• Terug

Het idee van tijd en ruimte als vrij of onvrij wezen

In de periode van de eeuwigheid betekent het niets in welke ontwikkelingsfase, dat wil zeggen in welke verlossingsperiode, het geestelijke de aardse gang aflegt, want de tijd daarvoor en ook daarna is zo eindeloos lang, dat de tijd van de gebondenheid in de vorm slechts als een ogenblik ingeschat kan worden. Evenwel is het voor het geestelijke zelf niet om het even, want hoe eerder het van de drukkende uiterlijke vorm bevrijd wordt, des te eerder worden voor hem de heerlijkheden van het geestelijke rijk ontsloten. Terwijl het voorheen tot de negatieve krachten behoorde, is het nu een positieve kracht geworden, om welke reden de tijd van het vrij komen niet ernstig genoeg nagestreefd kan worden. Ondenkbaar lange tijd heeft het God tegengewerkt, maar gedurende eeuwigheden is het nu werkzaam voor God en met God.

Maar zolang het geestelijke gebonden is, voelt het zich als een onvrij wezen en lijdt het en bovendien heeft het in deze tijd een ander idee van tijd en ruimte dan daarna in de eeuwigheid als vrij wezen. En zo lijkt deze tijd van onvrijheid ondraaglijk lang voor hem en dit ervaren van tijd wordt eveneens door God toegelaten om in het geestelijke het verlangen naar de vrijheid te versterken.

Wanneer dus het wezenlijke zich op aarde belichaamt, is onbelangrijk, Steeds zal hij deze tijd als uiterst lang durend ondervinden en daaronder lijden. Maar naderhand, als lichtwezen, lijkt deze tijd haar als een vluchtig ogenblik. Want als onvolmaakt wezen in het hiernamaals lijdt het nog onder dezelfde inschatting van tijd. De tijd van lijden lijkt vaak zelfs een nooit eindigende tijd, zodra het wezen tot een volledige passiviteit verdoemd is. Want des te groter is zijn kwelling, omdat het uitzicht op een verandering van zijn toestand, de kwelling van het wezenlijke zou verminderen.

Enkel het onvolmaakte wezen zal zodoende altijd het bewustzijn van tijd hebben, zowel op aarde, als in het hiernamaals, terwijl een volmaakt wezen noch aan tijd-, noch aan ruimtewetten onderworpen is. Voor hem is alles op elk moment aanwezig. Zodoende kent het voltooide geestelijke geen vergankelijkheid, tegenwoordige tijd en toekomst, maar is dit alles alleen maar een idee. Het wezen kan op hetzelfde moment alles tegelijk meemaken, hetgeen voor de mensen op aarde onbegrijpelijk is.

Maar de tijd van lijden van voorheen kan niet meer als tijd van lijden beschouwd worden, alleen maar als een louteringsproces, dat absoluut noodzakelijk en daarom onafwendbaar was, maar dat het niet meer als kwellend ervaart, omdat leed en kwellingen er voor het lichtwezen niet meer toe doen. In de toestand van vrijheid is het wezen zo buitengewoon gelukkig, dat het de proeftijd op aarde alleen maar als een noodzakelijk tussenstation beschouwt, dat hem dit onnoemelijk grote geluk opgeleverd heeft.

Amen

Concepto de tiempo y espacio como ser libre o no libre....

En el periodo de la eternidad, es irrelevante en qué fase de desarrollo, es decir, en qué periodo de redención, en qué tiempo lo espiritual recorre el camino de la Tierra, porque el tiempo antes y después es tan infinitamente largo, que el tiempo de la atadura en la forma sólo puede ser valorado como un momento. Sin embargo, no es indiferente a lo espiritual mismo, porque cuanto más antes se libere de la forma exterior opresora, tanto más pronto le serán reveladas las glorias del reino espiritual; Entonces, si bien pertenecía a las fuerzas negativas, ahora se ha convertido en una fuerza positiva, por lo que uno no se puede esforzar con la suficiente seriedad por el tiempo de la liberación.

Ha obrado contra Dios durante un tiempo inconmensurablemente largo, pero desde hace eternidades ha estado activo para Dios y con Dios.... Pero mientras lo espiritual está atado, se siente como un ser no libre y sufre, y además tiene un concepto diferente durante este tiempo del tiempo y espacio que después en la eternidad como ser libre. Por eso ese tiempo de falta de libertad le parece insoportablemente largo, y este sentido del tiempo es también un permiso divino para aumentar el deseo de libertad en lo espiritual.

Entonces, cuando la esencia se encarna en la Tierra, es irrelevante; siempre sentirá que este tiempo dura extremadamente largo y sufrirá por ello; pero después, como ser de luz, se le aparece como un momento fugaz.... Sin embargo, como ser imperfecto en el más allá, todavía sufre de la misma estimación del tiempo.... a menudo el tiempo del sufrimiento incluso le parece interminable, ya que el ser está condenado a la completa inactividad. Cuando mayor sea su tormento, porque la perspectiva de cambiar su condición reduciría el tormento del ser.

La conciencia del tiempo sólo la tendrá siempre el ser imperfecto, tanto en la Tierra como en el más allá, mientras que el ser perfecto no está sujeto a las leyes del tiempo ni del espacio. Todo está presente para él en todo momento, por eso lo espiritual perfecto no conoce el pasado, el presente y el futuro, sino que todo esto sólo es un concepto.... El ser puede experimentar todo al mismo tiempo, lo que es incomprensible para los humanos en la Tierra. Sin embargo, ya no podrá mirar el periodo de sufrimiento como un periodo de sufrimiento, sino sólo como un periodo de purificación, que era indispensable y, por tanto, inevitable, pero que ya no lo percibe como una tortura, porque el sufrimiento y el tormento quedan eliminados para el ser de luz. En el estado de libertad, el ser es tan extremadamente feliz que ve el tiempo de prueba en la Tierra sólo como una escala necesaria que le ha traído esta felicidad indescriptiblemente grande....

amén