• Nazaj

STANJE NEMOČI V ONSTRANSTVU....

Neizkoriščenega časa na Zemlji v onstranstvu ni mogoče nikoli nadoknaditi, čeprav je tudi tam mogoč vzpon k višinam. Proces preobrazbe na Zemlji poteka hitro, medtem ko je v onstranstvu potrebna nepopisno dolga doba, da se duša dvigne do stopnje svetlobe, ki omogoča ustvarjanje in delovanje. Na Zemlji sta volja k Bogu in goreča molitev dovolj, da duša prejme moč, saj ji je ta na voljo v neomejeni meri, medtem ko je v onstranstvu bitje v stanju nepopolnosti brez moči, in zato iz lastne volje ne more ničesar storiti.

Kar pomaga duši, da se osvobodi iz težke ovojnice, zahteva moč. Te moči duša nima, zato svojega stanja ne more poljubno spremeniti, temveč si mora moč najprej pridobiti s svojo voljo. Toda volja je šibka prav zato, ker je bitje nepopolno. V zemeljskem življenju pa zadošča volja k Bogu, da se njegova moč poveča, kakor hitro človek veruje v Jezusa Kristusa in njegovo odrešenjsko delo. Jezus Kristus je to okrepljeno moč volje pridobil za ljudi s svojo smrtjo na križu. Vse, kar človek stori, je izraz moči, zato lahko človek neprestano uporablja in izkorišča moč, saj mu neprestano priteka. Tako kadarkoli lahko opravlja dejanja ljubezni, ki ga osvobajajo njegovih vezi, če le to želi, tudi če je še nepopoln.... tega nepopolno bitje v onstranstvu ne more. Kajti če želi pomagati in dajati ljubezen.... to lahko stori le, če sam prejme ljubezen in jo nato lahko posreduje naprej. In to ljubezen, ki tako postane moč, morajo najprej vanjo usmeriti voljna bitja.... ali bodisi ljudje z molitvijo.... kar pa je dejanje človekove svobodne volje in (molitve) si bitja onostranstva sicer želijo, vendar ga (nikogar) ne morejo prisiliti.... ali pa jo podelijo svetlobna bitja, ki so sposobna dajati, a lahko to storijo šele takrat, ko ima bitje željo, da bi tudi samo pomagalo in delovalo z ljubeznijo. Tako mora biti najprej prisotna volja do služenja, preden se lahko zgodi prenos moči, in bitje v svojem bednem stanju najprej misli nase, ne pa na sočutne duše.

Na Zemlji človek uporablja moč za kakršnokoli dejavnost in s tem nenehno služi, ne da bi se tega nujno zavedal. Tako se lahko njegova duša oblikuje tudi nezavedno, če ga notranje nagiba k dobremu in se temu nagibu ne upira. S tem se moč v njem povečuje in njegovo zemeljsko življenje je lahko nepredstavljivo uspešno, saj mu vsako dobro dejanje prinaša novo moč in ga zavestno usmerja k Bogu. V zemeljskem življenju torej človek lahko dela ali opušča, kar želi, saj ga ne ovira pomanjkanje moči, medtem ko v onostranstvu volja samodejno ne daje moči, temveč je volja za pomagati tista, ki mu prinaša moč. Moč, ki jo prejme, koristi tistim bitjem, ki jim želi pomagati, in z voljo do pomoči si pridobi tudi ljubezen svetlobnih bitij, ki se nato obrnejo tudi nanj. Vzpon v višje sfere se za nepopolne duše začne z ljubečim dejanjem, vendar traja nepredstavljivo dolgo, preden doseže isti cilj, ki ga ljudje na Zemlji zlahka dosežejo, saj lahko takoj udejanijo svojo voljo, saj imajo potrebno moč.

Volja in moč sta nujno potrebni za preobrazbo še vedno temnega bitja v bitje svetlobe. Če pa je bitje brez moči, ostaja njegovo stanje nespremenjeno, torej takšno, kakršno je bilo ob odhodu z Zemlje. Volja, usmerjena navzgor, mu prinaša večjo moč, dokler prebiva na Zemlji, medtem ko je v onostranstvu prejemanje te moči povezano z enim pogojem.... in sicer s posredovanjem te moči dušam, ki potrebujejo pomoč. Človek si mora torej želeti moč za druge duše; želja delovati v ljubezni mora biti povod za njeno pridobivanje, tedaj mu bo tudi dana. Zato si mora človek to moč želeti v korist drugih duš. Kot razlog za prošnjo za to moč mora obstajati želja po delovanju v ljubezni; potem mu bo ta moč tudi dana. Pripravljenost za delovanje v ljubezni je torej pogoj za prejem moči. V zemeljskem življenju pa to moč lahko človek poseduje, tudi če je ne uporablja za dejanja ljubezni. In zato lahko človek na Zemlji doseže nepredstavljiv duhovni napredek, če le uporablja moč, ki mu pripada, v skladu z Božjo voljo. Lahko se popolnoma preobrazi v bitje svetlobe in ob vstopu v posmrtno življenje stoji v stanju svetlobe, ki mu prinaša nepredstavljivo nebeško blaženost-

Človek, ki zapusti zemeljsko življenje v duhovni temi, potrebuje neskončno veliko časa, da se preobrazi v nosilca svetlobe, čeprav mu v onstranstvu pomagajo bitja svetlobe, ki nenehno delajo, da bi temo pripeljala k svetlobi....

Amen.

Krachteloze toestand in het hiernamaals

De niet gebruikte tijd op aarde is in het hiernamaals nooit meer in te halen, ofschoon een opwaarts gaan ook daar mogelijk is. Het veranderingsproces op aarde speelt zich in korte tijd af, terwijl er in het hiernamaals een onbeschrijflijk lange tijd nodig is om de ziel in die graad van licht te brengen, die een scheppen en vormgeven tot gevolg heeft. Op aarde is de wil tot God en een innig gebed, dat de ziel kracht gegeven wordt, voldoende, want de kracht staat haar onbeperkt ter beschikking, terwijl in het hiernamaals het wezen krachteloos is in het stadium van de onvolmaaktheid, als het niets meer kan doen uit eigen wil. Want wat haar help vrij te komen uit het knellende omhulsel, vereist kracht. Deze kracht bezit ze niet en daarom kan ze haar toestand niet naar believen veranderen, maar ze moet deze kracht eerst verwerven door haar wil. Maar de wil is zwak, juist omdat het wezen onvolmaakt is. In het aardse leven daarentegen is de wil tot God voldoende, zodat zijn kracht toeneemt, zodra de mens in Jezus Christus en Zijn verlossingswerk gelooft. Want Jezus Christus heeft door Zijn dood aan het kruis deze versterkte wilskracht voor de mensen verworven.

Alles wat de mens doet, is een uiting van kracht. Zodoende kan de mens onophoudelijk kracht gebruiken en benutten, omdat deze hem onophoudelijk toestroomt. Hij kan dus de werken van liefde, het hem uit zijn boeien bevrijden, altijd verrichten, zodra hij maar wil. Ook wanneer hij nog onvolmaakt is, hetgeen het onvolmaakte in het hiernamaals niet kan. Want ofschoon het ook zou willen helpen en liefde geven, het kan dit pas, wanneer het zelf liefde ontvangt en het zo dus als zodanig doorgeven kan.

En deze liefde, die dus kracht wordt, moet eerst gegeven worden door wezens, die bereidwillig zijn om te geven. Of door mensen door het gebed. Maar wat een daad van de vrije wil van de mens is en door de wezens in het hiernamaals wel gewenst is, maar niet afgedwongen kan worden. Of door lichtwezens, die in staat zijn tot geven, maar die ook pas dan uit kunnen delen, wanneer het wezen het verlangen heeft om van zijn kant te helpen en liefhebbend werkzaam te zijn. Dus moet eerst de wil om te dienen aanwezig zijn, voordat de krachtoverdracht plaats kan vinden en het wezen denkt in zijn deerniswekkende toestand eerder eerst aan zichzelf dan aan de zielen, die medelijden hebben.

Op aarde gebruikt de mens de kracht voor wat voor activiteit dan ook en hij dient daardoor voortdurend, zonder zich bewust aan dienstbaarheid te onderwerpen. Zodoende kan zijn ziel zich ook onbewust ontwikkelen, wanneer het hem innerlijk aanzet tot het goede en het zich tegen deze aandrift niet verzet. En daardoor neemt de kracht in hem toe en zijn aardse leven kan onvoorstelbaar succesvol zijn, omdat elke goede handeling hem nieuwe kracht oplevert en hem bewust naar God laat streven.

In het aardse leven kan de mens doen en laten wat het wil, omdat hij niet door een gebrek aan kracht gehinderd wordt. Terwijl in het hiernamaals de wil nog niet tegelijkertijd de ontvangst van kracht betekent, maar pas de wil om te helpen hem kracht oplevert. De kracht, die hem nu gegeven wordt, komt in zekere zin het wezen ten goede, dat hij hulp wil geven en door de wil om te helpen verwerft hij nu ook de liefde van de lichtwezens en pas nu wordt hij ook door hen bedacht.

De weg omhoog begint weliswaar bij het moment van de liefhebbende werkzaamheid van een onvolmaakte ziel, maar ze heeft ondenkbaar lange tijd nodig, voordat ze hetzelfde doel bereikt, wat de mens op aarde gemakkelijk kan bereiken, omdat hij onmiddellijk zijn wil in de daad om kan zetten, omdat hem daartoe de kracht niet ontbreekt. Wil en kracht zijn absoluut nodig voor de verandering van een nog duister wezen in een lichtwezen.

Als het wezen nu krachteloos is, dan blijft zijn toestand onveranderd. Dat wil zeggen hetzelfde als het was bij het verscheiden van de aarde. De naar boven gerichte wil levert hem een toename van kracht op, zolang hij op aarde verblijft, terwijl in het hiernamaals de schenking van kracht met een voorwaarde verbonden is, namelijk met het doorgeven van deze kracht aan hulpbehoevende zielen. Het wezen moet dus naar kracht verlangen voor andere zielen.

Een werkzaam willen zijn in liefde moet de aanleiding zijn voor het verzoeken om kracht. Dan zal deze kracht hem ook gegeven worden. De bereidwilligheid tot werkzaamheid in liefde is dus de voorwaarde voor de schenking van kracht. Maar in het aardse leven kan de mens over de kracht beschikken, ook wanneer hij deze niet gebruikt om werkzaam te zijn in liefde. En daarom kan op aarde de mens ongekende geestelijke vooruitgang boeken, zodra hij de hem toekomende kracht volgens de goddelijke wil gebruikt.

Hij kan zich geheel tot lichtwezen vormen en bij zijn intrede in het hiernamaals in een graad van licht staan, die hem onvoorstelbare hemelse gelukzaligheden oplevert. En een wezen, dat in de duisternis van geest het aardse leven verlaat, heeft eindeloze tijden nodig om zich tot een lichtdrager te ontwikkelen, ofschoon hem ook in het hiernamaals hulp verleend wordt van de kant van de lichtwezens, die onophoudelijk actief zijn om het duistere naar het licht te leiden.

Amen