• Volver

¿Es la vida terrenal un fin en sí misma o un medio para un fin....?

Caminar por la Tierra como ser humano no tendría ninguna justificación real si fuese meramente un fin en sí mismo.... o más bien, sería difícil para vosotros los humanos encontrar una justificación real al respecto, porque veis con demasiada claridad la gran diversidad de los destinos humanos y surgiría repetidamente dentro de vosotros la pregunta, qué propósito podría resultar de una vida difícil, dolorosa y miserable.

Pero podríais encontrar un respuesta inmediatamente si considerarais la vida no como un fin en sí mismo, sino como un medio para un fin. Si el destino terrenal de cada ser humano fuera el mismo, si la vida terrenal de cada ser humano consistiera en armonía, alegría, despreocupación y felicidad terrenal, apenas diferente de la vida de sus semejantes, entonces tal vez podríais caer en la creencia de que la vida terrenal no tiene un propósito más profundo que el de la vida misma.

Pero tan pronto como lo consideréis seriamente, no estaréis satisfechos con tal explicación.... buscaréis una razón más profunda y seguramente la encontraréis, porque solo se necesita una pregunta vuestra para obtener la respuesta.

Y esta es una pregunta que todos los seres humanos deberían hacerse....Porque realmente no demuestra inteligencia o actividad intelectual correcta cuando un ser humano se contenta con pasar por la vida meramente como un capricho de la creación, pues cualquier ser humano que pretenda ser inteligente difícilmente usaría su tiempo y fuerza para crear cosas que son completamente inútiles.... y no querría verse como una criatura completamente inútil cuyo único propósito consistiría en preservarse a sí mismo.... pero que no puede determinar la duración de su existencia....

¿Es la vida terrenal un fin en sí misma o un medio para un fin?.... Plantear esta pregunta en uno mismo podría ser muy útil para quienes no pueden creer. Vosotros, los humanos, no estáis obligados de ninguna manera a creer ciegamente, porque una fe tan ciega no tiene ningún valor.

Pero podéis usar vuestro intelecto, podéis pensar en todas las direcciones, lo que se requiere de vosotros para creer.... Podéis llegar a un resultado a través de la reflexión que os parezca aceptable, y podéis estar seguros de que todo trabajo mental también es bendecido cuando se dirige a un conocimiento más profundo.... el conocimiento de lo que todavía está oculto para vosotros, los seres humanos, pero que no necesita permanecer oculto para vosotros.

Explorar el propósito de la vida terrenal como ser humano es una cognición innegable, pues pertenece al ámbito de lo indemostrable, pero puede traer felicidad a un ser humano, siempre que la busque con seriedad. Porque surgirán cada vez más preguntas en un ser humano a medida que comprenda que la vida como ser humano es solo un medio para un fin....

Intentará explorar el verdadero propósito y ahora también reconocerá su propia tarea; ya no se contentará solo por la preocupación por la vida terrenal; aprenderá a ver todos los acontecimientos y experiencias como algo que tiene un propósito.... y ahora también encontrará y perseguirá una actitud espiritual que lo satisfaga inmensamente....

(23.04.1958) Sólo con la cognición del propósito de la vida terrenal comienza la vida consciente de un ser humano, porque sólo a partir de ahora su pensamiento se dirigirá hacia un objetivo que busca alcanzar, sólo a partir de ahora tomará los asuntos en sus propias manos para llevar a cabo el trabajo del alma, sólo a partir de ahora los objetivos terrenales pasarán a un segundo plano, aunque podrá dominar también su vida terrenal con la ayuda de Dios, Quien bendice tal actitud hacia la vida, y le revelará continuamente nuevos aspectos que ocupan sus pensamientos y lo llevan a cosas superiores.

Una vida terrenal consciente del propósito jamás puede ser vivida en vano; debe traer éxito espiritual, mientras que un ser humano para quien la vida solo es un fin en sí misma no alcanzará ningún logro espiritual. En cuanto esté dispuesto a amar, surgirán naturalmente preguntas acerca de su verdadero propósito en la vida terrenal, y entonces se producirá una transformación de pensamiento.

Pero si le falta la voluntad de amar.... lo cual suele ser el caso de aquellos que aún no han reconocido el propósito de la vida terrenal.... entonces no se puede hablar de un desarrollo ascendente; entonces el ser humano permanece en el estado de su alma tal como estaba al principio de su encarnación; entonces la existencia terrenal será pasada completamente en vano; entonces se ha desperdiciado una gran gracia que podría haberle traído el mayor éxito....

Pero para cada ser humano es posible llegar a esta cognición de que camina sobre la Tierra con un propósito, porque cada ser humano dispone de la capacidad de pensar, porque puede sopesar un pensamiento frente a otro y, por lo tanto, él mismo es capaz de formar su propio juicio.

Y tras una seria reflexión, seguramente llegaría a esa cognición, porque también puede reconocer en la creación de la naturaleza una cierta finalidad dentro de un orden jurídico, que también tendría que aplicar a sí mismo, como la obra más desarrollada de la creación.... de lo contrario, poseería realmente una forma de pensar muy limitada, una visión que no puede calificarse como inteligente....

El ser humano puede ganar la cognición del propósito de la vida terrenal; de lo contrario no se le podría exigir ninguna responsabilidad de cómo ha aprovechado esta vida terrenal. Esta responsabilidad es negada por quienes se niegan a reconocer un propósito en la vida terrenal; sin embargo, existen bastantes evidencias en la naturaleza de que no se puede infringir las leyes de la naturaleza, el orden divino, sin sufrir consecuencias y por lo tanto, el ser humano también debe aceptar un cierto orden, él mismo debe sentirse incluido en esa ley de orden....

Por lo tanto, no puede formar su vida arbitrariamente sin ninguna responsabilidad hacia Aquel Que creó todo, sino que debe esforzarse por adaptarse a la ley del orden divino. Debe reconocer a un Legislador, y entonces también se sentirá responsable ante Él.

Si este Legislador no es reconocido, y el ser humano se siente libre de toda responsabilidad hacia un Señor, entonces obviamente está todavía bajo un poder opuesto a Dios, porque este poder siempre tratará de influir al ser humano de tal manera que la vida terrenal no le traiga ningún progreso, que toda creencia en un propósito y objetivo se desvanezca, para que ese mismo poder pueda retenerlo para sí mismo nuevamente durante tiempos eternos....

amén

Inzicht in het doel van het aardse bestaan

Het gaan over de aarde als mens zou geen juiste beweegreden hebben wanneer het slechts voor eigen doeleinden was. Of, het zou u, mensen moeilijk vallen daarvoor een goede oorzaak te vinden, omdat u al te duidelijk de grote verscheidenheid bemerkt van de menselijke lotgevallen. Steeds weer zou de vraag in u opkomen, welk doel is er in een verdrietig, armzalig en kommervol leven? Maar u kunt dadelijk een antwoord vinden wanneer u het leven niet als doel zelf beschouwt, maar als middel tot dat doel.

Was een ieder's aards lot gelijk en zou een ieder's leven als mens uit harmonie, zorgeloosheid, vreugde en aards geluk bestaan, d.w.z. weinig onderscheid hebben met het leven van de medemensen, dan zou u wel geloven kunnen dat het aardse bestaan geen hoger einddoel had dan het leven zelf. Maar zodra u hier ernstig over nadenkt zult u niet met zo'n verklaring tevreden zijn. U zult naar een diepere reden zoeken en zeker ook vinden, omdat er slechts een vraag uwerzijds voor nodig is om u daarop een antwoord te geven.

En deze vraag moesten zich alle mensen stellen, want het getuigt waarlijk niet van wijsheid of van goede denkvaardigheid wanneer een mens zich tevreden stelt met "slechts als een scheppingsgril" door het leven te gaan. En eenieder mens die er aanspraak op maakt intelligent te zijn zou zeker zijn tijd en kracht niet aanwenden om dingen te doen ontstaan, die volkomen doelloos zijn. En hij zou zich zelf ook niet als een geheel nutteloos schepsel.willen beschouwen dat alleen tot doel heeft zichzelf in stand te houden, maar zelf daarbij niet de duur van zijn bestaan bepalen kan. Is het aardse leven een doel op zichzelf of is het een middel tot het doel? Deze vraag bij zichzelf op te werpen kan van groot belang zijn voor hem die niet geloven kan. Er wordt in geen geval van u, mensen gevraagd blindelings te geloven, want dat soort blindgeloof heeft geen waarde. Maar u kunt uw verstand gebruiken en u kunt van alle kanten bezien wat van u verwacht wordt te geloven. En u kunt door nadenken tot een resultaat komen dat u aanneembaar lijkt. U kunt er zeker van zijn dat zulk een gedachtenarbeid ook gezegend zal worden, wanneer het gaat om een dieper inzicht, om het weten van hetgeen voor u mensen nog verborgen is maar toch niet verborgen moet blijven.

En het doel van het aardse bestaan als mens te doorgronden is zulk een kennis, want zij behoort tot het gebied van het onbewijsbare en kan toch de mens gelukkig maken als het de mens ernst is deze kennis te bezitten. Want steeds meer vragen zullen dan in de mens opkomen, zodra het hem duidelijk geworden is dat het leven als mens alleen een middel tot het doel is. Want dan zal hij ook het ware doel zoeken te doorgronden en dan ook zijn opdracht inzien. Hij zal zich niet meer tevredenstellen met slechts de zorgen van het aardse leven, hij zal veel meer het gebeuren en beleven leren beschouwen als noodzakelijk voor het doel, en nu ook een geestelijke houding vinden en uitwerken die hem bovenmate zal bevredigen.

23 maart. Met het inzicht van het aardse levensdoel begint pas het bewuste leven van de mens, want nu pas zal zijn denken gericht worden op een doel dat hij probeert te bereiken. Nu pas legt de mens zelf de hand aan het werk zielearbeid uit te voeren. Nu pas worden de aardse belangen op de achtergrond geschoven, ofschoon hij ook zijn aardse leven meester kan worden met de hulp van GOD, DIE zo’n instelling tot het leven zal zegenen.

HIJ zal voor hem steeds nieuwe aspecten ontsluiten die zijn gedachten bezig houden en hem hogerop leiden, want een doelbewust leven kan nooit tevergeefs geleefd zijn en zal ook een geestelijk resultaat opleveren. Terwijl een mens voor wie het leven alleen eigen doeleinden heeft geen enkel succes zal behalen. Wanneer hij echter gewillig is de liefde te beoefenen, dan zullen in hem vanzelf vragen oprijzen over het doel van zijn aards bestaan, en dat heeft dan ook een verandering van zijn denken tengevolge. Ontbreekt echter de wil om te werken in liefde, wat meestal het geval is bij degenen die het doel van hun aards bestaan nog niet hebben ingezien, dan kan er van een opwaartse ontwikkeling geenszins gesproken worden. Dan blijft de gesteldheid van de ziel van de mens zoals die was in het begin van haar belichaming, en dan is een grote genadegift verspeeld die hem het grootste succes had kunnen opleveren, want het leven op de aarde werd geheel vergeefs afgelegd.

Maar het is voor ieder mens mogelijk tot dit inzicht te komen dat hij terwille van een doel de weg over de aarde gaat, want ieder mens is in staat te denken en kan zijn gedachten tegen elkaar afwegen, zodat hij bekwaam is om erover te oordelen. Hij zou bij ernstig nadenken zeker tot inzicht komen, omdat hij in de natuurschepping ook een zekere doelmatigheid in de vastgestelde orde kan erkennen. En die hij ook als hoogst ontwikkeld scheppingswerk, zeker op zichzelf zou moeten toepassen, anders zou hem waarlijk een zeer beperkt denken eigen zijn, een opvatting die niet kenmerkend is voor verstand.

De mens kan dus wel tot het inzicht komen van zijn aardse levensdoel, anders zou van hem geen veranwoording gevraagd kunnen worden hoe hij zijn aards bestaan benut heeft. Zo'n verantwoording wordt weliswaar door de mensen die geen doel erkennen willen ontkent, maar ook daarvoor zijn genoeg bewijzen in de schepping der natuur voorhanden, dat niet zonder gevolgen tegen de wetten der natuur en tegen de goddelijke ordening gezondigd kan worden. Daarom moet ook de mens zelf voor zich een zekere ordening laten gelden, en hij moet zichzelf betrokken voelen in deze wettelijke orde. Dus kan hij zijn leven niet willekeurig inrichten zonder enige verantwoording tegenover HEM, DIE alles heeft geschapen. Hij moet dus proberen zich aan de wet van de goddelijke orde aan te passen.

En hij moet ook een WETGEVER accepteren, want pas dan zal hij zich ook verantwoordelijk voelen tegenover die Wetgever. Wordt deze Wetgever echter niet geaccepteerd, dan voelt de mens zich vrij van verantwoording tegenover een HEER - en dan is hij nog zeer duidelijk in handen van de godvijandige macht. Want deze macht zal steeds proberen de mens te beïnvloeden, zo dat elk geloof aan een doel van het aardse levensbestaan verdwijnt. Ze wil hem weer voor zichzelf behouden voor eeuwig lange tijden.

Amen