• Volver

Los tormentos del ser sin conciencia del yo....

Fuisteis creados para la eternidad.... Por lo tanto, nunca podéis perecer del todo, aunque tuvisteis un principio. Pero vosotros podíais cambiaros en vuestro ser y también lo hicisteis, privándoos temporalmente de vuestra conciencia del yo. Seguisteis existiendo, pero ya no erais conscientes de vuestro ser. Sin embargo, este estado era dichoso, no era un vendido paso a la nada, sino más bien un estado de tormento, porque significaba una atadura para el ser espiritual, una vez creado libremente, que también experimentaba esta atadura como tormento.

Pero como vosotros ahora seguiréis existiendo eternamente, también debéis poder alegraros de vuestro ser; debéis vivir en un estado de dicha, es decir, poder obrar en fuerza y luz para vuestra propia alegría. Esto es vuestro objetivo, el objetivo de todo lo creado una vez de Mí; que viva y esté activo según Mi voluntad, que esté lleno de luz y fuerza dichoso como Yo, y poder participar en actividades creativas y de diseño para su propia felicidad. Sin embargo, innumerables seres, irradiados por Mí en luz y libertad han perdido la conciencia del yo por su propia culpa. Renunciaron a su libertad, su luz y su fuerza, y eligieron un destino terrible para sí mismos.... Pero no pudieron destruirse a sí mismos, y nunca podrán hacerlo.

Si este estado voluntariamente elegido sin conciencia del yo estuviera libre de todo sufrimiento, entonces ningún ser jamás lucharía por una vida de felicidad, porque entonces también sería, por así decirlo, pasado, reconocido como un ser solo por Mí Mismo.... Pero el sufrimiento de un ser desterrado es inimaginable, y la amenaza de un nuevo destierro no debe dejaros a vosotros, los humanos, impasibles, porque si incluso carecéis de la conciencia del yo, aún estaréis sujetos a un sufrimiento que un día podréis comprender en retrospectiva, una vez que hayáis entrado en la vida.

Porque es lo espiritual lo que sufre, no el ser humano que creéis perdido. Y lo espiritual probablemente puede estar endurecido en sí mismo, pero lo espiritual no se extingue, no es insensible, y sufre los mayores tormentos, incluso en su sustancia más diminuta. Por lo que toda la creación – lo espiritual atado en la materia -, en contraste con el reino de la luz y sus habitantes, también está “no redimido” y también “desafortunado”, es decir, está atado por el dolor y en su tormento anhela la redención.

El tormento que siente lo espiritual es incomprensible para vosotros, los humanos, porque lo que se os ha dado como caparazón.... vuestro cuerpo terrenal.... solo puede sentir y soportar el dolor hasta un cierto grado, lo cual no se compara con los tormentos que el alma tiene que soportar el estado no redimido, y lo cuales también siente lo espiritual atado todavía en su forma externa. Sin embargo, dado que sólo el alma es un ser consiente del yo, solo puede esforzarse conscientemente por un cambio en su ser, en el estado de ser humano, una transformación hacia su ser primordial.

La cognición, de que ella nunca puede perecer, de que perdura eternamente, la impulsará también a esforzarse seriamente para hacer que la eternidad sea feliz para ella misma, para luchar por una “vida en felicidad” y a recuperar la fuerza y luz para poder obrar conforme a la ley del orden divino. Pero mientras falte esta cognición, el ser humano vive inútilmente en la Tierra, y el alma permanece atada e incluso abandona su cuerpo aún atado.... Y resurge el estado de tormento, que no experimentó con la misma intensidad en la Tierra.

Ella está muerta, aunque existe.... No alcanzó la vida dichosa en la Tierra, y el estado de destierro la amenaza una vez más, si no logra llegar a la cognición de que no ha pasado y de que no puede perecer, aunque ya no viva en la Tierra.... Solo esta cognición puede impulsarla en la otra vida a esforzarse por la “vida” después de todo, y también se le ayudará al respecto.

Pero es horroroso para una alma que ya es consciente del yo cuando experimenta el destino de ser desterrada de nuevo.... cuando se le quitará la conciencia del yo y tiene que, en incontables partículas, recorrer el camino de la creación y tendrá que soportar una vez más los tormentos interminables que cualquier forma externa implica para lo espiritual. Porque solo mediante el tormento lo espiritual puede purificarse hasta tal punto que madure de nuevo en un ser consciente del yo, uno que está destinado a vivir y que ahora, ya no perderá su vida eternamente....

amén

AGONIJA BIĆA BEZ SAMO-SVJESNOSTI.... - RIMLJANIMA 9:19-22....

Vi ste bili stvoreni za vječnost.... Time vi nikada zanavijeke ne možete prestati postojati premda ste imali početak. Ali vi ste bili sposobni promijeniti vašu prirodu i to i jeste i kao rezultat ste privremeno sebe lišili samo-svjesnosti. Vi ste zasigurno nastavili postojati ali više niste bili svjesni vašeg postojanja. Unatoč tome, to nije bilo stanje sreće, to nije bilo blaženo prelaženje u prazninu nego stanje mučenja budući je ono predstavljalo ograničenje za duhovno biće koje je jednom bilo stvoreno kao slobodno biće, koje je također doživljavalo ovo ograničenje kao agoniju. Ali budući ćete vi nastaviti postojati zauvijek vi bi također trebali biti sposobni uživati vaše postojanje, vi bi trebali živjeti u blaženom stanju, to jest, vi bi trebali biti aktivni za vaše vlastito zadovoljstvo u snazi i svjetlu. To je vaš cilj, cilj svakog bića koje je jednom bilo stvoreno od strane Mene je da živi i bude aktivno u Mojoj volji, da bude blaženo sretno u punom svjetlu i snazi poput Mene i sposobno stvarati i oblikovati za njegovo vlastito zadovoljstvo. Ipak bezbrojna bića koja Sam isijao u svjetlu i slobodi su izgubila njihovu samo-svjesnost zbog njihove vlastite pogreške. Oni su se sami odrekli njihove slobode, svjetla i snage i odabrali za sebe užasnu sudbinu.... Ali oni su bili nesposobni uništiti sebe same i isto tako to neće nikada biti sposobni učiniti. Kada bi ovo dobrovoljno odabrano stanje bez samo-svjesnosti bilo lišeno sve agonije, ni jedno biće ne bi nikada stremilo za životom u blaženstvu, jer onda bi ono, do izvjesnog opsega, bilo nestalo i jedino bilo prepoznato kao biće od strane Mene Samoga. Međutim, agonije prognanog bića su nezamislive, i vi ljudi ne bi trebali ostati ravnodušni pred prijetnjom obnovljenog prognanstva, jer čak ako vam nedostaje samo-svjesnosti vi ćete unatoč tome biti izloženi agonijama koje ćete biti sposobni pojmiti jednog dana u retrospektivi kada ste ušli u život. Jer to je duhovna suština koja pati, ne ljudsko biće za kojeg vi smatrate kako je umrlo. I duhovna suština se sasvim izvjesno mogla ukrutiti u sebi ali ona nije izbrisana, ona nije neosjetljiva i pati iznimnu bol čak u njezinoj najsitnijoj supstanci, prema tome cijelo Stvaranje.... duhovna supstanca zavezana u materiji.... kao opreka kraljevstvu svjetla sa njegovim stanovnicima.... je ‘neiskupljena’ ili ‘nesretna’, tj. zavezana u boli, i u njezinoj boli ona čezne za iskupljenjem....

Bol doživljen od strane duhovne supstance je neshvatljiv vama ljudima jer ono što vam je bilo dano vašoj duši kao pokrov.... vaše zemaljsko tijelo.... je jedino sposobno osjetiti i otrpjeti bol do izvjesnog stupnja koji, međutim, nije moguće porediti sa agonijama koje duša mora otrpjeti u njezinom neiskupljenom stanju i koje su također osjećane od i dalje zavezanih duhovnih supstanci izvanjske čahure. Ali pošto je jedino duša samo-svjesno biće ona prema tome može jedino u stanju ljudskog bića svjesno stremiti spram promjene njezine prirode, pretvorbe u njezinu temeljnu prirodu. Shvaćanje da ona nikada ne može izumrijeti, da će postojati zauvijek, će ju onda također motivirati da ozbiljno stremi spram sretnog vječnog života, da stremi spram ‘života u blaženstvu’ i da stekne opet snagu i svjetlo kako bi bila aktivna u skladu sa zakonom Božanskog reda. Ali sve dok mu nedostaje shvaćanja život ljudskog bića na Zemlji će biti od nikakve koristi i duša će ostati zavezana i također će napustiti njezino tijelo u zavezanom stanju.... I onda se stanje agonije nanovo pojavljuje kojeg ona nije toliko puno osjećala na Zemlji. Ona je mrtva premda postoji.... Ona nije stekla blaženo stanje na Zemlji, stanje prognanstva joj također iznova prijeti ako ona ne uspije u zadobijanju shvaćanja u kraljevstvu onostranog da nije i ne može prestati postojati premda ona više ne živi na Zemlji.... Jedino ovo shvaćanje ju može nagnati u kraljevstvu onostranog da napokon stremi spram ‘života’, i onda će ona također primiti pomoć za to napraviti. Ali užasno je za već samo-svjesnu dušu ako ona mora iznova doživjeti sudbinu novog prognanstva.... ako joj je njezina samo-svjesnost oduzeta i ona se mora zaputiti stazom kroz stvaranja razložena na bezbrojne sićušne čestice i iznova otrpjeti agonije, koje svaka izvanjska čahura predstavlja za duhovno biće. Jer jedino posredstvom boli može duhovno biće postati tako pročišćeno da će ono sazrijeti iznova u samo-svjesno biće koje će jednog dana živjeti i onda više nikada zanavijeke neće opet izgubiti svoj život.

AMEN