudt met dat, wat hij moet overwinnen. Hij moet zijn aardse opdracht wel te midden van de materie vervullen, maar steeds alleen maar op zo’n manier, dat hij de materie helpt zich te bevrijden. Dat hij deze naar haar eigenlijke doel leidt, dat wil zeggen ertoe brengt te dienen. Dat hij dus deze materie gebruikt tot welzijn van de medemens en hij daardoor eveneens dienend bezig is.

Maar zodra hij de materie voor zichzelf begeert om zich daardoor een aangenaam leven te verschaffen, betreft zijn liefde het nog onrijpe geestelijke, dat hij aan zich probeert te binden, maar niet wil bevrijden. Dit is een verkeerde liefde. Het is de begeerte naar bezit, hetgeen nooit bevorderlijk is voor de ziel, want de mens streeft naar beneden in plaats van omhoog. Hij zoekt de vereniging met dat, wat hij allang overwonnen had en zo zet hij een stap achteruit.

Maar als hij het geestelijke in de materie helpt, doordat hij een dienende activiteit voor hem mogelijk maakt, dan verkort hij diens ontwikkelingsgang aanzienlijk. Hij helpt het geestelijke om zijn uiterlijke vorm te overwinnen. Zo neemt de materie dan niet toe, maar vermindert het zich, terwijl het geestelijke daarin vrijkomt om in een nieuw materieel omhulsel weer de strijd tegen de materie te beginnen.

Als de liefde van de mens de materie betreft, dus het uiterlijke omhulsel, dan moet deze liefde bestreden worden. Als ze echter het geestelijke in het omhulsel betreft, dan zal de liefde verlossend werkzaam zijn. Ze zal het geestelijke naar de vrijheid helpen, terwijl de liefde voor de materie het geestelijke veel langer in de vorm gevangenhoudt, omdat ze hier geen afstand van wil doen en zo’n liefde betekent voor lange tijd gevangenschap voor het geestelijke, dat de materie niet kan ontvluchten, omdat het overwinnen van de materie hem onmogelijk gemaakt wordt.

Amen

Amor à matéria Regressão (espiritual)....

Todo pensamento material ajuda a aumentar a matéria e é, portanto, um entrave ao progresso da alma. Pois assim que o ser humano deseja a matéria, a alma é levada de volta a um estado que há muito tempo já superou. Volta, portanto, a unir-se a esse material, volta a unir-se ao espiritual ainda imaturo na matéria, o que significa sempre um passo atrás para a alma. Portanto, o ser humano deve ser capaz de desprender-se de seus pensamentos a qualquer momento, deve buscar o contato com o espiritual, que está em um nível superior, e não pode desprender-se do contato uma vez estabelecido, desejando aquilo que é parte do adversário de Deus. Ele sempre sitiará os pensamentos do ser humano, ele se apresentará a ele nos prazeres do mundo, nos prazeres terrenos ou nos bens terrenos, e desejará tentar o ser humano a só homenagear tais prazeres para afastá-lo de Deus. E o ser humano é livre de decidir a favor ou contra Deus. E se ele agora se inclina mais para o mundo, ele aumenta a matéria através do seu consentimento. É o pensamento do poder espiritual que agora é usado de forma errada quando o homem está mentalmente preocupado com o que ele deve superar. Ele deve certamente cumprir a sua tarefa terrena no meio da matéria, mas somente sempre de tal maneira que ajude a redimir a matéria, que a guie para o seu verdadeiro propósito, ou seja, que a faça servir, que use toda a matéria em benefício do seu semelhante e assim também trabalhe de maneira serviçal. Mas, tão logo ele deseje a matéria para si mesmo a fim de criar uma vida agradável para si mesmo através dela, seu amor é para o espiritual ainda imaturo, que ele tenta acorrentar para si mesmo, mas não quer redimir. Este é um amor errado, é uma ganância pelos bens que nunca é benéfica para a alma, pois o ser humano se esforça para baixo em vez de para cima, ele busca a unificação com aquilo que há muito venceu e assim se molda a si mesmo de forma retrógrada. Mas se ele ajuda o espiritual na matéria, tornando possível uma atividade de serviço para ele, ele encurta seu curso de desenvolvimento em uma quantidade considerável, ele ajuda o espiritual a superar sua forma externa..... Assim, a matéria não é então aumentada, mas reduzida, enquanto o espiritual se torna livre nela, a fim de iniciar novamente a luta contra a matéria numa nova cobertura material. Se o amor do ser humano se aplica à matéria, ou seja, à concha exterior, então deve ser combatido.... No entanto, se se aplicar à substância espiritual dentro da casca, o amor terá um efeito redentor, ajudará a substância espiritual a tornar-se livre, enquanto o amor pela matéria manterá a substância espiritual cativa na forma por muito mais tempo porque não quer despojar-se dela e tal amor significa longos períodos de prisão para a substância espiritual que não pode escapar da matéria porque se torna impossível para ela superar a matéria...._>Amém