• Volver

Coacción espiritual.... Dogma....

Debéis tener plena libertad espiritual.... nadie debe obligaros a pensar de una determinada manera; no debéis ser guiados ni alejados, mediante mandatos o prohibiciones de un bien espiritual, sea cual sea su naturaleza.... dependerá enteramente de vosotros cómo os relacionáis con el bien espiritual que recibís, porque debe quedar en vuestras manos decidir si lo veis de forma positiva o negativa.

Y así tampoco se os debe enseñar doctrinas de fe como si fueran dogmas que estéis obligados a creer si no deseáis sufrir castigos espirituales o terrenales. Es erróneo obligaros a creer algo, pues solo se debe creer en la verdad pura, y por consiguiente, toda doctrina de fe debe ser examinada primero para comprobar su veracidad.... la cual a menudo se os niega, y así os veis forzados a aceptar esas doctrinas bajo coacción espiritual.

Dios os ha dado el libre albedrío, Él os ha dotado con el don del entendimiento. Por lo tanto, todo ser humano debe ser libre de creer lo que desee, incluso ante la verdad más pura. Porque solo gracias a su libre albedrío está en la Tierra, solo su libre decisión es valorada, no los pensamientos y acciones que se os imponen bajo coacción. El libre albedrío caracteriza al ser humano como una criatura divina, la libertad de voluntad debe lograr el regreso a Dios, el libre albedrío del ser humano debe decidirse libremente por Dios.

Las Enseñanzas espirituales tienen como propósito mostrarle el camino correcto hacia Dios.... Y también le enseñarán al ser humano el camino correcto, si corresponden a la verdad. Sin embargo, bajo la influencia del adversario de Dios, se ha introducido muchas falsedades y errores en el mundo.... Las doctrinas de la fe están plagadas de errores y ahora pueden convertirse en un obstáculo para alcanzar el camino correcta hacia Dios. Y eso es lo que el ser humano debe decidir por sí mismo, debe orientarse, por voluntad propia al bien espiritual que se le ofrece, pues algún día tendrá que responder por su estilo de vida en la Tierra, por su desarrollo espiritual.

Sin embargo, puede lograr un gran progreso espiritual a través de la fe correcta, es decir, a través de la aceptación de la verdad, y por lo tanto, debe esforzarse por experimentar esta verdad. Y esto requiere del libre albedrío y un examen serio de lo que se le presenta. Pero si una Enseñanza de fe se eleva a la categoría de un “dogma”, entonces en cierto sentido se le prohíbe al ser humano a examinarla; debe someterse, por así decirlo, a una autoridad superior, la cual, sin embargo, no está autorizada a coartar la libertad de voluntad del ser humano. Pues la coacción espiritual no es la voluntad de Dios, y un dogma es una coacción espiritual. Cada individuo debe ser responsable de su propia salvación del alma; por lo tanto, también se le debe permitir a cada individuo de tener la libertad de interactuar con las propias ideas, si se trata de un conocimiento espiritual, acerca de la enseñanzas que le exige creer.

Debe estar dispuesto a acercarse a Dios

Y entonces reconocerá claramente lo que surge de Él, y solo eso lo aceptará como verdad. Este examen no debe serle prohibido por parte de organizaciones eclesiásticas, pues de lo contrario el ser humano se vería privado en su pensar y actuar. Solo a través de su libertad de voluntad el ser humano puede recuperar la perfección que una vez sacrificó por su propio libre albedrío. Por lo tanto, este libre albedrío no debe ser vulnerado durante la vida terrenal, que es lo que siempre implicaría un dogma. Solo aquello que un ser humano elige libremente aceptar es decisivo para su madurez del alma, para su destino en la eternidad....

amén

DUHOVNA PRISILA.... DOGMA....

Trebate imatu potpunu duhovnu slobodu.... ni od koje strane ne trebate biti prisiljavani na vaše razmišljanje, putem zapovijedi i zabrana ne trebate biti vođeni do ili spriječavani od duhovnih dobara, koje god vrste ona bila.... Treba biti skroz prepušteno vama kako ćete se postaviti prema duhovnom blagu koje primate, a isto tako ne trabate biti spriječavani primati duhovno blago, pošto mora biti prepušteno vama samima da li ćete se u odnosu na to postaviti pozitivno ili negativno.

Tako da vam vjerska učenja ne smiju biti predstavljana kao “dogma”, koju znači morate vjerovati ako ne želite biti duhovno ili zemaljski kažnjeni. Krivo je zapovijedati vam da nešto vjerujete, jer vjerovati se treba samo ono što je Čista Istina, i svako vjersko učenje stoga mora biti preispitano s obzirom na svoju istinitost.... a to vam se često brani i vi dakle pod “duhovnom prisilom” morate prihvatiti ta učenja.

Bog vam je dao slobodnu volju, On vas je opremio darom razuma, tako da svakom čovjeku mora biti slobodno to što će vjerovati, čak i kad mu je ponuđena i najčišća Istina. Jer samo svoje slobodne volje radi on je na Zemlji, samo će se uvažavati/vrednovati njegova slobodna volja, a ne razmišljanje i postupanje koje je pod prisilom volje od njega zahtijevano. Sloboda volje čovjeka karakterizira kao Božansko biće, sloboda volje treba postići povratak k Bogu, volja čovjeka treba se slobodno odlučiti za Boga.

E sad, duhovna učenja samo mu trebaju pokazati pravi put k Bogu.... A ona će čovjeku i pokazati pravi put, ako su ona u skladu sa Istinom. No putem djelovanja protivnika Boga u svijet je došlo puno laži i neistine.... Vjerska učenja su prožeta neistinom, tako da ona prije da mogu biti zapreka tako da se ne dospije na pravi put prema Bogu. A to treba odlučiti sam čovjek, on u slobodnoj volji treba zauzeti stav u odnosu na ponuđeno mu duhovno blago, jer on sam će jednom morati polagati račune za svoj način života na Zemlji, za njegov duhovni razvoj.

No on u ispravnoj vjeri, tj. u prihvaćanju Istine može postići veliki duhovni napredak, i stoga se i treba truditi saznati tu Istinu, a to zahtijeva slobodnu volju i ozbiljnu provjeru onoga što mu se nudi. Ali ako je neko vjersko učenje izdignuto u “dogmu”, tad je čovjeku na izvjestan način zabranjeno provjeravanje, on se takoreći mora podložiti višoj pojavi, koja međutim sa svoje strane nije ovlaštena čovjeku obrezivati slobodu volje. Jer, duhovna prisila nije Božja volja, a dogma jeste duhovna prisila.... Svaki pojedini čovjek mora odgovarati za svoj spas duše, tako da se svaki pojedini čovjek mora smjeti pozabaviti svojim misaonim blagom, tamo gdje se radi o duhovnom znanju, o učenjima u koja se od njega zahtijeva da vjeruje.

On mora imati volju da dospije do Boga, i onda će on jasno i spoznati što je proizišlo od Boga, i samo to će on onda prihvaćati kao Istinu. A ta provjera ne smije mu se braniti od strane niti jedne crkvene organizacije, inače se čovjeka čini ne-slobodnim u njegovom razmišljanju i djelovanju. Jedino putem slobode njegove volje čovjek može ponovo postići savršenstvo, od kojeg je nekoć isto tako u slobodnoj volji odustao. Stoga se tokom zemaljskog života ne smije dirati ta slobodna volja, što bi međutim “dogma” uvijek značila. Jedino ono što si čovjek prisvoji u slobodnoj volji, odlučujuće je za njegovu zrelost duše, za njegovu sudbinu u vječnosti....

AMEN