• Volver

La verdadera Iglesia.... Sectas.... La obra del Espíritu....

El hecho de que existan tantas direcciones espirituales y creencias, y de que los seres humanos fueron llevados en su mayoría a esas instituciones en contra de su voluntad debería daros a vosotros, los humanos, algo de pensar. No es la voluntad del niño la que determina en qué dirección de creencias “ha nacido” y, por lo tanto, no es mérito ni culpa de ningún ser humano de ser educado en una determinada dirección de creencia....

Y si ahora la una o la otra fuera la “única que lleva a la salvación”.... si una u otra fuera la única que es justa ante Dios o agradable a Él, entonces los seres humanos que han sido guiados en entras direcciones espirituales podrían sentirse con razón desfavorecidos por Dios, de que la “verdadera iglesia” les ha sido negada por su nacimiento.

Sin embargo, de ninguna manera se puede llegar a la verdad sin el propio esfuerzo, y es completamente irrelevante en qué dirección de creencia haya nacido. Cada ser humano debe esforzarse por sí mismo para llegar a la luz de la verdad. Y es igualmente cierto que la verdad no puede no se puede inculcar a través de la educación hasta que el ser humano mismo no haya acumulado en su interior el suelo adecuado en el que la verdad pueda arraigar, para ahora convertirse en su propiedad y permanecerlo.

Pero ese hecho mencionado previamente también debería hacer reflexionar a todos los seres humanos, que insisten en pertenecer a una determinada dirección espiritual y se consideran como “caminando en la verdad”.... Es una presuntuosa idea creer de poseer el privilegio del Reino de los Cielos. Pero muchos tienen esta presuntuosa idea, pues todos los seguidores de sectas están plenamente convencidos de poseer la única verdad.... Y, sin embargo, en su mayoría, solo han adoptado lo que les enseñaron aquellos que eran igualmente fanáticos y se consideraban infalibles. Y ninguno de ellos ha considerado cómo Dios Mismo se relaciona con quienes que no pertenecen a su dirección espiritual....

Mientras solo el amor a Dios y al prójimo, y la obra redentora de Jesucristo forman la base de una dirección espiritual, podrán surgir verdaderos cristianos de esta dirección espiritual, a quienes también pronto brillará la luz de la verdad. Porque cuando los mandamientos de amor de Dios se cumplen en la fe en Jesucristo, el divino Redentor, entonces el ser humano se activa por sí mismo y, por su propia voluntad entra en la “comunidad de creyentes”, la Iglesia que Jesucristo Mismo fundó en la Tierra.... Y cada ser humano debe tomar esta decisión por sí mismo, o también:

La religión fundamental es el cumplimiento de los mandamientos del amor, y mientras éste sea desatendido, el ser humano está fuera de la Iglesia de Cristo, fuera de la verdad, independientemente de que pertenezca a una dirección de creencia que pretenda ser la “única verdadera” y “salvadora”.

Ningún ser humano puede adquirir la salvación simplemente por pertenecer a una determinada dirección espiritual o a través de las acciones que esta exige. Solo el amor verdadero y desinteresado al prójimo, y por consiguiente el amor demostrable a Dios, lleva a la salvación, y esto puede practicarse en cualquier dirección espiritual, lo que a su vez llevará a la cognición de la verdad pura.

Pero mientras haya congregaciones delimitadas, mientras cada una trate de ganar miembros para sí que se supone deben demostrar su membresía lo que ellos mismos enseñan.... mientras la libertad de pensamiento de estos miembros sea restringida, éstos también solo son meros seguidores, pero no cristianos vivos, que pueden contarse entre la Iglesia de Cristo....

(24.03.1958) Pero tan pronto como un ser humano se haya vuelto “vivo”, lo cual presupone solo una vida vivida en amor, también reconoce hasta qué punto una dirección espiritual puede reivindicar la verdad. Entonces podrá instruir a sus semejantes mejor que los líderes de esas direcciones espirituales, pero tampoco podrá transmitir su cognición al semejante, sino que éste tiene que cumplir las mismas condiciones, que le llevan a la cognición de la verdad pura: él también tiene que convertirse primero en un cristiano “vivo” a través de una vida de amor, porque entonces su fe se fortalecerá y pertenecerá a la Iglesia de Cristo, que Él Mismo construyó sobre la roca de la fe.

Cualquier ser humano pensante debería comprender que Dios nunca condicionara la salvación de un ser humano a la dirección de creencia o la comunidad a la que pertenezca, porque el hecho mismo de que los seres humanos nazcan en esas comunidades sin ninguna expresión de su propia voluntad debería hacerles reflexionar.... siempre que sigan lo suficientemente creyentes para reconocer un Dios y un propósito del ser humano.

Para los incrédulos, tales ideas no son debatibles, porque rechazan toda dirección de creencia. Pero aquellos que defienden con demasiado celo sus opiniones e intentan repetidamente citar palabras de la Escritura como prueba de su veracidad.... palabras que ellos mismos interpretan solo intelectualmente.... solo valen estas palabras: que solo el amor deja que el espíritu en el ser humano se haga efectivo.

Pero entonces el Espíritu les instruirá según la verdad, y entonces también serán aclaradas también las enseñanzas erróneas en cada dirección espiritual, de las cuales el ser humano debe liberarse si quiere ser un cristiano vivo, un seguidor de la verdadera “Iglesia de Cristo”, que no tiene otras características externas que solo la obra del Espíritu divino....

amén

De ware kerk - Sekten - Het werkzaam zijn van de geest

Het feit, dat er zoveel geestelijke of geloofsrichtingen bestaan en de mensen meestal zonder hun eigen wil daarin werden opgenomen, zou u mensen te denken moeten geven. Niet de wil van het kind bepaalt, in welke geloofsrichting het is "geboren", en dus is het als het ware geen eigen verdienste of eigen schuld van de mens in een bepaalde geloofsrichting te worden opgevoed.

En zou nu die ene of andere geloofsrichting "alleen zalig makend" zijn, zou die ene of andere de voor God alleen juiste of Hem welgevallige zijn, dan zouden de mensen die in andere geestelijke richtingen terecht zijn gekomen, zich met recht van God uit benadeeld kunnen voelen, dat de "ware kerk" hun is onthouden door hun geboorte. Maar het is in het geheel niet zo, dat een mens zonder eigen toedoen tot de waarheid kan komen, en het is wederom helemaal niet van belang, in welke geloofsrichting hij door zijn geboorte terecht is gekomen.

Want ieder mens moet zelf tot het licht van de waarheid doordringen. En net zo is het zeker, dat de waarheid zich niet door opvoeding zal laten inprenten, zolang de mens in zichzelf niet de juiste bodem heeft vergaard, waarin de waarheid wortel kan schieten, om nu zijn eigendom te worden en te blijven. Maar het bovengenoemde feit zou ook alle mensen te denken moeten geven, die op hun lidmaatschap van een bepaalde geestelijke richting pochen en zich beschouwen als "wandelend in de waarheid".

Het is een arrogante gedachte te geloven het privilege voor het hemelrijk te bezitten.

Maar veel mensen hebben deze aanmatigende gedachte, want alle aanhangers van sekten zijn er volledig van overtuigd, de enige waarheid te bezitten.

En toch hebben ze meestal alleen maar overgenomen wat hun weer geleerd is door hen die zich net zo fanatiek voor onfeilbaar hielden. En geen van allen heeft erover nagedacht hoe God zich zelf dan tegenover diegenen opstelt die niet bij hun geestelijke richting behoren.

Zolang maar de liefde tot God en tot de naaste en het werk van verlossing van Jezus Christus aan een geestelijke richting ten grondslag liggen, kunnen ook uit deze geestelijke richtingen ware christenen voortkomen, voor wie spoedig ook het licht van de waarheid zal schijnen.

Want worden Gods geboden van de liefde vervuld in het geloof in Jezus Christus, de goddelijke Verlosser, dan wordt de mens zelf actief, en is hij uit eigen beweging toegetreden tot de "gemeenschap van de gelovigen", tot de kerk, die Jezus Christus zelf op aarde heeft gesticht.

En deze eigen beslissing moet iedere mens nemen, oftewel: de basisreligie is de vervulling van de geboden der liefde, en zolang deze niet in acht worden genomen, bevindt de mens zich buiten de kerk van Christus, buiten de waarheid, om het even of hij lid is van een geloofsrichting, die zich voor de "enige ware" en "zaligmakende" uitgeeft. Geen mens kan de gelukzaligheid verwerven door alleen zijn behoren tot een bepaalde geestelijke richting of door handelingen die door deze worden geëist.

Pas de ware onbaatzuchtige naastenliefde - en de daardoor aangetoonde liefde tot God - leidt naar de gelukzaligheid, en deze kan in elke geestelijke richting worden beoefend. En dit zal dan ook voeren naar het inzicht in de zuivere waarheid. Zolang er echter afgebakende gemeenten zijn, zolang elke tracht leden voor zich te winnen, die hun lidmaatschap moeten bewijzen, doordat ze datgene erkennen wat ze zelf onderrichten, zolang de vrijheid van denken bij deze leden wordt beknot, zijn ook dezen slechts meelopers, maar geen levende christenen, die zich kunnen rekenen tot de kerk van Christus.

Maar zodra een mens "levend" is geworden, wat dus alleen maar een leven in liefde als vereiste heeft, ziet hij ook in, in hoeverre een geestelijke richting aanspraak kan maken op de waarheid. Hij zal dan weliswaar zijn medemensen beter kunnen onderrichten dan de leiders van die geestelijke richtingen, maar hij zal ook niet zijn inzicht kunnen overdragen op de medemens. Veeleer moet deze dezelfde eisen vervullen, die tot inzicht in de zuivere waarheid leiden: Ook hij moet eerst door een leven in liefde een "levende" christen worden, want dan zal zijn geloof sterk worden en dan behoort hij dus tot de kerk van Christus, die Hij zelf heeft gebouwd op de rots van het geloof. Voor ieder denkend mens zou het duidelijk moeten zijn, dat God het zalig worden van een mens nooit afhankelijk zal maken van de geloofsrichting of -gemeenschap tot welke hij behoort, want alleen al de omstandigheid, dat de mensen zonder hun eigen wil te kennen te geven bij geboorte in zulke gemeenschappen worden opgenomen, zou hun toch te denken moeten geven, vooropgesteld dat ze in zoverre gelovig zijn, dat ze een God en een bestemming van de mens erkennen. Voor de ongelovigen zijn zulke gedachten zonder meer niet bespreekbaar, omdat ze elke geloofsrichting verwerpen. Maar voor degenen die al te ijverig hun mening uitdragen en steeds weer proberen, als bewijs voor de waarheid ervan, woorden uit de schrift erbij te betrekken, die ze echter ook slechts verstandelijk uitleggen, gelden deze woorden: dat alleen maar de liefde de geest in de mens werkzaam zal laten worden. Maar de geest zal hen dan ook volgens de waarheid onderrichten. Dan echter zullen ook de onjuiste leerstellingen in elke geestelijke richting belicht worden, waarvan de mens zich vrij moet maken, wil hij een levende christen zijn, een aanhanger van de ware "Kerk van Christus", die geen uiterlijke kenmerken kan laten zien dan alleen het werkzaam zijn van de goddelijke geest.

Amen