• Terug

Het idee van tijd en ruimte als vrij of onvrij wezen

In de periode van de eeuwigheid betekent het niets in welke ontwikkelingsfase, dat wil zeggen in welke verlossingsperiode, het geestelijke de aardse gang aflegt, want de tijd daarvoor en ook daarna is zo eindeloos lang, dat de tijd van de gebondenheid in de vorm slechts als een ogenblik ingeschat kan worden. Evenwel is het voor het geestelijke zelf niet om het even, want hoe eerder het van de drukkende uiterlijke vorm bevrijd wordt, des te eerder worden voor hem de heerlijkheden van het geestelijke rijk ontsloten. Terwijl het voorheen tot de negatieve krachten behoorde, is het nu een positieve kracht geworden, om welke reden de tijd van het vrij komen niet ernstig genoeg nagestreefd kan worden. Ondenkbaar lange tijd heeft het God tegengewerkt, maar gedurende eeuwigheden is het nu werkzaam voor God en met God.

Maar zolang het geestelijke gebonden is, voelt het zich als een onvrij wezen en lijdt het en bovendien heeft het in deze tijd een ander idee van tijd en ruimte dan daarna in de eeuwigheid als vrij wezen. En zo lijkt deze tijd van onvrijheid ondraaglijk lang voor hem en dit ervaren van tijd wordt eveneens door God toegelaten om in het geestelijke het verlangen naar de vrijheid te versterken.

Wanneer dus het wezenlijke zich op aarde belichaamt, is onbelangrijk, Steeds zal hij deze tijd als uiterst lang durend ondervinden en daaronder lijden. Maar naderhand, als lichtwezen, lijkt deze tijd haar als een vluchtig ogenblik. Want als onvolmaakt wezen in het hiernamaals lijdt het nog onder dezelfde inschatting van tijd. De tijd van lijden lijkt vaak zelfs een nooit eindigende tijd, zodra het wezen tot een volledige passiviteit verdoemd is. Want des te groter is zijn kwelling, omdat het uitzicht op een verandering van zijn toestand, de kwelling van het wezenlijke zou verminderen.

Enkel het onvolmaakte wezen zal zodoende altijd het bewustzijn van tijd hebben, zowel op aarde, als in het hiernamaals, terwijl een volmaakt wezen noch aan tijd-, noch aan ruimtewetten onderworpen is. Voor hem is alles op elk moment aanwezig. Zodoende kent het voltooide geestelijke geen vergankelijkheid, tegenwoordige tijd en toekomst, maar is dit alles alleen maar een idee. Het wezen kan op hetzelfde moment alles tegelijk meemaken, hetgeen voor de mensen op aarde onbegrijpelijk is.

Maar de tijd van lijden van voorheen kan niet meer als tijd van lijden beschouwd worden, alleen maar als een louteringsproces, dat absoluut noodzakelijk en daarom onafwendbaar was, maar dat het niet meer als kwellend ervaart, omdat leed en kwellingen er voor het lichtwezen niet meer toe doen. In de toestand van vrijheid is het wezen zo buitengewoon gelukkig, dat het de proeftijd op aarde alleen maar als een noodzakelijk tussenstation beschouwt, dat hem dit onnoemelijk grote geluk opgeleverd heeft.

Amen

Termo para tempo e espaço como livre ou não livre de ser....

No período da eternidade não importa em que fase do desenvolvimento, ou seja, em que período da redenção o espiritual cobre o curso terreno, para o tempo antes e também depois é tão infinitamente longo que o tempo de estar ligado na forma só pode ser avaliado como um momento. No entanto, não é indiferente para o próprio espiritual, pois quanto mais cedo ele for libertado da forma externa opressiva, mais cedo as glórias do reino espiritual se tornarão acessíveis a ele; assim, enquanto antes pertencia às forças negativas, agora tornou-se a força positiva, razão pela qual o tempo de se tornar livre não pode ser lutado com seriedade suficiente. Por um tempo inconcebivelmente longo trabalhou contra Deus, mas por eternidades agora está ativo para Deus e com Deus.... No entanto, enquanto o ser espiritual estiver ligado, ele se sente como um ser livre e sofre e, além disso, tem um conceito diferente de tempo e espaço durante este tempo do que depois, na eternidade, como um ser livre. E assim esse tempo de escravidão parece insuportavelmente longo para ele, e esse sentimento de tempo é também permissão divina para fortalecer o desejo de liberdade do ser espiritual. Portanto, quando o ser espiritual se encarna na terra não tem importância, ele sempre sentirá que este tempo é extremamente longo e sofrerá com isso; mas depois, como um ser de luz, aparecerá a ele como um momento fugaz.... Mas como um ser imperfeito no além ainda sofre com a mesma estimativa de tempo.... muitas vezes o tempo de sofrimento parece não ter fim assim que o ser é condenado à inatividade completa. Pois a sua agonia é tanto maior quanto a perspectiva de uma mudança de estado reduziria a agonia do ser. Daí que somente o ser imperfeito terá sempre a consciência do tempo, tanto na Terra como no além, enquanto que o ser perfeito não está sujeito nem à lei do tempo nem à lei do espaço. Tudo está sempre presente para ele, portanto o ser espiritual aperfeiçoado não conhece passado, presente ou futuro, mas tudo isso é apenas um conceito.... O ser pode experimentar tudo ao mesmo tempo, o que é incompreensível para as pessoas na Terra. Mas deixará de poder considerar o tempo do sofrimento antes como um tempo de sofrimento, mas apenas como um processo de purificação que era indispensável e, portanto, inevitável, mas que já não experimenta como agonizante, porque o sofrimento e a agonia são eliminados para o ser da luz. No estado de liberdade o ser é tão feliz que só considera o tempo dos testes na Terra como uma escala necessária que lhe trouxe esta felicidade indescritível...._>Amém