• Volver

El “conocimiento” no es lo mismo que “cognición”....

Las opiniones de los seres humanos se defieren mucho entre sí, especialmente en asuntos espirituales. A través de la educación, los seres humanos han adquirido un conocimiento a menudo incompleto, y por lo tanto, con demasiada frecuencia tienden a rechazarlo todo en lugar de buscar ampliarlo. En consecuencia permanecen en un estado de estancamiento de su desarrollo. Pero también pueden usar su intelecto para debilitar el conocimiento que poseen. Y entonces, han perdido todavía algo en vez de haber ganado algo durante su vida terrenal. Sin embargo, una y otra vez se les da la oportunidad de tomar una posición sobre cuestiones espirituales; una y otra vez, los golpes del destino o acontecimientos de todo tipo los impulsan a reflexionar. Y lo decisivo es su actitud interior hacia el amor....

Un ser humano dispuesto a amar también llegará lentamente al pensar correcto, incluso si antes se resistía. Pero donde falta todo amor, la mente siempre prevalecerá, creando más confusión en lugar de claridad, porque la chispa del espíritu se retira a menos que el amor la impulse a expresarse. Y así, naturalmente, las opiniones de los seres humanos tienen que divergir, cuanto más diferente se desarrolla su disposición a amar.

Un ser humano sin amor no puede tener pensamientos que corresponden a la verdad, así como, a la inversa, un ser humano dispuesto a amar siempre es capaz de reconocer la verdad cada vez más desde dentro. Y así, el conocimiento que se le ha impartido inicialmente al ser humano es solo una escalera auxiliar para alcanzar la verdad, pues a todo ser humano se le predica el amor.... o mejor dicho, se le hace comprender que las acciones sin amor no traen felicidad, mientras que el amor si la otorga.... Y así, un ser humano también debe adaptarse a este “conocimiento”, y en consecuencia, así también será su actitud hacia la “verdad”, y correspondiente será la profundidad de su conocimiento.... Llegará a ser un conocimiento vivo o permanecer un conocimiento muerto. Y solo entonces un ser humano puede hablar de cognición cuando el conocimiento se haya vuelto vivo dentro de él.

El amor, por lo tanto, es la clave hacia la cognición.... Sin amor, por muy activa que sea la mente, sus resultados siempre se desviarán de la verdad; no traerán luz a los seres humanos, sino más bien mayor oscuridad. Y así, también, la verdad pura encontrará resistencia y rechazo donde la falta de amor se manifiesta abiertamente, mientras que los seres humanos que tienen un corazón amoroso la aceptan voluntaria y alegremente....

No se os puede dar otra explicación a vosotros, los humanos, que esta: que el estado de luz se adapta siempre al estado de amor de un ser humano, y que, por lo tanto, nunca habrá visiones idénticas en asuntos espirituales mientras los seres humanos no poseen el mismo grado de amor. Pero Dios siempre interviene fatídicamente para que la chispa del amor puede encenderse en el humano. Los estados de necesidad se acercan tan a menudo y gritando por ayuda a él que el corazón podría encenderse al respecto, que uno puede ser impulsado desde dentro a ofrecer ayuda, y que entonces la oscuridad espiritual se disiparía.... que chispas de luz brillan y traen iluminación al ser humano, que entonces también se extienden y su pensamiento se transforma ahora....

Pero nada sucede por la fuerza.... y el amor tampoco se puede forzar. Sin embargo, ningún ser humano carece de la chispa divina del amor, y siempre es posible encenderla. Pero es sumamente gratificante cuando reina una concordancia espiritual entre los seres humanos, pues en ellos actúa la chispa divina, encendiendo una luz que nunca se extinguirá y que sin duda iluminará el camino que conduce a la meta: de regreso al Padre, al hogar, a la casa del Padre....

amén

"ZNANJE" JOŠ NIJE NIKAKVA "SPOZNAJA"....

Ljudska se mišljenja uvelike razilaze, posebno u duhovnom području. Ljudi su u skladu sa obrazovanjem došli do znanja koje je vrlo oskudno, i otuda su prečesto skloni sve odbaciti, radije nego da pokušaju proširiti znanje. I zato oni ostaju u izvjesnom zastoju njihovog razvoja. No, oni također mogu svoj razum upotrijebiti da znanje koje posjeduju ospore. A onda su oni čak izgubili, namjesto da steknu tijekom njihovog zemaljskog života. No, njima će uvijek iznova biti dana prilika da zauzmu stav naspram duhovnih pitanja, uvijek iznova će, kroz udarce sudbine ili zbivanja svake vrste, oni biti potaknuti na promišljanje. I sada je presudan njihov unutarnji stav prema Ljubavi.... Čovjek voljan Ljubiti, polako će doći do ispravnog mišljenja, čak i ako je on isprva bio u odbijanju. Ali, gdje nedostaje svaka Ljubav, uvijek će se isticati razum, i namjesto jasnoće, uvijek nastajati sve veća zbunjenost, budući se duhovna iskra povlači, tamo gdje ju Ljubav ne potiče na izražavanje. I tako se također prirodno, ljudska mišljenja moraju razilaziti, što različitije se u njima razvija Ljubavna volja (spremnost). Čovjek bez Ljubavi ne može imati mišljenje u skladu sa Istinom, kao što je naprotiv, čovjek koji je voljan Ljubiti, Istinu u stanju sve više prepoznati iznutra. A, znanje početno preneseno čovjeku, samo je jedna pomoćna stepenica za doći do Istine, budući je svakom čovjeku propovijedana Ljubav.... ili također: učinjeno mu je shvatljivim da postupanje bez Ljubavi ne usrećuje nijednog čovjeka, dok Ljubav poklanja sreću.... I tako se čovjek također mora odgovarajuće postaviti prema ovoj „spoznaji“, a onda će odgovarajući biti i njegov stav prema „Istini“, odgovarajuća će biti dubina znanja.... To će postati živo znanje, ili će ostati mrtvo znanje. A čovjek može govoriti o spoznaji tek onda kada je u njemu znanje postalo živo. Ljubav je stoga ključ za spoznaju.... Bez Ljubavi međutim, ma koliko razum mogao biti živahan, njegovi zaključci će uvijek odstupati od Istine, oni čovjeku neće donijeti nikakvo svjetlo, nego jedino veću tamu. I tako će Čista Istina također nailaziti na otpor i odbacivanje, tamo gdje postaje očigledan nedostatak Ljubavi, dok će biti spremno i sretno prihvaćena od ljudi koji imaju srce voljno Ljubiti.... Vama ljudima ne može biti dano nijedno drugo objašnjenje osim ovoga, da se stanje svjetla uvijek prilagođava stanju Ljubavi čovjeka, i da se zato neće nikada pronaći isti pogledi u duhovnom smislu, dok god ljudi ne pokazuju isti stupanj Ljubavi. Ali, od strane Boga će uvijek iznova biti sudbinski uticano da se Ljubavna iskra može zapaliti u čovjeku. Njemu će tako često prilaziti nevolje, zahtijevajući pomoć, da bi se srce kroz to moglo zapaliti, da bi on mogao biti iznutra potaknut na pružanje pomoći, te se onda također odvojiti od duhovne tame.... da zabljesnu iskre svjetla i čovjeku donesu prosvjetljenje, koje se onda također širi, i njihovo mišljenje se tada mijenja.... No, ništa se ne događa putem prisile.... te ni Ljubav ne može biti iznuđena. Ipak, nijedan čovjek nije bez Božanske Ljubavne iskre, i nju je uvijek moguće zapaliti. Međutim, nadasve usrećujuće je kada među ljudima vlada duhovni sklad, jer u njima djeluje Božanska iskra, ona pali svjetlo koje se više nikada neće ugasiti, i koje također sa sigurnošću osvjetljava put koji vodi k cilju: povratak Ocu, domu u Očinskoj kući.

AMEN