• Terug

Het doorgeven van geestelijke kost – Naastenliefde

Geestelijke kost geeft de mensen de benodigde kracht om weerstand te bieden tegen het kwaad en voor de arbeid aan de ziel. En hij hoeft daarom niet te vrezen, dat het hem aan kracht zou kunnen ontbreken als hij deze nodig heeft. Dat wil zeggen als hij de wil heeft om geestelijk opwaarts te gaan. De wil zal hem ook steeds de kracht geven, die door het in ontvangst nemen van het goddelijke woord de mens bezorgd kan worden.

Zijn geestelijke honger zal altijd gestild worden en hij zal het voedsel voor de ziel niet meer willen missen, als hij daar eenmaal mee gevoed werd. Want het is een goddelijk geschenk. Het is de uiting van Zijn liefde. Het is de toevoer van kracht en versterking. Als de mens deze eenmaal ontvangen heeft, betekent het voor de mens een gebrek, als de mens dit geschenk ontbeert. En God ontneemt hem dit goddelijke geschenk niet willekeurig en dus blijft de voeding van de ziel een voortdurende, zolang de mens zelf het genadegeschenk niet veronachtzaamt.

Maar nu gebiedt de liefde om ook de medemens geestelijk voedsel aan te bieden. Hem in zekere zin eveneens te voeden, opdat hij de weg over de aarde zo af kan leggen, zoals het Gods wil is. Pas dan bewijst de mens het waardig te zijn om door God met Zijn liefde bedacht te worden.

De liefde moet de mensen aansporen om de medemensen hetzelfde te geven, als wat voor hen onontbeerlijk geworden is. Het moet de kracht en de genade doorgeven in het besef, dat zonder deze geestelijke kost de medemensen gebrek moeten lijden en dat God het genadegeschenk aan alle mensen op aarde toe laat komen. Want de mensen moeten voortdurend strijden tegen de boze krachten en hebben versterking nodig om met hun strijd door te kunnen gaan.

De geestelijke kost wordt door God uit liefde aan de mensen aangeboden en deze moet met dezelfde liefde aan de medemensen doorgegeven worden. Pas dan maakt de ontvanger van het goddelijke genadegeschenk zich waardig voor God en vervult het eerste gebod door de naaste lief te hebben als zichzelf.

Amen

Transmitiendo el alimento espiritual.... Amor al prójimo....

El alimento espiritual da al ser humano la fuerza necesaria para resistir al mal y al trabajo en su alma. Y por eso no necesita temer que alguna vez le falta fuerza si la necesita, es decir, si tiene voluntad al ascenso espiritual. La voluntad siempre le proporcionará la fuerza que le puede ser suministrado a través de la recepción de la Palabra divina. El hambre espiritual será saciada en cualquier momento y ya no querrá perderse el alimento del alma una vez que haya sido alimenta con ello. Porque es un don divino, es la expresión de Su amor, es el suministro de fuerza y fortalecimiento, que para un hombre faltar significa pobreza del alma una vez que la ha recibido. Pero Dios no retira arbitrariamente este don divino, por lo que la alimentación espiritual permanece constante mientras el hombre mismo no desprecie el don de la gracia.

Pero ahora el amor exige que ofrezcamos también alimento espiritual a nuestros semejantes, para alimentarlos también, por así decirlo, para que puedan recorrer el camino de la Tierra como es la voluntad de Dios. Sólo entonces el hombre se muestra digno del amor de Dios por él. El amor debería impulsar al hombre a dar a sus semejantes las mismas cosas que se han vuelto indispensables para él mismo; Debe transmitir la fuerza y la gracia sabiendo que sin el alimento espiritual sus semejantes sufrirán y que Dios permitirá que el don de la gracia llegue a la Tierra para todos los humanos....

Porque los humanos tienen que luchar constantemente con las fuerzas del mal y necesitan fuerzas para poder luchar. El alimento espiritual ha sido ofrecido al hombre de Dios por amor, y debe transmitirse a los demás seres humanos con el mismo amor. Sólo entonces el receptor se hace digno del don divino de la gracia de Dios y cumple el primer mandamiento, de amar al prójimo como a uno mismo....

amén