• Volver

Nacimiento de Cristo....

Ningún ser humano puede comprender la profundidad del amor divino expresado, que Dios Mismo descendió a la Tierra para llevar a cabo la obra de Redención para los seres humanos. La inconmensurable culpa del pecado Le conmovió, ya que no podía ser expiada por los pecadores mismos, ya que la ofensa contra el amor de Dios se produjo con plena conciencia de la culpa.... porque no fue la “deficiencia” lo que no dejó reconocer a estos su ofensa contra Dios, sino que estos seres estaban en la luz más brillante y, por lo tanto, también reconocieron a Dios en Su poder y gloria....Pero no Lo vieron y, por lo tanto, en contra de su mejor juicio, siguieron a aquel que se les presentó como Dios y Creador.... lo siguieron porque podían verlo, aun sabiendo que él también era solo un producto de la voluntad creativa del poder de Dios.

Ahí reside la magnitud de la culpa, que los seres estaban en la luz de la cognición, y a pesar de todo se apartaron de su Dios y Creador desde la Eternidad. Ya no podían expiar esta gran culpa, ya no podían deshacer el pecado, y quedaban cargados con esto, y solo quedaba una posibilidad; que Dios Mismo expiara la culpa.... lo cual, sin embargo, solo podía ocurrir dentro del marco de la justicia divina, porque toda culpa exige expiación para ser perdonada.... Y para realizar esta expiación para la humanidad, Dios descendió a la Tierra y llevó a cabo la obra de Redención en el hombre Jesús....

Dios Mismo no podía sufrir, pero quiso tomar sobre Sí el sufrimiento que la humanidad merecía por el pecado de haberse apartado de Dios.... Y así, un hombre tomó sobre Si este sufrimiento, en cuyo caparazón se encarnó Dios Mismo.... el Amor Eterno, Que ahora quiso ofrecer el sacrificio, el sacrificio de rescate por la gran culpa.... Un hombre, Cuyo corazón rebosaba de amor Se dejó clavar en la cruz por toda la humanidad y solo el amor Le impulso a esta obra de Misericordia.

Un ser humano con todas las debilidades y temores humanos recorrió un camino terrenal amargo, el amor en su interior creció cada vez más, pues Dios Mismo estaba en este ser humano. Por lo tanto, solo el amor fue siempre el factor determinante del hombre Jesús en sus palabras y acciones, así como finalmente el amor tomó el amargo camino del sufrimiento y sufrió y murió en la cruz.... No se trató de un acto arbitrario de un hombre que se sacrificó por beneficio propio, sino que fue impulsado a esta obra de misericordia únicamente por amor, pues sabía que el camino al Reino de la luz estaba cerrado para ellos y tenía que mantenerse cerrado, si no hubieran sido previamente liberados de su culpa pecaminosa....

Él sabía en qué consistía el pecado original y que jamás podrían expiarlo por sí mismos. Por lo tanto, Se ofreció a Si mismo para ofrecer a Dios el sacrificio expiatorio y redimir a sus semejantes. Pero en realidad, fue el Amor en Él lo que Lo impulso a hacerlo; fue el Amor Eterno Mismo el que deseó redimir a los seres humanos de su inconmensurable culpa, pues en el hombre Jesús se manifestaba la Divinidad Eterna en toda su plenitud.

Así pues, debe entenderse la Encarnación de Dios; que el Amor Eterno se encarnó en un ser humano que se preparó de tal manera que el Amor Eterno pudiera morar en Él, y por lo tanto, todo lo que el hombre Jesús hizo en su vida terrenal, Dios Mismo lo hizo verdaderamente en Él.... y que el “amor” determinó al hombre Jesús en su querer, pensar y actuar, eso significa que el hombre sufrió y murió en la cruz, pero que Dios Mismo estaba dentro de este hombre y, por lo tanto, que Él llevó a cabo la obra de Redención para todos los seres humanos.

Solo cuando los seres humanos comprendan que Dios es Amor comprenderán también el problema de la encarnación de Dios, y comprenderán que Dios y Jesucristo son Uno y que no son dos personas, y que, por lo tanto, la Unidad divina no debe ser cuestionada, porque el amor llenó la forma humana y, por lo tanto, la forma externa del hombre Jesús era también la forma visible del Amor divino Mismo, que no eran seres separados, sino siempre Dios Mismo.

Solo así se podrá resolver el problema de la encarnación de Dios; entonces, también reconocer a Jesucristo será fácil para el ser humano, y éste encontrará refugio en Él e invocará a Dios Mismo, reconociéndolo así. Y su pecado original será borrado, porque Dios Mismo descendió a la Tierra por ese pecado y realizó la obra de Redención, la obra de Expiación por él....

amén

KRISTUSOVO ROJSTVO.... II.

Nihče ne more oceniti globine Božanske Ljubezni, katera se je izrazila v dejstvu, da se je Bog Osebno spustil na Zemljo, da bi namesto človeštva uresničil delo Odrešenja. On se je usmilil ljudi zaradi ogromne krivde greha, ker ga sami grešniki niso bili sposobni plačati, ker je bil prekršek proti Božji Ljubezni narejen popolnoma zavestno.... ne zaradi nepopolnosti, da je bilo bitje nesposobno prepoznati svoj prekršek proti Bogu, ampak zato, ker so bila ta bitja osvetljena z blestečo svetlobo, da so tako lahko Boga prepoznala v Njegovi moči in slavi.... Oni Ga sicer niso bili sposobni videti, vendar pa so kljub boljšemu (spo)znanju sledili tistemu (Luciferju), kateri se je predstavil kot Bog in Stvarnik.... in oni so mu sledili, ker so ga lahko videli, četudi so vedeli, da je bil tudi on samo proizvod Božje ustvarjalne volje in Božje moči. Veličina krivde je v dejstvu, da so bila bitja osvetljena s svetlobo dojemanja in so se kljub temu obrnila stran od svojega Boga ter Stvarnika večnosti. Za njih je bilo namreč nemogoče, da odplačajo to ogromno krivdo, ker oni greha niso bili več sposobni izbrisati; oni so ostali obremenjeni z njim in za Boga je bila edina možnost, da ta greh odplača Osebno.... vendar pa se je to lahko zgodilo samo znotraj okvirja Božanske pravice. Namreč vsaka krivda, da bi se lahko odplačala, zahteva pokoro; da pa bi za človeštvo naredil to pokoro, se je Bog spustil na Zemljo in v človeku Jezusu uresničil delo Odrešenja....

Bog Osebno ni mogel trpeti, vendar pa je On na Sebe želel vzeti trpljenje, katerega je človeška rasa zaslužila zaradi greha njihovega predhodnega odpadništva od Boga.... In to je bil razlog, da je človeško bitje, v ovoju Katerega je se je Bog Osebno utelesil, vzelo trpljenje na Sebe.... Večna Ljubezen, Katera je na ta način želela ponuditi žrtev, žrtev pokore za ogromno krivdo.... Človeško bitje je s srcem polnim Ljubezni dovolilo, da Ga za celotno človeško raso pribijejo na Križ. In edino Ljubezen Ga je motivirala, da uresniči to delo usmiljenja. Človeško bitje se je z vsemi človeškimi slabostmi in strahovi napotilo po mukotrpni zemeljski stezi; Ljubezen v njem pa je neprestano rasla, ker je bil Bog Osebno v tem človeškem bitju, da so bile zaradi tega besede in dejanja vedno motivirane samo z Ljubeznijo (Janez 5:19, 30; 8:28; 12:49; 14:10), kakor je tudi Ljubezen končno hodila po mukotrpni stezi trpljenja, trpela in umrla na Križu. To ni bilo prostovoljno delo človeškega bitja, Katero bi je zaradi koristi žrtvovalo za Svoja bližnja človeška bitja; enostavno ga je Ljubezen spodbudila, da uresniči delo usmiljenja, ker je vedel, da njihova pot do kraljestva je in tudi mora za njih ostati zaprta, če niso najprej osvobojeni njihove krivde greha.... On je namreč vedel, iz česa je bil prvobitni greh sestavljen in da ga oni sami od sebe ne bi bili nikoli sposobni odplačati (oz. »narediti tista dela, katera bi ta greh lahko odplačala). In zaradi tega se je On prostovoljno prijavil, da bi Bogu ponudil žrtev pokore, da bi (od)rešil Svoja bližnja človeška bitja.... V Resnici pa Ga je na to spodbudila Ljubezen znotraj Njega; to je bila namreč Sama Večna Ljubezen, Katera je na ta način želela odrešiti ljudi njihove nezamisljive krivde, ker se je Večno Božanstvo v vsej polnosti zakrilo v človeškem bitju.

In zaradi tega mora biti Božje učlovečenje dojeto tako, da Se je Večna Ljubezen utelesila v človeškem bitju, Katero je Sebe pripravilo na način, da je bila Večna Ljubezen sposobna prebivati v Njem in da je bilo zaradi tega vse, kar je človeško bitje Jezus naredil v zemeljskem življenju, dejansko narejeno s strani Boga Osebno.... da je »Ljubezen« določala vse namere, misli in akcije človeškega bitja Jezusa; da je človeško bitje zagotovo trpelo in umrlo na Križu, vendar pa je bil Bog Osebno v tem človeku in da je glede na to On uresničil delo Odrešenja za človeštvo. Samo takrat, ko ljudje dojamejo, da je Bog Ljubezen (1 Janez 4:8, 16), bodo oni obenem tudi razumeli problem Božjega učlovečenja in bodo razumeli, da sta Bog in Kristus eno (Janez 10:30); da onadva nista dve osebi in da se Božanske Enosti ne more zanikati, ker je Ljubezen prežela človeški ovoj in je bila glede na to zunanja forma človeškega bitja Jezusa ravno tako vidna forma Same Božanske Ljubezni; da onadva nista bili ločeni Bitji, ampak vedno samo Bog Osebno. Problem Božjega Učlovečenja se lahko reši samo na ta način, vendar pa potem človek tudi z lahkoto priznal Jezusa. On bo namreč v Njem našel pribežališče in s tem, ko bo klical Njega, bo klical Boga Osebno in Ga na ta način obenem tudi priznal. In njegov prvobitni greh bo izbrisan, ker se je zaradi njegovega greha Bog Osebno spustil na Zemljo in namesto njega uresničil delo Odrešenja, delo pokore.

AMEN