• Volver

El valor de la intercesión para aquellos en el más allá....

Es de suma importancia saber acerca de la situación de los seres en el reino del más allá que, en su angustia, se dan cuenta de lo que dejaron de hacer en la Tierra y que se esfuerzan ahora para mejorar su situación. Solo estas almas pueden ser ayudadas por seres de luz, pues dado que el libre albedrío de las almas se respeta incluso en el reino espiritual, los seres de luz no pueden actuar en contra de su voluntad; por lo tanto, la redención de un alma que aún se resiste será sumamente difícil, y a menudo pueden transcurrir eternidades hasta que el alma misma haga un esfuerzo por mejorar su situación.

Sin embargo, es un error suponer que nunca se ofrece ayuda a las almas en las tinieblas. El reino de luz se esfuerce constantemente por llevar luz a las tinieblas, pero donde los corazones se cierran, la luz pierde su brillo y todo permanece tan oscuro como antes. Así, las almas mismas determinan su estado, que puede ser oscuridad, crepúsculo o luz. Lo determinan mediante su voluntad, la cual debe ser dirigida primero hacia la luz si debe llegar a ser más brillante alrededor del alma.

Pero si ahora un alma está tan debilitada, o todavía completamente en manos del adversario de Dios, jamás podrá levantarse por sí misma de esta oscuridad.... Tampoco sabe nada del divino Redentor Jesucristo y, por lo tanto, tampoco puede invocarlo en busca de ayuda. Así pues, permanecerá en su lamentable estado por toda la eternidad a menos que reciba ayuda mediante la intercesión de seres humanos. Precisamente esta intercesión es la que más se omite porque no se cree en su eficacia ni en su urgencia.

Pero precisamente la intercesión es un factor significativo, especialmente para la vida después de la muerte, porque donde el ser ya no es capaz de ayudarse a sí mismo, y el amor de Dios está sujeto a la ley a través del libre albedrío del alma, allí el amor de un ser humano puede intervenir como intermediario y por el bien de ese ser humano, el amor de Dios ahora puede activarse y dirigirse al ser desafortunado en forma de una transmisión de fuerza....

La decisión final, por supuesto, siempre recae en el alma misma, si utiliza y cómo utiliza la fuerza que ahorra le llega a través de la intercesión del ser humano. Pero percibe esta fuerza como un alivio y comienza a disminuir su resistencia anterior. Surge en ella una sensación de claridad que la lleva a reflexionar, y su redención ahora puede tener lugar si hace un uso adecuado de la fuerza de la intercesión. Entonces, los seres de luz también pueden intervenir sin encontrar resistencia.

Por lo tanto, toda conexión entre las almas de las tinieblas y el mundo de la luz o con Dios es imposible mientras no se haya quebrado la voluntad que aún permanece en abierta oposición a Dios; de lo contrario, el ser no estaría en las tinieblas. Pues no es solo el deseo de un estado mejor lo que decide, que sin duda todo ser en las tinieblas tendrá, sino que primero tiene que reconocer la causa de su condición miserable y esforzarse por cambiarla, transformarse a sí mismo y desear la luz por el simple hecho de tener luz, y no por la dicha asociada a ella....

El ser tiene que reconocer su pecaminosidad y desear ser liberado de sus pecados; tiene que anhelar la redención al comprender que, en esta pecaminosidad, es indigno de la presencia de Dios y tiene que desear ser liberado del pecado y de la muerte para acercarse a Dios, a Quien el alma debe anhelar.... lo cual sin duda sucederá cuando reconozca su culpa y la confiese ante Jesucristo, Quien se acercará repetidamente a él para que Lo invoque en su angustia....

El alma tiene que anhelar liberarse de su tormento, siempre con profunda humildad y consciente de sus pecados. Esto requiere una voluntad transformada, la cual solo puede lograrse mediante la intercesión, pues el alma, por sí sola, es demasiado débil al entrar en el reino del más allá en un estado de oscuridad. Entonces, a través de la intercesión, puede recibir tanta fuerza que seguramente la usará con sabiduría, ya que el amor de Dios recompensa con gusto el amor de los seres humanos que interceden, atendiendo sus peticiones para ayudar a un alma afligida en su angustia en el reino espiritual.

El amor por si solo elimina las barreras que la justicia divina ha levantado y que tampoco pueden ser derribas arbitrariamente. El amor de Dios está limitado por la voluntad del alma misma. Cuando esta falla, el amor vicario de otro ser humano puede intervenir, y Dios, por amor a este amor, ayudará al alma a liberarse de su situación desdichada. Porque Dios solo desea la bienaventuranza de cada ser, pero no su ruina....

amén

VAŽNOST/ZNAČENJE MOLITVE ZA PREMINULE....

Od najveće je važnosti znati o položaju/situaciji/stanju duša u onostranom carstvu, koje u svojoj nevolji spoznaju šta su propustile na zemlji, i trude se poboljšati svoju poziciju. Jedino njima se može pomoći putem svjetlosnih bića, jer pošto se i u duhovnom carstvu poštuje slobodna volja duše, svjetlosna bića ne mogu protiv nje ni djelovati da duše; dakle izbavljenje nevoljne duše prilično je teško, i često može trajati vječnostima dok se duša sama ne potrudi oko poboljšanja. Ali pogrešno je misliti kako se duši u mraku nikada ne nudi pomoć.... Carstvo svjetla se neprestano trudi unijeti svjetlo u tamu, ali gdje se srca zatvaraju, svjetlo gubi svoju silu/snagu, i tamo ostaje mračno kao i ranije/do tada. Dakle duše same određuju/uvjetuju svoje stanje, koji može biti tama, polutama/svitanje ili svjetlo.... one ga same uvjetuju putem svoje volje, koja mora biti usmjerena u pravcu svjetla, ako želi da joj bude svjetlije oko duše. Ali, ako je duša tako oslabljena ili se nalazi još skroz u rukama Božijeg protivnika, onda se ona sama vječno neće moći izdići iz te slabosti.... Ona ni ne zna ništa o božanskom izbavitelju Isusu Kristu tako da ga ni ne može pozvati u pomoć.... I ona bi dakle u svom nesretnom stanju ostala/istrajala vječno dugo, ako joj ne pristigne pomoć kroz molitvu ljudi.... Upravo ta molitva obično biva izostavljena/propuštena, jer se u njeno dejstvo i njenu neophodnost ne vjeruje. A ta molitva je upravo za onostrano carstvo značajan faktor, jer gdje biće samo više nije sposobno pomoći si, i gdje je Božija ljubav zakonski sputana/svezana kroz slobodnu volju duše, tamo se ljubav jednog čovjeka može uključiti kao posrednik, i njemu za ljubav Božja ljubav tada može postati aktivna i nesretnom biću dati snagu.... Zadnja odluka je doduše još uvijek na samoj duši, da li će i kako koristiti tu snagu koja joj tada kroz molitvu čovjeka pristiže. Ali ona tu molitvu osjeća kao dobročinstvo/dobro djelo, i ona počinje popuštati svoj raniji otpor, i u njoj postaje svjetlije, tako da počinje razmišljati, i time dolazi do njenog izbavljenja, samo ako ispravno koristi snagu (iz) molitve. Tada se mogu uključiti i svjetlosna bića, bez da nailaze na otpor. Dakle svaka veza duš­a tame sa svjetom svjetla ili sa Bogom je nemoguća, sve dok volja prije toga nije slomljena, volja koja se još nalazi u otvorenom otporu prema Bogu, bez kojeg duša ni ne bi bila u tami. Potreba koju svako biće u tami ima za boljim stanjem nije presudna, već ono prije toga mora spoznati uzrok svog bijednog stanja i potruditi se taj uzrok promijeniti, promijeniti se i težiti/žuditi za svjetlom svjetla radi, ne zbog blaženstva/sreće koje je s time povezano.... Biće mora spoznati svoju griješnost i mora htjeti riješiti se svojih grijeha, mora iz spoznaje kako u toj griješnosti nije dostojna Božje blizine žuditi za izbavljenjem, i mora se htjeti osloboditi grijeha i smrti, kako bi prišla bliže Bogu, za Kojim duša mora žudjeti.... što će zasiguno i biti slučaj, kad jednom prepozna/spozna svoju krivicu i prizna je pred Isusom Kristom, Koji će joj uvijek iznova pristupati, kako bi je potakao da Mu se u nevolji obrati.... Sama duša mora željeti/htjeti osloboditi se/izaći iz svog mučnog stanja, ali uvijek u dubokoj poniznosti i u spoznaji svojih grijeha. I to zahtjeva njenu promjenjenu volje, do koje ona može doći baš jedino putem molitve, jer duša sama je pre-slaba kada stupi u onostrano carstvo u stanju mraka. Tada ona putem molitve može primiti toliko snage, koju će ona onda sigurno koristiti na ispravan način, jer Božija ljubav nadasve rado nagrađuje ljubav ljudi koji se mole/zalažu za ispunjenjem njihovih molbi za pomoć nesretnoj duši u duhovnom carstvu u njenoj nevolji. Sama ljubav uklanja granice/barijere koje je Božija pravednost postavila i koje ne mogu proizvoljno biti porušene.... Ljubavi Božijoj su postavljena ograničenja putem volje same duše.... Dakle, gdje zakaže njihova volja, tu može da se založi/posrednični uključi ljubav čovjekova, i Bog će radi te ljubavi pomoći duši da se oslobodi iz njene nesretne pozicije.... jer Bog želi samo sreću svakom stvorenju, a ne njegovu propast....

Amen