• Volver

Nacimiento de Cristo....

Ningún ser humano puede comprender la profundidad del amor divino expresado, que Dios Mismo descendió a la Tierra para llevar a cabo la obra de Redención para los seres humanos. La inconmensurable culpa del pecado Le conmovió, ya que no podía ser expiada por los pecadores mismos, ya que la ofensa contra el amor de Dios se produjo con plena conciencia de la culpa.... porque no fue la “deficiencia” lo que no dejó reconocer a estos su ofensa contra Dios, sino que estos seres estaban en la luz más brillante y, por lo tanto, también reconocieron a Dios en Su poder y gloria....Pero no Lo vieron y, por lo tanto, en contra de su mejor juicio, siguieron a aquel que se les presentó como Dios y Creador.... lo siguieron porque podían verlo, aun sabiendo que él también era solo un producto de la voluntad creativa del poder de Dios.

Ahí reside la magnitud de la culpa, que los seres estaban en la luz de la cognición, y a pesar de todo se apartaron de su Dios y Creador desde la Eternidad. Ya no podían expiar esta gran culpa, ya no podían deshacer el pecado, y quedaban cargados con esto, y solo quedaba una posibilidad; que Dios Mismo expiara la culpa.... lo cual, sin embargo, solo podía ocurrir dentro del marco de la justicia divina, porque toda culpa exige expiación para ser perdonada.... Y para realizar esta expiación para la humanidad, Dios descendió a la Tierra y llevó a cabo la obra de Redención en el hombre Jesús....

Dios Mismo no podía sufrir, pero quiso tomar sobre Sí el sufrimiento que la humanidad merecía por el pecado de haberse apartado de Dios.... Y así, un hombre tomó sobre Si este sufrimiento, en cuyo caparazón se encarnó Dios Mismo.... el Amor Eterno, Que ahora quiso ofrecer el sacrificio, el sacrificio de rescate por la gran culpa.... Un hombre, Cuyo corazón rebosaba de amor Se dejó clavar en la cruz por toda la humanidad y solo el amor Le impulso a esta obra de Misericordia.

Un ser humano con todas las debilidades y temores humanos recorrió un camino terrenal amargo, el amor en su interior creció cada vez más, pues Dios Mismo estaba en este ser humano. Por lo tanto, solo el amor fue siempre el factor determinante del hombre Jesús en sus palabras y acciones, así como finalmente el amor tomó el amargo camino del sufrimiento y sufrió y murió en la cruz.... No se trató de un acto arbitrario de un hombre que se sacrificó por beneficio propio, sino que fue impulsado a esta obra de misericordia únicamente por amor, pues sabía que el camino al Reino de la luz estaba cerrado para ellos y tenía que mantenerse cerrado, si no hubieran sido previamente liberados de su culpa pecaminosa....

Él sabía en qué consistía el pecado original y que jamás podrían expiarlo por sí mismos. Por lo tanto, Se ofreció a Si mismo para ofrecer a Dios el sacrificio expiatorio y redimir a sus semejantes. Pero en realidad, fue el Amor en Él lo que Lo impulso a hacerlo; fue el Amor Eterno Mismo el que deseó redimir a los seres humanos de su inconmensurable culpa, pues en el hombre Jesús se manifestaba la Divinidad Eterna en toda su plenitud.

Así pues, debe entenderse la Encarnación de Dios; que el Amor Eterno se encarnó en un ser humano que se preparó de tal manera que el Amor Eterno pudiera morar en Él, y por lo tanto, todo lo que el hombre Jesús hizo en su vida terrenal, Dios Mismo lo hizo verdaderamente en Él.... y que el “amor” determinó al hombre Jesús en su querer, pensar y actuar, eso significa que el hombre sufrió y murió en la cruz, pero que Dios Mismo estaba dentro de este hombre y, por lo tanto, que Él llevó a cabo la obra de Redención para todos los seres humanos.

Solo cuando los seres humanos comprendan que Dios es Amor comprenderán también el problema de la encarnación de Dios, y comprenderán que Dios y Jesucristo son Uno y que no son dos personas, y que, por lo tanto, la Unidad divina no debe ser cuestionada, porque el amor llenó la forma humana y, por lo tanto, la forma externa del hombre Jesús era también la forma visible del Amor divino Mismo, que no eran seres separados, sino siempre Dios Mismo.

Solo así se podrá resolver el problema de la encarnación de Dios; entonces, también reconocer a Jesucristo será fácil para el ser humano, y éste encontrará refugio en Él e invocará a Dios Mismo, reconociéndolo así. Y su pecado original será borrado, porque Dios Mismo descendió a la Tierra por ese pecado y realizó la obra de Redención, la obra de Expiación por él....

amén

KRISTOVO ROĐENJE.... II.

Nitko ne može prosuditi dubinu Božanske ljubavi koja je sebe izrazila u činjenici da je Bog Osobno sišao na Zemlju kako bi ostvario čin Spasenja umjesto čovječanstva. On se sažalio nad ljudskom ogromnom krivnjom grijeha, jer sami grešnici ga nisu bili sposobni iskupiti pošto je prekršaj protiv Božje ljubavi bio počinjen potpuno svjesno.... ne zato što je nesavršenstvo učinilo biće nesposobnim prepoznati svoj prekršaj protiv Boga već zato što su ta bića bila osvjetljena blistavim svjetlom prepoznavajući tako Boga u Njegovoj moći i slavi.... Međutim, oni Ga nisu bili u stanju vidjeti i prema tome su, usprkos toj spoznaji, slijedili onog koji je sebe predstavio kao Boga i Stvoritelja.... i oni su ga slijedili jer su ga bili u stanju vidjeti iako su znali da je on, također, bio samo proizvod Božje stvaralačke volje i Božje snage. Ogromnost krivnje počiva u činjenici da su bića bila osvijetljena svjetlom realizacije i usprkos tome su se okrenuli od svoga Boga i Stvoritelja od vječnosti. I za njih je bilo nemoguće iskupiti ovu ogromnu krivnju, jer oni više nisu bili u stanju poništiti grijeh, oni su ostali opterećeni sa njime, i jedina opcija za Boga je bila Osobno iskupiti grijeh.... ali to se, opet, moglo dogoditi jedino unutar okvira Božanske pravde, pošto svaka krivnja zahtjeva okajanje da bi se mogla iskupiti. I kako bi napravio to okajanje za čovječanstvo, Bog je sišao na Zemlju i ostvario čin Spasenja u čovjeku Isusu....

Bog Osobno nije bio u stanju patiti ali On je želio uzeti patnju na Sebe koju je ljudska rasa zaslužila uslijed grijeha njihovog prethodnog otpadništva od Boga.... I to je razlog zašto je ljudsko biće, u Čijoj se kućici/čahuri Bog Osobno utjelovio, uzelo patnju na Sebe.... Vječna Ljubav, Koja je tako željela ponuditi žrtvu, žrtvu okajanja za ogromnu krivnju.... Ljudsko biće sa srcem prepunim ljubavi je dozvolilo da Ga prikucaju na križ za cijelu ljudsku rasu, i ljubav jedina Ga je motivirala ostvariti ovaj čin samilosti/milosrđa. Ljudsko biće sa svim ljudskim slabostima i strahovima se zaputilo gorkom zemaljskom stazom i ljubav u njemu je neprestano rasla, jer Bog Osobno je bio u ovom ljudskom biću i prema tome su riječi i djela čovjeka Isusa bili uvijek jedino motivirani sa ljubavlju, baš kao što je ljubav konačno hodala gorkom stazom patnje te istrpjela i umrla na križu. To nije bio proizvoljan čin ljudskog bića Koje je Sebe žrtvovalo za Svoja bližnja ljudska bića poradi dobiti, ljubav ga je prosto podstaknula ostvariti čin samilosti, pošto je znao da njihov put do kraljevstva svjetla jeste i mora ostati zatvoren za njih ako najprije nisu bili oslobođeni od njihove krivnje grijeha.... On je znao od čega se prvobitni grijeh sastojao i da oni sami od sebe nikad ne bi bili u stanju ispraviti ga [[u smislu, ‘napraviti ona djela koja bi taj grijeh mogla ispraviti’]]. I prema tome On se dobrovoljno prijavio da bi Bogu ponudio žrtvu okajanja kako bi iskupio Svoja bližnja ljudska bića.... U svoj istini, međutim, ljubav unutar Njega Ga je ponukala na to [[bila je tome uzrok]]; bila je to Sâma Vječna Ljubav, Koja je tako željela iskupiti ljude od njihove nezamislive krivnje, jer Vječno Božanstvo se sklonilo u ljudskom biću u potpunom izobilju.

I zato Božja ljudska manifestacija treba biti shvaćena tako da je Vječna Ljubav Sebe utjelovila u ljudskom biću Koje je Sebe pripremilo na način da je Vječna Ljubav bila sposobna boraviti u Njemu i da je stoga sve što je ljudsko biće Isus napravio u zemaljskom životu bilo u svoj istini napravljeno od strane Boga Osobno.... da je ‘ljubav’ određivala sve naume, misli i akcije ljudskog bića Isusa, da je ljudsko biće zasigurno patilo i umrlo na križu ali da je Bog Osobno bio u tom čovjeku, da je On prema tome ostvario čin Spasenja za čovječanstvo. Jedino kada ljudi shvate da je Bog Ljubav će oni također razumjeti problem Božje manifestacije i razumjet će da su Bog i Isus Krist jedno, da oni nisu dvije osobe, i da se Božanska Jednota [[Jedinstvo]] ne može sporiti, pošto je ljubav prožela ljudsku kućicu/čahuru i prema tome je izvanjska forma ljudskog bića Isusa bila također vidljiva forma Sâme Božanske Ljubavi, da oni nisu bili odvojena Bića već uvijek jedino Bog Osobno. Problem Božje Manifestacije se može jedino riješiti na ovaj način, ali onda će čovjeku također biti lako priznati Isusa, i on će u Njemu pronači pribježište i zazivajući Njega on će zazivati Boga Osobno, priznavajući Ga na taj način. I njegov prvobitni grijeh će biti izbrisan, pošto je Bog Osobno sišao na Zemlju zbog njegovog grijeha i umjesto njega ostvario čin Spasenja, čin okajanja.

AMEN